ตอนที่ 185
บทที่ 185 เจอกับแซม จอยซ์
October 22, 2026
เมื่อลมหายใจที่เร่าร้อนของ ฮีลตัน เข้ามาในตัวเธอมุมปากของเขาก็โค้งเป็นรอยยิ้มลึก "นั่นเหรอ รีอาน่า? “นั่น" คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน?"
เวอเรียน จ้องมองเขาอย่างดุร้าย ผู้ชายคนนี้ถามทั้ง ๆ ที่เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว!
เธอถอนแขนออก และดึงผ้านวมขึ้นมาเหนือหัวแล้วพูดด้วยความงอน "แค่ลืมไปเถอะ ถ้าไม่อยากพูด!"
ฮีลตัน ยิ้มและมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กที่หดตัวเป็นเหมือนเกี๊ยวอันเล็ก ๆ เขาพยายามดึงผ้าห่มของเธอออกด้วยแขนเรียวยาว แต่เธอกลับดึงมันไว้แน่น ฮีลตัน ไม่สามารถดึงมันออกไปได้ “คุณไม่กลัวว่าลูกของผมจะขาดอากาศหายใจเหรอ?”
ตามที่คาดไว้ เวอเรียน ยกผ้าห่มขึ้นและเธอก็หน้าแดง "เด็กยังอยู่ในท้องของฉันเป็นลูกของฉันไม่ใช่ลูกของคุณ!"
เธอกลัวว่าตอนนี้ลูกจะเป็นสิ่งเดียวในใจของเขา!
ฮีลตัน มองไปที่ท่าทางหึงหวงของเธอและดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนของเขา "คุณท้องโดยไม่มีผมได้อย่างไร"
ใบหน้าของ เวอเรียน แดงระเรื่อ“ ... ”
ชายคนนั้นจ้องมองเธอสักพักแล้วพูดว่า "โอเคหยุดสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจ ฉันจะซื้อของที่คุณอยากกินมาในคืนนี้"
"ฉันอยากกินเกี๊ยวนึ่งเลือดเป็ดแบบใส่พริกกับน้ำส้มสายชูเยอะ ๆ !"
ฮีลตัน ขมวดคิ้วเล็กน้อยและเห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับตัวเลือกในการทานอาหารค่ำของเธอ "มันไม่มีคุณค่าทางโภชนาการคุณอยากกินอะไรอีก?"
“ฉันแค่อยากกินอาหารพวกนั้นและถ้าคุณขอให้ฉันกินอย่างอื่นฉันก็จะไม่กินมัน”
"อยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังผมจะออกไปซื้อให้"
เวอเรียน พบว่ามันยากที่จะนึกภาพของ ฮีลตัน ที่แต่งตัวดีสง่างาม ยืนอยู่ในฝูงชนเพื่อที่จะซื้อเกี๊ยวนึ่งและซุปวุ้นเส้นเป็ดให้เธอ
ยิ่งนึกถึงฉากนั้นเธอก็ยิ่งรู้สึกอุ่นขึ้นมาจนเจ็บจมูก
ถึงแม้ว่า ฮีลตัน จะมองว่าเธอเป็นเพียงเงาของ แซม จอยซ์ แต่เขาก็น่าจะมีความรู้สึกต่อเธอใช่ไหม?
เวอเรียน พยายามปลอบใจตัวเองด้วยความคิดดี ๆ เธอกำลังรอให้ ฮีลตัน กลับมาจากการซื้ออาหารเย็น และโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
หมายเลขผู้โทรเป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย
เวอเรียน หยิบมันขึ้นมาโดยไม่ต้องคิดมาก
“สวัสดี นี่คุณคือใคร... ?”
"สวัสดีคุณมอนท์ ใช่ไหม? ฉันคือ แซม จอยซ์"
"... "
...
เมื่อ ฮีลตัน กลับมาจากการซื้อเกี๊ยวนึ่ง และซุปวุ้นเส้นเลือดเป็ดเขาถือถุงพลาสติกสีขาวราคาถูกไว้ในมือทั้งสองซึ่งไม่เข้ากับนิสัยใจคอของเขาเป็นอย่างมาก
เขานั่งอยู่บนเตียงโรงพยาบาล เวอเรียน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เธอหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและถ่ายภาพเขาสองสามครั้ง ฮีลตัน ยกมือขึ้นปิดหน้า ขมวดคิ้วและถามว่า "ทำอะไร"
“ท่านประธานฟัดด์ จู่ ๆ คุณก็เหมือนกับคุณอยู่ที่บ้านฉันเลยอยากถ่ายรูปคุณเอาไว้!”
ฮีลตัน วางของลงบนโต๊ะแล้วยื่นมือออกมา "ขอให้ผมดูหน่อย."
"ไม่ถ้าฉันเอาให้คุณดู คุณจะต้องลบทิ้งแน่ ๆ"
เวอเรียน ทำเหมือนกับว่าเธอกำลังซ่อนสมบัติที่มีค่ามหาศาล เธอซ่อนไว้ในโทรศัพท์เอาว้ใต้หมอนและป้องกันไม่ให้ ฮีลตัน ไปถึงมัน จากนั้นเธอก็ตั้งกระดานที่ทำหน้าที่เป็นโต๊ะบนเตียงของโรงพยาบาลเคาะมันแล้วพูดว่า "ฉันหิวแล้ว ช่วยเสิร์ฟอาหารเร็ว ๆ หน่อย!"
ฮีลตัน ขี้เกียจเกินไปที่จะสอนบทเรียนให้เธอเขาจึงวางเกี๊ยวนึ่งร้อน ๆ และซุปวุ้นเส้นเลือดเป็ดลงบนโต๊ะแล้วเปิดมัน
เวอเรียนหิวมานานแล้ว เมื่อเธอเห็นอาหารอร่อยเช่นนี้ปากของเธอก็น้ำลายไหล เธอฉีกถุงน้ำมันพริกและน้ำส้มสายชูแล้วเทลงในซุปวุ้นเส้นเลือดเป็ด
ฮีลตัน ขมวดคิ้ว “ คุณต้องกินของที่มีรสจัดให้น้อยลงจริง ๆ”
ฮีลตัน มักจะทานอาการรสชาติที่อ่อนโยนมากขึ้นเมื่อเขามี เจลลี่ บีน การรับประทานอาหารของเขาก็เข้มงวดมากขึ้น เขาสั่งให้พ่อครัวที่บ้านใช้น้ำมัน เกลือและเครื่องเทศ ให้น้อยลง
เวอเรียนพอใจมากกับเกี๊ยวนึ่งและซุปวุ้นเส้นเลือดเป็ดที่เผ็ดร้อนและเปรี้ยว "อร่อยจังขออีกสักคำไหม"
แต่ชายคนนี้มองเธอด้วยท่าทางที่ขยะแขยง
เวอเรียน ม้วนตะเกียบที่เต็มไปด้วยวุ้นเส้นแล้วนำไปที่ริมฝีปากบางของ ฮีลตัน “หากคุณทานแล้วจะรู้ว่าอร่อยแค่ไหน!”