บทที่ 20 คุณจับผิดฉันอยู่หรือเปล่า?

“นี่คุณจับผิดฉันอยู่หรือเปล่า”

เวอเรียนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ารอยแดงเกิดจากไอร้อนหรือความเขินอาย

วิธีที่เขาจ้องมองเธอค่อยอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของเวอเรียนแดงขึ้น

“ถ้าผมไม่ตรวจสอบเรื่องของคุณ ผมจะกล้าพาคุณกลับบ้าน และนอนด้วยกันได้อย่างไร”

น้ำเสียงของเขาดูไร้อารมณ์อย่างเห็นได้ชัดและมันฟังดูเย็นชาและไร้ความหมาย แต่เมื่อเวอเรียนได้ยินเขาพูดว่า 'นอนด้วยกันกับคุณ' การเต้นของหัวใจของเธอก็เร็วขึ้น

เธอเม้มริมฝีปาก และพยายามถามอย่างใจเย็น “เนื่องจากประธานฟัดด์ ได้ตรวจสอบเรื่องฉันอย่างละเอียด และรู้ว่าฉันให้เคยมีลูกกับคนอื่นมาแล้ว ทำไมคุณถึงเลือกฉัน”

สายตาที่สงบและมีสมาธิของเขานั้นจับจ้องมาที่เธอ “เป็นเพราะคุณเคยมีลูกดังนั้นคุณจะอดทนและรักลูกมาก ฉันไม่ได้มองหาผู้หญิงที่สามารถเป็นภรรยาของฉันได้ แต่เป็นคนที่สามารถดูแล เจลลี่ บีน และให้ความรักของแม่ที่เธอขาดได้”

เวอเรียนขมวดคิ้ว และเปิดปากโดยสัญชาตญาณเพื่อถามว่า “แม่ผู้ให้กำเนิด เจลลี่ บีน อยู่ที่ไหน”

จากสิ่งที่เธอได้ยินจาก เจลลี่ บีน ดูเหมือนว่าหนูน้อยไม่เคยเห็นแม่เลยตั้งแต่ยังเด็ก แม่ของเธอหย่ากับฮีลตัน ทันทีหลังจากที่เธอให้กำเนิดเธอหรือไม่?

ฮีลตันตะลึง เขาเม้มปากและจ้องมองเธอเป็นเวลาห้าวินาที เวอเรียนคิดว่าเขาไม่ต้องการตอบคำถามส่วนตัวเช่นนี้ บางทีในความคิดของเขา เธออาจจะยังไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้เรื่องส่วนตัวของเขา เนื่องจากพวกเขายังไม่ได้รู้จักกันดีนัก

“ถ้าไม่อยากเล่าก็ถือว่าเป็น ... ”

ไม่มีการพูดคำว่า 'ฉันไม่ได้ถาม' แต่เธอกลับได้ยินคำตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์แทน “การกำเนิดเด็กสักคนเป็นสิ่งที่ยากลำบาก และเธอก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว”

เวอเรียนสะดุ้ง “ฉันขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าจะทำให้คุณนึกถึงเหตุการณ์ที่น่าเศร้าแบบนี้”

“ไปนอนได้แล้ว”

ฮีลตัน บ่ายเบี่ยงที่จะคุย และตรงไปที่เตียง เวอเรียนยังคงมึนงง และตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นฉันขอนอนที่พื้น!”

ฮีลตันคว้าข้อมือเธอทันทีและพูดว่า “คุณคิดว่าแม่บ้านที่จะเข้ามาทำความสะอาดพรุ่งนี้จะคิดยังไงเมื่อเห็นที่นอนที่อยู่บนพื้นพรุ่งนี้เช้า”

“ฉันจะเก็บที่นอนที่พื้นพรุ่งนี้เช้า”

มือเรียวยาวที่จับข้อมือของเธอไม่ได้คลายออก แต่กลับให้แน่นขึ้น “นี่ไม่ใช่เรื่องของวันหรือสองวันที่คุณจะต้องปรับตัวเข้ากับมัน ยังไงไม่ช้าก็เร็วคุณก็ต้องชินกับมัน”

หากสิ่งต่าง ๆ ถูกเปิดเผยเธอจะต้องเก็บข้าวของและจากไป นอกจากนี้คฤหาสน์ตระกูลมอนท์ จะถูกยึดคืนเมื่อนึกถึงสิ่งนี้เวอเรียนจึงบังคับตัวเองให้ค่อย ๆ ขยับขึ้นไปที่เตียง

เมื่อปิดไฟเวอเรียนก็ดึงผ้าห่ม และเคลื่อนตัวเข้าหาขอบเตียงทีละนิด จนกระทั่งเขาดึงเธอกลับมาทันที “คุณพยายามจะเอาผ้าห่มไปทั้งผืนไปใช่ไหม”

ลมหายใจของเขาที่อยู่เหนือศีรษะของเธอ มันอยู่ใกล้เธอมาก ในแสงสลัวเธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และจ้องไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยเพราะความกังวลใจ “ฉัน...ฉันไม่ได้... ”

พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก ใกล้กันเกินไปหากเธอขยับแค่เพียงเล็กน้อยริมฝีปากของเธอก็จะจูบกับริมฝีปากบางของเขา

เธอขยับตัวออกเล็กน้อยด้วยความระมัดระวัง แต่สิ่งนี้ทำให้เขาไม่พอใจ

เวอเรียนไม่มีโอกาสตอบโต้ เพราะเขาก็อุ้มเธอไว้ใต้ร่างของเขา

…

เธอบีบมือของเธอ และพยายามดิ้นรนขณะที่เธอเริ่มหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย “ ฮีลตัล ... ! ปล่อยฉัน!”

“คุณชอบทำให้มันยุ่งยากนักใช่ไหม”

เวอเรียนรู้สึกว่าเธอถูกทำให้อับอายและจ้องมองเขาต่อว่าอย่างขมขื่น “ประธานฟัดด์ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณเลี้ยงดูอยู่ข้างนอก! ยิ่งไปกว่านั้นฉันไม่ใช่แนนซี่ แซนเดอร์! ถ้าคุณมีความต้องการ...อืม...ปะ...ปล่อย!"

ริมฝีปากของเธอเต็มไปด้วยลมหายใจที่สดชื่นบองเขา!

ทันใดนั้นฮีลตันก็ปล่อยให้เธอหายใจ มือใหญ่ของเขาจับท้ายทอยของเธอเอาไว้ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของเธอ “อย่างแรก ผมไม่เคยแตะต้องผู้หญิงนอกบ้านพวกนั้น อย่างที่สองแนนซี่ แซนเดอร์ เป็นเพียงพี่สะใภ้เท่านั้น อย่าให้ได้ยินว่าคุณพูดอะไรที่ทำให้เสื่อมเสียอีก อย่างที่สาม ผมซื้อคุณด้วยเงิน 40 ล้าน คุณมีหน้าที่รับผิดชอบในการตอบสนองความต้องการของผม สิ่งนี่อยู่ในภาระหน้าที่ของคุณด้วย”