บทที่ 184 หอผู้ป่วยในโรงพยาบาล

เมื่อ มาดามลีอาห์ เดินกลับมา และจับมือกับ เจลลี่ บีน เจลลี่ บีน กอดขนมปังสังขยาและแซนวิชที่เธอซื้อมาให้ มอนตี้ เธอเหล่ตาโตอย่างไร้เดียงสายิ้มให้ เวอเรียน มอนท์ ที่อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแล้วพูดว่า "ดูสิ มอนตี้ หนูซื้ออาหารอร่อย ๆ มาเยอะเลย! คุณชอบกินอะไรคะ?"

เรน เฮย์ดี้ ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าและพูดว่า "ฉันจะไม่รบกวนการพักผ่อนของหนูนะคะ เจลลี่ บีน ป้าเฮย์ดี้ กำลังจะจากไปฉันจะมาเยี่ยมคุณ และ มอนตี้ ในครั้งต่อไป"

เจลลี่ บีน พยักคางเล็ก ๆ ของเธอ และพูดอย่างที่คิดว่า "โอเคค่ะคุณ ป้าเฮย์ดี้ เดินทางกลับบ้านโดยปลอดภัยนะคะ"

“โอเคจ้า หนูไปอยู่กับ มอนตี้ ได้ คุณป้าเฮย์ดี้ จะจากไปแล้ว”

หลังจากที่ เรน เฮย์ดี้ จากไป เจลลี่ บีน ก็มุ่ยปากและมองไปที่ เวอเรียน มอนท์ ที่กำลังงุนงง มืออันบอบบางของเธอคว้าแขนของ เวอเรียน และเขย่าเธอ "มอนตี้เป็นอะไรรึเปล่าคุณไม่ชอบกินขนมที่หนูซื้อมาให้เหรอ?"

"ไม่จ๊ะ ไม่ใช่ ฉันชอบทุกอย่างที่ เจลลี่ บีน ซื้อมาให้"

จิตใจของเธอยังคงยุ่งเหยิงและเต็มไปด้วยข่าวว่า แซม จอยซ์ ยังมีชีวิตอยู่

เรน เฮย์ดี้ หมายความว่าอย่างไร? เมื่อหล่อนมาบอกกับเธอว่า แซม จอยซ์ ยังมีชีวิตอยู่

เป็นการเตือนเธอหรือเปล่าว่าเธอคือ "ตัวสำรอง" และสามารถถอนตัวออกไปก่อนได้เพราะคนเดิมของเขากำลังจะกลับมา?

...

เวอเรียน เหม่อลอยมาตลอดทั้งวันและเมื่อ ฮีลตัน มาถึงโรงพยาบาลหลังเลิกงาน เจลลี่ บีน ก็รีบวิ่งเข้ามากอดเขา

“คุณพ่อคะ คุณสามารถออกจากงานก่อนเวลาเพื่อไปกับหนู และมอนตี้ในครั้งหน้าได้ไหมคะ? คุณพ่อถึงแม้ว่าคุณจะมีรายได้น้อยลงกว่าเดิมอีกนิดหน่อย แต่เจลลี่บีนก็กินขนมน้อยลงได้!"

ฮีลตัน ยกมือขึ้นแตะศีรษะของเด็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะยิ้ม "โอเคค่ะ พ่อจะออกจากงานก่อนเวลาเพื่อไปกับหนูนะ"

เจลลี่ บีน อยู่กับ เวอเรียน มาทั้งวัน และ ฮีลตัน ก็สั่ง มาดามลีอาห์ ว่า "มาดามลีอาห์ ช่วยกลับไปส่งเจลลี่ บีน ที่บ้านของครอบครัวฟัดด์ด้วยนะ"

"ได้ค่ะ นายน้อยคนที่สาม"

เจลลี่ บีน กระพริบตาและมองไปที่ ฮีลตัน และ เวอเรียน มือเล็ก ๆ ของเธอจับมือของ เวอเรียน และ ฮีลตัน และวางไว้ด้วยกัน น้ำเสียงของเธอดูเหมือนผู้ใหญ่และเธอพูดด้วยน้ำเสียงเด็ก ๆ ว่า "มอนตี้คุณต้องอยู่กับพ่อของหนูตลอดไปอย่างมีความสุข!"

