ตอนที่ 206
บทที่ 206 แฟนหนุ่มที่ซื่อสัตย์
October 22, 2026
"เสร็จเรียบร้อย"
ชายหนุ่มจ้องมองเธออย่างตั้งใจด้วยดวงตาสีมุกเข้มของเขา เขาจ้องมองเธอมากจนเธอเขินอาย หลังจากที่ชายหนุ่มยอมรับแล้วเขาก็จับมือของเธอ จับขึ้นไปที่ขอบริมฝีปากของเขา เพื่อจูบฝ่ามือหลังมือและนิ้วของเธอ
ร่างกายทุกตารางนิ้วของเวอเรียนรู้สึกชา และเธอรู้สึกราวกับว่าถูกไฟฟ้าดูด สิ่งที่เขาทำไม่มีอะไรมากไปกว่าการจูบมือของเธอ แต่ในสายตาของเธอมันรู้สึกราวกับว่าเขากำลังแสดงออกอะไรบางอย่าง ด้วยเหตุนี้เธอจึงเริ่มคิดมากโดยไม่รู้ตัวซึ่งทำให้ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
“เร็วเข้ารีบเข้านอนเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว!”
เธอรีบขึ้นไปบนเตียงดึงผ้าคลุมศีรษะแล้วนอน ชายหนุ่มตามมาข้างหลัง และนอนบนเตียงกับเธอ เขาดึงเธอเข้าไปแล้วก้มศีรษะลงขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังข้างหูของเธอว่า “ที่รักอย่าทิ้งผมไปอีกในครั้งหน้า มันมีค่ามากสำหรับผมที่จะอยู่กับคุณ”
แม้ว่าหัวใจของเวอเรียนจะสั่นสะท้านเพราะคำสารภาพอย่างกะทันหันของเขา แต่เธอก็สับสนกับสิ่งที่ได้ยิน
ฮีลตันคืนนี้ทำตัวผิดปกติเกินไป!
เขาจะไม่เรียกเธอว่าเป็นเรื่องตลกแบบโรแมนติกว่า "ที่รัก" ไม่ต้องพูดถึงนี่เป็นสิ่งที่ฮีลตันมักจะไม่เคยพูดออกมาจากปากของเขา
เวอเรียนหันกลับมาและวางมือเล็ก ๆ ของเธอบนหน้าผากของเขา เธอแตะมันและพูดว่า “คุณไม่สบายหรือเปล่า ฮีลตัน?”
อย่างไรก็ตาม หน้าผากของเขาไม่อุ่น เขาไม่มีไข้
อาจเป็นเพราะการเชื่อมต่อระบบประสาทผิดพลาดหรือเปล่าเนี่ย?
ชายหนุ่มดึงมือเล็ก ๆ ของเธอลง เขาพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว “มีอะไรเหรอ?”
เวอเรียนกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “คืนนี้ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณ คุณแปลกไปจากปกติ”
อย่างไรก็ตาม เธอยังคงชื่นชอบด้านโรแมนติกในปัจจุบันของเขา
คิ้วของชายคนนั้นขมวดลึก แววตาของเขาแสดงความไม่พอใจ แต่เขากอดเธออย่างรวดเร็วและพูดว่า “อีกไม่นานคุณจะชิน และหันมารักผมด้านนี้ด้วย”
เวอเรียนพูดไม่ออก
ผู้ชายคนนี้ต้องมีอะไรดลใจ!
เวอเรียนดึงผ้าคลุมขึ้นเหนือศีรษะขณะที่หน้าแดง เธอบอกว่า “ฉันอยากนอนแล้ว!”
ในขณะที่เธอนอนหลับจู่ ๆ เวอเรียนก็ดึงผ้าคลุมของเธอออกและพูดว่า "ไม่ เราจะกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ในเช้าวันพรุ่งนี้ ฉันต้องลุกไปเก็บข้าวของ”
ขณะที่เธอพูดเธออยากจะลุกขึ้น แต่ชายคนนั้นผลักเธอกลับลงไป และพูดว่า “อย่าเพิ่งเก็บ ผมจะช่วยคุณเก็บของในเช้าวันพรุ่งนี้ เป็นเด็กดี และนอนหลับได้แล้ว”
เวอเรียนประหลาดใจเล็กน้อย เป็นเพราะเธอไม่เข้าใจเขามากพอหรือเปล่า? ตอนนี้เขาอ่อนโยนและอ่อนหวานแค่ไหนกันเนี่ย?
