บทที่ 197 บอกคุณปู่ว่าพ่อมีภรรยาแล้ว

เวอเรียนยืนอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านในขณะที่ถืออาหารเช้า เธอถามอย่างสุภาพว่าคุชอยากเข้ามากินน้ำไหม อย่างไรก็ตามมันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคุชที่จะปฏิเสธในขณะที่เขาส่ายมือและพูดทันทีว่า “ผมจะไม่รบกวนเจ้านายและมิส มอนท์ตอนนี้”

ถ้าเขาเข้าไปสำหรับดื่มน้ำสักแก้วและเจ้านายของเขาเห็นเขาในภายหลัง เขาจะต้องตาบอดเพื่ออ่านสถานการณ์ในตอนนั้น!

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเวอเรียนแดงระเรื่อขณะที่เธอพยักหน้า ในขณะที่คุชกำลังจะหันหลังกลับและจากไปเวอเรียนก็นึกถึงสิ่งที่ฮีลตันไม่ยอมบอกเธอ เนื่องจากเธออยากรู้มากว่าการทดสอบทั้งหมดคืออะไรในคืนที่เขาชวนเธอออกไปข้างนอก

“ผู้ช่วยคุช มีบางอย่างที่ฉันต้องถามคุณ”

“กรุณาถามเถอะครับ คุณมอนท์”

“คุณรู้หรือไม่ว่าการทดสอบทั้งหมดในช่วงกลางคืนฮีลตันเชิญฉันไปที่โรงแรมบันยันทรีคืออะไร?”

คุชหัวเราะอย่างล้อเลียนขณะที่เขาพูดว่า “มิส มอนท์ คุณไม่ควรผิดนัดในคืนนั้น คืนนั้นเจ้านายตั้งใจจะขอคุณแต่งงาน มิส มอนท์”

…

หลังจากที่เวอเรียนอุ่นอาหารเช้าให้สดใหม่และวางอาหารเช้าที่คุชนำมาให้ลงบนจาน แล้วเธอก็ทอดไข่เพิ่มสองฟองและอุ่นนมสองแก้ว วางพวกมันไว้บนโต๊ะอาหาร

เธอเพิ่งออกไปจากครัวเมื่อฮีลตันตื่นขึ้นมา ด้วยขายาวของเขา เขาเข้ามาข้างหลังเธอพร้อมกับโอบแขนยาวรอบเอวของเธอ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงเอวที่เรียวและบางของผู้หญิงในอ้อมกอดของเขา “ทำไมเอวของคุณถึงยังผอมอยู่หลังจากตั้งครรภ์?”

เขาไม่กล้าออกแรงเลยราวกับว่ามันจะหักครึ่งเธอได้ เธอรู้สึกนุ่มนวลและผอมบาง ทำให้เขาตกหลุมรักเธอมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกแย่สำหรับเธอ

เวอเรียนหันกลับมา เธอแตะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาโดยบังเอิญเมื่อเธอยกแขนขึ้น “เป็นเวลาเพียงเดือนกว่า ๆ และแพทย์บอกว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่ถึงห้าเดือนเพื่อให้การตั้งครรภ์ชัดเจน ในบางกรณีผู้หญิงบางคนไม่ยื่นออกมาด้วยซ้ำแม้จะตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้วก็ตาม ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องปกติมาก”

ฮีลตันก้มหัวลงขณะจ้องมองเธอ จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นอาหารเช้ามากมายบนโต๊ะ “คุณตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ผมใช่ไหม?”

เวอเรียนรู้สึกผิดเล็กน้อย ในขณะที่หัวเราะเบา ๆ เธอพูด “ฉันเพียงแค่ทอดไข่สองฟองกับอุ่นนมสองแก้ว อาหารที่เหลือถูกนำมาโดยผู้ช่วยคุชก่อนหน้านี้”

ชายคนนั้นไม่ได้เปล่งเสียงออกมา ดังนั้นเวอเรียนจึงคิดว่าเขาโกรธและพูดทันทีขณะจับแขนของเขา “ฉันจะทำอาหารเช้าให้คุณพรุ่งนี้เช้า โอเคไหม?”

ฮีลตันยกมือขึ้นลูบผมยาวนุ่มสลวยของเธอเบา ๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า “ไม่เป็นไร อย่ากดดันร่างกายของคุณโดยไม่จำเป็นตอนที่คุณตั้งครรภ์”

ไม่ใช่ความผิดของเขาที่ทำให้เธอเครียดมากขนาดนี้?

เวอเรียนพูดไม่ออก

เวอเรียนเม้มริมฝีปากของเธอเนื่องจากเป็นเรื่องยากที่เธอจะต้องการแสดงอารมณ์ของเธอ แต่พวกมันทั้งหมดถูกปัดป้องโดยชายหนุ่ม

ฮีลตันเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำให้สดชื่นขณะที่เวอเรียนเดินตามหลังเขาด้วยฝีเท้าที่นุ่มนวล ในขณะที่ฮีลตันแปรงฟันอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เวอเรียนก็กอดเอวของเขาจากด้านหลัง

หญิงสาวเอนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเข้ากับไหล่กว้างของเขาพลางร้องเรียกเขาเบา ๆ ว่า “ฮีลตัน”

คำตอบเดียวที่เธอได้รับคือเสียงของเขาที่กำลังแปรงฟัน

เวอเรียนดุนด้วยจมูกเบา ๆกับเขา “คืนที่คุณเชิญฉันไปที่โรงแรมบันยันทรี คุณวางแผนจะขอฉันแต่งงานใช่ไหม?”

แม้ว่าเธอจะรู้ความจริงจากผู้ช่วยคุชแล้ว แต่เธอก็อยากได้ยินจากเขา

ฮีลตันพ่นฟองยาสีฟันออกจากปากก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกลางโดยไม่มีอารมณ์ใด ๆ ว่า“ไม่”

เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของเขา เวอเรียนก็พองแก้มของเธอและจ้องที่เขาด้วยดวงตาที่ชัดเจนของเธอ “ผู้ช่วยคุชบอกฉันแล้วว่าคืนนั้นคุณวางแผนจะขอฉันแต่งงาน”

ตอนนี้เขาพยายามปฏิเสธความจริงงั้นหรือ?

หลังจากที่ฮีลตันแปรงฟันและทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ดึงมือเล็ก ๆ ของเธอออกไป หันกลับมาและจ้องที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่กังวลของเธอเล็กน้อย เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เป็นพิเศษ “เป็นเรื่องจริงที่ฉันวางแผนที่จะขอคุณแต่งงานในคืนนั้น แต่คุณก็ผิดนัดใช่มั้ย? หลังจากช่วงเวลานั้นผ่านไป ผมก็ไม่มีอารมณ์ที่จะทำเช่นนั้นอีกต่อไปในตอนนี้”