มาดามลีอาห์ ยังยิ้มอย่างใจดีอยู่ข้าง ๆ เธอ สิ่งที่เธอนี้ทำให้ เวอเรียน เขินอายและใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

ฮีลตัน ไม่คิดว่ามีอะไรจะพูดเขาจึงบอกว่า "โอเคกลับบ้านกับ มาดามลีอาห์ ก่อน หนูสามารถมาที่นี่กับ มาดามลีอาห์ ได้อีกครั้งวันพรุ่งนี้เช้าเพื่อมาเยี่ยม มอนตี้"

"ได้ค่ะ วันนี้หนูมีความสุขมากที่ไม่ต้องไปโรงเรียนในวันนี้ เพราะ แมท ในโรงเรียนอนุบาลชอบดึงผมของหนูทุกวันและในที่สุดหนูก็สามารถมีความสุขได้ในสองสามวัน!"

เวอเรียน ตะคอก และหัวเราะออกมาว่า “ทำไม แมท ถึงชอบดึงผมของหนูล่ะจ๊ะ?”

เจลลี่ บีน กล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “คงเป็นเพราะเขาชอบหนูล่ะมั้งค่ะ ถ้าเขาชอบหนูเขาก็ควรบอกหนูสิ! ทำไมเขาถึงดึงผมของหนูตลอดเวลาผมของหนูเกือบจะถูกเขาดึงออกจนหมดหัวแล้ว! ถึงแม้ว่าเขาจะบอกหนูว่า เขาไม่ได้ชอบหนู หนูก็จะไม่ยอมรับเขา!”

ฮีลตัน ยกมือขึ้นตวัดหน้าผากของเจ้าตัวเล็กและขมวดคิ้วแล้วถามด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ตอนนี้หนูอายุเท่าไหร่ แล้วคุณรู้หรือเปล่าการว่าชอบใครหรือไม่ชอบใคร"

"คุณพ่อ! คุณใส่ร้ายหนู แน่นอนหนูรู้ว่ามันเป็นอย่างไร คุณพ่อ คุณชอบ มอนตี้ใช่ไหม?"

เป็นเรื่องที่ผิดปกติที่ ฮีลตัน ล้มเหลวในการสั่งให้ใครบางคนทำอะไรบางอย่างและดวงตาสีเข้มของเขาจ้องมองไปที่เด็กผู้หหญิงตัวเล็ก ๆ เจลลี่ บีนน้อยไม่เกรงกลัวและขมวดคิ้ว “คุณพ่อชอบดุหนูอยู่เสมอและชอบจะทำให้ มอนตี้ ตกใจ!”

เวอเรียน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “มาดามลีอาห์ รีบพา เจลลี่ บีน ออกไปข้างนอกก่อนเถอะค่ะ ก่อนที่นายน้อยคนที่สามกำลังจะเสียอารมณ์”

มาดามลีอาห์ จูงมือ เจลลี่ บีน และจากไป "สาวน้อยไปกันเถอะหนูกล้าพูดกับคุณพ่อแบบนั้นได้ยังไง?!"

เจลลี่ บีน ถูกลากออกจากวอร์ดไปโดย มาดามลีอาห์

ทันทีที่พวกเขาออกไป ฮีลตัน ก็ดึงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังหัวเราะเยาะเขาเข้ามาในอ้อมแขนของเขาและขมวดคิ้วลึกขึ้น “เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ นายน้อยคนที่สาม?”

มือใหญ่ของชายคนนั้นบีบเอวของเธอแรง ๆ

เวอเรียน หน้าแดง “เบา ๆ คุณ... ”

มือใหญ่ของ ฮีลตัน เลื่อนจากเอวของเธอไปที่หน้าท้องส่วนล่างของเธอ เขาลูบไล้เธอเบา ๆ และริมฝีปากบาง ๆ ของเขาก็จูบเธอจนเกลี้ยง เกลา เขาถามด้วยเสียงต่ำ “เด็กคนนี้มีความประพฤติเรียบร้อยหรือไม่?”