เธอกอดเอวของเขาในขณะที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธองุนงงกับอ้อมกอดของเขา และพูดว่า “ฮีลตันดูเหมือนคุณจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่า ... ตอนนี้ฉันชอบคุณมากขึ้นไปอีก”
ชายหนุ่มลูบผมยาวของเธอเบา ๆ จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงเพื่อจูบที่ส่วนบนของศีรษะของเธอขณะที่มีแสงระยิบระยับลึกลับกระพริบผ่านดวงตาสีเข้มของเขา
เวอเรียนดูเหมือนสัตว์ตัวน้อย กอดฮีลตันขณะที่เธอนอนหลับสนิทในคืนนั้น
….
ขณะที่ฮีลตันตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ปวดหัวแทบแตก
ตอนนี้ทุกอย่างปกติ และจู่ ๆเขาก็เกิดความจำเสื่อมขึ้นมาได้อย่างไร?
ทันทีที่เขาลืมตาใบหน้าเล็ก ๆ ของ เวอเรียนก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาของเขา หญิงร่างเล็กนอนอยู่ข้างเตียงจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มอย่างตั้งใจ
“คุณตื่นแล้วเหรอ?”
ฮีลตันตอบง่าย ๆว่า "ใช่แล้ว" ในขณะที่หัวของเขาปวดมาก
เวอเรียนถาม “เป็นอะไรไป? ปวดหัวเหรอ? คุณเพิ่งสบายดีอยู่เลย แต่จู่ ๆ คุณก็ปวดหัวได้อย่างไรกันเนี่ย?”
“ไม่รู้สิ บางทีผมอาจจะหลับไปนานเกินไปก็ได้”
ฮีลตันใช้นิ้วเรียวยาวถูกับขมับของเขา เมื่อเขาลุกขึ้นยืนเวอเรียนก็พูดว่า “ฉันทำอาหารเช้าแล้วเราจะกลับไปที่นอร์ท ซิตี้หลังจากกินเสร็จแล้วเลยหรือเปล่า?”
“ใช่คุณเก็บของเสร็จหรือยังล่ะ?”
เวอเรียนงงเล็กน้อย “คุณไม่บอกฉันเหรอว่าเช้านี้คุณจะจัดของให้ฉัน ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไม่ได้แพ็คเลยนะ…”
ฮีลตันพูดไม่ออก
ดวงตาสีมุกเข้มของฮีลตันสั่นสะท้านไปชั่วขณะ ไม่สามารถตอบสนองในตอนนั้นได้ในขณะที่ตะลึง
เวอเรียนคิดว่าเขาไม่ได้หมายถึงสิ่งที่เขาพูดเธอจึงหันกลับมา และเริ่มเก็บข้าวของ เธอบอกว่า “ลืมไปเถอะ เมื่อคืนที่ผ่านมาคุณยังพูดเกี่ยวกับที่รักยังงี้ และที่รักยังงั้น เมื่อเช้านี้คุณตื่นขึ้นมาสีหน้าของคุณก็เย็นชาไปหมด ฉันคิดว่าฉันจะเก็บข้าวของด้วยตัวเอง และไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณแล้วกัน”
ขมวดคิ้วของฮีลตันลึกขึ้น “ที่รักหรอ?”
“ใช่ คุณเรียกฉันที่รักเมื่อคุณพูดเมื่อคืนคุณจำไม่ได้เหรอ?”
ฮีลตันพูดไม่ออก
ตลอดชีวิตสามสิบสองปีในชีวิตของเขา เขาไม่เคยเรียกใครว่า "ที่รัก" เลยสักครั้ง