บทที่ 196 มันเป็นแปดสิบเปอร์เซ็นของเขาทำโดยตั้งใจ

หลังจากที่ฮีลตันใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมสีดำที่สั้น และเปียกชื้นของเขาคร่าว ๆ เขายืดตัวของเขา และโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ ใช้มือใหญ่ของเขากอดเธอเบา ๆ เขากล่าวว่า “เป่าผมให้แห้ง ก่อนเข้านอนหรือคุณจะนอนคว่ำให้จะปวดหัว”

เวอเรียนกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บปวด “ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี…”

ฮีลตันขมวดคิ้ว แม้ว่าเขาจะรู้สึกงุนงงในครั้งแรก แต่ในไม่ช้าเขาก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แขนยาวของเขาดึงร่างของเธอเข้ามาหาเขาในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ฉันรู้ เพียงแค่พยายามต่อไป หลังจากสามเดือนแรก ลูกของเราจะคงที่…”

ฮีลตันเงียบลง

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เวอเรียนก็ใช้มือเล็ก ๆ ของเธอปิดริมฝีปากบางของเขาในขณะที่รู้สึกรำคาญใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อของเธอดูเหมือนจะแดงหนักกว่าเดิม

เวอเรียนผลักเขาออกไปทันทีเพื่อรักษาระยะห่างที่ "ปลอดภัย" จากเขา

“ฉันกำลังนอนอยู่”

เวอเรียนพลิกตัวและดึงผ้าคลุมปิดตัวของเธอ โดยหันหลังเข้าหาเขา

ฮีลตันดึงเธอมาหาเขาแล้วพูดว่า “เข้ามาใกล้ ๆ เตียงไม่ใหญ่พอ”

“ผมจะไม่แตะต้องคุณ”

เรื่องจริงคือเตียงไม่ใหญ่พอสำหรับพวกเขา เนื่องจากเวอเรียนกังวลว่า ฮีลตันอาจนอนหลับไม่สบาย เธอจึงฝังตัวเองเข้าไปในตัวเขาอย่างเชื่อฟัง “สิ่งนี้จะทำให้คุณรู้สึกไม่สบายตัวหรือเปล่า? ทำไมคุณไม่กลับไปนอนที่โรงแรมของคุณล่ะ?”

เธอกังวลมากเกี่ยวกับการนอนทับแขนของเขาตลอดทั้งคืนเนื่องจากเธอกังวลว่าจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บจากบาดแผลเก่าจากอุบัติเหตุ

ฮีลตันวางคางของเขาไว้บนศีรษะของเธอ หลับตาของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า “ตอนนี้มันดึกมากแล้ว มานอนกันเถอะ”

นับตั้งแต่ที่เวอเรียนออกจากนอร์ท ซิตี้ นอกเหนือจากการทำงานเหมือนคนบ้าในระหว่างวันในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยนอนหลับฝันดีเลย เขานอนไม่หลับตอนกลางคืนความจริงก็คือร่างกายของเขาอ่อนเพลียมากแล้ว ในขณะนี้ หญิงสาวที่อ่อนโยนและสวยงามอยู่ในอ้อมแขนของเขา ในขณะที่กอดเธอไว้ในที่สุดความเหนื่อยล้าของเขาก็ส่งผลกระทบต่อเขาและเขาก็ไม่มีความตั้งใจที่อดนอนได้อีกต่อไป

ในทางกลับกันเวอเรียนไม่ได้อ่อนเพลียขณะที่เธอเอาหัวไปพิงคางของเขาและยกมันขึ้นจากอ้อมกอดของเขาเพื่อจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลของเขาอย่างอ่อนโยน

เธอถอนแขนออกจากผ้าห่มเพื่อไล่คิ้วของชายหนุ่มอย่างเบามือ ฮีลตันหล่อเหลาราวกับอาชญากรเพราะเธอไม่สามารถหาจุดบกพร่องจากใบหน้าของเขาได้แม้แต่ข้อเดียว ทุกกระเบียดนิ้วดูสมบูรณ์แบบ มันสมบูรณ์แบบไม่มีที่ติ หัวใจของเธอปวดร้าวเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วนุ่มของเธอทาบลงบนรอยคล้ำรอบดวงตาของเขา

เขายุ่งมากเมื่อเร็ว ๆ นี้งั้นหรือ? เหตุใดจึงมีรอยคล้ำเหล่านี้ปรากฏขึ้นรอบดวงตาของเขา?

ในขณะที่เธอลูบไล้เบา ๆ ข้อมือของเธอก็ถูกจับด้วยมือใหญ่ของชายคนนั้น เขาไม่ได้ลืมตาของเขา อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ถอนหายใจ เธอพูด “เรียน่าถ้าคุณยังคงสัมผัสผมอยู่อีก เราจะไม่ได้นอนเร็ว ๆ นี้นะ”

ท่ามกลางเสียงถอนหายใจ มีนัยของความผิดหวังและความรัก สิ่งนี้ทำให้หัวใจของ เวอเรียนรู้สึกถึงเศษของความหวาน และเธอไม่สามารถอดทนตัวเธอเองได้อีก แต่โน้มตัวเข้าไปใกล้เขาในขณะที่จูบริมฝีปากบางของเขา เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าเล็กน้อย “ราตรีสวัสดิ์ ฮีลตัน”

เวอเรียนนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา นิ้วมือเล็ก ๆ ของเธอถูกไขว้กันด้วยมือขนาดใหญ่ของเขาท่าทางการนอนนี้ดูค่อนข้างสบาย

อย่างไรก็ตาม เวอเรียนไม่สามารถนอนหลับได้ขณะที่เธอถามอย่างไม่เต็มใจเบา ๆ ว่า “เมื่อเร็ว ๆ นี้ เจลลี่ บีนมีพฤติกรรมที่ดีหรือไม่?”

“ใช่ ก็เหมือนปกติ ฉันดุเธอสองสามครั้ง แล้วเธอก็กลับไปที่บ้านของครอบครัวฟัดด์เพื่อไปหานายใหญ่”

นิ้วของเวอเรียนแตะที่ฝ่ามือของเขาเบา ๆ ขณะที่เธอพูด “ทำไมคุณถึงดุเธอล่ะ? เธอยังเป็นเด็ก คุณควรอ่อนโยนและอดทนต่อเธอมากกว่านี้ไม่เช่นนั้นคุณจะทำให้เธอตกใจเมื่อคุณโกรธเธอ”

ทำให้เธอตกใจ? นั่นคงไม่น่าเป็นไปได้มากนักเนื่องจากเจลลี่ บีนมีนิสัยไม่เกรงกลัวเล็กน้อย เมื่อใดก็ตามที่เขาดุเธอว่าทำตัวไม่ดีที่บ้านอย่างไม่มีเหตุผล เธอจะวิ่งไปหานายใหญ่และฟ้องเขา ดังนั้น เธอจะกลัวเขางั้นหรือ? สิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่คนพาลตัวน้อยทำได้คือทำตัวเศร้าและหดหู่ในขณะที่ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง เธอก็จะกลับไปเป็นตัวเองตามปกติ

“เมื่อมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอทำให้ฉันนึกถึงแม่ของเธอที่หนีออกจากบ้าน ดังนั้น ฉันจึงดุเธอเพราะความผิดหวังในใจของฉัน”