บทที่ 181 คุณต้องการชีวิตของฉัน?

"เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อ เวอเรียน ได้ยินเสียงของ ฮีลตัน ไหล่บาง ๆ ของเธอก็หดตัวลงในทันที แววตาของเธอเมื่อเธอมองเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวังและความกลัว

ดวงตาสีดำของ ฮีลตัน มืดลง

เธอกลัวเขาเหรอ?

มาดามลีอาห์ อธิบายว่า “นายน้อยคนที่สามดิฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณผู้หญิงคนที่สามมีอะไรผิดปกติ เมื่อกี้ฉันให้โจ๊กเธอไปแล้วหนึ่งชามแต่เธอจะไม่กินมัน แล้วเธอก็โยนมันทิ้งไป ... ”

ฮีลตัน ลดสายตาลงและมองไปที่ชามแดงที่แตกและโจ๊กเม็ดบัวที่หกเต็มพื้น เขาหายใจเข้าลึก ๆ และสั่ง มาดามลีอาห์ ว่า “ไปนำชามอื่นมาเถอะ”

"ได้ค่ะ"

ทุกก้าวที่ ฮีลตัน เดินนำตัวเองไปสู่เตียงคนป่วย เวอเรียน ก็หดตัวลงมากขึ้น จนกระทั่ง ฮีลตัน นั่งลงข้าง ๆ เตียงคนป่วยและ เวอเรียน ก็ไม่มีท่าที่ให้เขาเข้าไปใกล้ ในการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเพียงครั้งเดียวของเขา เธอถูกจับไว้ให้อยู่ในอ้อมแขนของเขา

“ปล่อยฉันนะ! ฮีลตัน ฟัดด์ ฉันเกลียดคุณ! ปล่อยฉันไป!”

เธอต่อสู้อย่างสุดกำลังและเมื่อ ฮีลตัน ไม่ยอมปล่อยเธอ เธอก็อ้าปากกัดหลังมือของเขาอย่างแรง ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งใจที่จะนำชิ้นส่วนเนื้อออกจากมือของ ฮีลตัน!

แต่ ฮีลตัน ไม่หลบหรือซ่อนและปล่อยให้เธอกัดเขา “รีอาน่า ถ้าการกัดผมมันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นคุณก็กัดผมให้หนักขึ้นกว่าเดิมได้เลย”

สำหรับเธอแล้วน้ำเสียงของเขานั้นทุ้มและอ่อนโยน เวอเรียน บีบมือของเขาและค่อย ๆ คลายปากของเธอออก เธอเริ่มร้องไห้เสียงดังและชกหน้าอกของเขาอย่างแรงโดยใช้มือกำหมัดแน่น

ฮีลตัน มองน้ำตาของเธอที่ไหลไปทั่วใบหน้าแล้วกดใบหน้าอันบอบบางของเธอลงในอ้อมแขนของเขา เขาก้มศีรษะลงจูบเพื่อหน้าผากของเธอหลับตาและพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ไม่ว่าคุณจะเกลียดผมมากขนาดไหนคุณยังคงต้องกินอาหารก่อน เพื่อที่คุณจะได่มีแรงจัดการกับผมได้ การที่คุณหิวไม่เพียง แต่ทำร้ายตัวเอง แต่ยังทำร้ายลูกน้อยในครรภ์ด้วย”

อารมณ์ของ เวอเรียน เปรียบเหมือนหมัดที่โดนขนสัตว์และทั้งหมดก็สลายไปด้วยความอ่อนโยนของ ฮีลตัน

มาดามลีอาห์ ถือโจ๊กชามใหม่เข้ามาอีกครั้งและมอบให้กับ ฮีลตัน เขาจับชามโจ๊กหยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักโจ๊กมาใกล้ปากของเขา เขาวางมันด้วยริมฝีปากบางของเขาและเป่าลงบนโจ๊กอย่างระมัดระวังก่อนที่จะนำโจ๊กขึ้นมาที่ริมฝีปากของเธอ

เวอเรียน จ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดงคู่นั้น

“รีอาน่า เชื่อผมเถอะและเปิดปากของคุณ”

น้ำเสียงที่ผ่อนคลายของเขาไม่เพียง แต่ทำให้ เวอเรียน ไม่ฟังเขา แต่มันทำให้เธอเหวี่ยงชามโจ๊กในมือของเขาลงบนพื้น!

ชามหล่นลงบนพื้นและแตกออกเป็นล้านชิ้น น้ำโจ๊กกระเด็นโดนใส่กางเกงของ ฮีลตัน เป็นหย่อม ๆ

มาดามลีอาห์ ตกใจกลัว “คุณผู้หญิงคนที่สาม ... ”

ฮีลตัน จ้องไปที่ใบหน้าที่ซีดเซียวของ เวอเรียน น้ำเสียงของเขาดูเย็นชาและน่ากลัวมาก “มาดามลีอาห์ นำโจ๊กชามใหม่มาที่นี่!”

"ได้ค่ะ..."

เวอเรียน กัดริมฝีปากของเธอและจ้องมองไปที่เขาด้วยความโกรธ “ฉันไม่กิน! ฮีลตัน คุณออกไปให้พ้น!”

“ถ้าคุณไม่อยากเจอผมวิธีที่ดีที่สุดของคุณในตอนนี้คือกินโจ๊กชามนี้ทันที!”

ฮีลตัน หมดความอดทนและกระแทกชามโจ๊กบนตู้ข้างเตียงคนป่วยและจ้องมองเธออย่างเย็นชา

เวอเรียน หายใจเข้าลึก ๆ ยกมือขึ้นปิดหน้าและยื่นมือไปหยิบชามโจ๊กแล้วดื่มอย่างรวดเร็ว

“นี่ฉันดื่มเสร็จแล้ว คุณสามารถออกไปตอนนี้เลยได้หรือไม่? ฉันไม่อยากเจอคุณ”

ฮีลตัน กำหมัดแน่นและวางมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าของเขาด้วยสีหน้าจริงจัง เขาสั่งมาดามลีอาห์ด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาอันคมเข้มว่า“ ดูแลเธอให้ดีนะ”

“ได้ค่ะ ท่านนายน้อยคนที่สาม”

หลังจากทิ้งคำพูดเหล่านั้น ฮีลตัน ก็ออกจากหอผู้ป่วยด้วยก้าว ยาว ๆ

มาดามลีอาห์ มองไปที่ เวอเรียน ที่นอนอ่อนแรงบนเตียงคนป่วย หล่อนถอนหายใจขณะพูดว่า “คุณผู้หญิงคนที่สาม คุณกำลังทำสิ่งนี้เพื่ออะไร? เช้านี้ท่านนายน้อยคนที่สาม ถามฉันว่าฉันจะมาถึงโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ฉันเห็น นายน้อยคนที่สามนั่ง อยู่บนม้านั่งนอกวอร์ด เขามีสีหน้าเหนื่อยล้าและเมื่อฉันถามเขาว่าทำไมเขาไม่ไปพักผ่อนเขาก็บอกว่าคนที่คุณอยากเห็นน้อยที่สุดคือเขา... มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับนายน้อยคนที่สามเหรอ?

เวอเรียน ไม่ต้องการที่จะพูด เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเธอเพียงเท่านั้น น้ำตาเย็น ๆ ของเธอหล่นลงหมอนเป็นกอง ๆ

“มาดามลีอาห์ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก”

“เฮ้อสบายดี คุณพักผ่อนให้มาก ๆ แล้วโทรหาฉันนะคะถ้าหากมีอะไร”