บทที่ 205 ชอบเขามากขึ้นกว่าเดิม

เมื่อฮีลตันมาที่เอส ซิตี้จากนอร์ท ซิตี้เขารีบร้อน และเขาก็ไม่ได้นำเสื้อผ้ามาเปลี่ยนมากนักแม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงและมันก็เป็นเรื่องโอเครที่จะไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเวลาสองถึงสามวัน อย่างไรก็ตามคนคนนี้เป็นคนประหลาดที่สะอาดและจะไม่สวมเสื้อผ้าชุดเดียวกันเป็นเวลานานกว่าสองวัน เสื้อชั้นในส่วนตัว ยิ่งไม่ต้องสงสัย

ในขณะที่ฮีลตันกำลังอาบน้ำเมื่อพลบค่ำ เวอเรียนก็ครุ่นคิดว่าเธอควรไปที่ร้านสะดวกซื้อชั้นล่างเพื่อซื้อกางเกงในแบบใช้แล้วทิ้งให้เขาหรือไม่ เธอบอกชายที่อาบน้ำผ่านประตูว่า "ฮีลตันฉันจะไปซื้อของที่ชั้นล่างนะ"

ไม่มีเสียงตอบมาจากข้างใน และเสียงเดียวคือเสียงน้ำที่กระเซ็น

เสียงของเธอเบาเกินไปหรือเปล่าฮีลตันเลยไม่ได้ยินเธอ?

เวอเรียนยกเสียงของเธอขึ้น “ฮีลตันฉันจะไปซื้อกางเกงในที่ชั้นล่าง แค่อาบน้ำให้นานกว่านี้อีกหน่อย โอเคนะ!”

“ ... ” ไม่ได้ยินคำตอบใด ๆ

เหมือนก่อนหน้านี้ ยังคงไม่มีเสียงตอบมาจากด้านใน

ด้วยเหตุนี้เวอเรียนจึงเคาะประตู และผลักเปิดช่องเล็ก ๆ เพื่อมองเข้าไปข้างใน

แม้ว่าพวกเขาจะเคยทำเรื่องสนิทสนมกันมาก่อน แต่เมื่อเวอเรียนต้องเผชิญกับร่างกายที่เปลือยเปล่าของฮีลตัน อย่างไรก็ตามหัวใจของเธอจะเต้นเร็วมากราวกับว่ามันกำลังจะกระโจนออกจากตัวเธอ

“ฉันจะไปซื้อของที่ชั้นล่าง…”

“จะไปซื้ออะไร?”

“... จะไปซื้อกางเกงในให้คุณหน่อย”

หลังจากเขาอาบน้ำเสร็จ เขาคงนอนปลือยเปล่าไม่ได้ใช่มั้ย?

ตอนนี้เธอเป็นหญิงตั้งครรภ์ และเธอไม่ควรล้อเล่น

อย่างไรก็ตามชายหนุ่มเลิกคิ้วขณะยืนอยู่ใต้ฝักบัว เขาทำราวกับว่าเขาไม่ได้ยินที่เธอพูดและถามอีกครั้งว่า “จะไปซื้ออะไรนะ?”

เวอเรียนพูดไม่ออก

ก่อนหน้านี้เสียงของเธอเบาเกินไปหรือเปล่า?

“กางเกงใน!”

ชายคนนั้นขมวดคิ้วเหมือนเมื่อกี้ขณะที่เขายกแขนยาวขึ้น ทำท่าทางให้เธอเข้ามา “มานี้หน่อย”

เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นระหว่างคิ้วของเธอ รู้สึกเหมือนเธอพูดซ้ำ ๆ ซาก ๆ หลายครั้ง และเขาก็ยังไม่ได้ยินเธอชัดเจน สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่อดทนเล็กน้อย

เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะหลีกเลี่ยงการสบตากับร่างกายที่ไร้ที่ติของผู้ชายที่ดูดีกว่าหุ่นนายแบบผู้ชาย อย่างไรก็ตาม ร่างกายของผู้ชายนั้นสมบูรณ์แบบเกินไปและทุก ๆ ตารางนิ้วของร่างกายของเขาก็เปล่งประกายออร่าของลูกผู้ชายออกมา สิ่งนี้ทำให้เธองุนงง

ขณะที่เธอเดินเข้ามาหาเขา แขนเรียวยาวของฮีลตันก็กอดที่หลังคอของเธอไว้แล้วพร้อมกับดันเข้าหาเขา ริมฝีปากบางของเขากดแนบกับใบหูที่แดงระเรื่อของเธอ เขาถามด้วยรอยยิ้มว่า “ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าจะซื้ออะไรให้ผมนะ?”

“... คุณไม่ได้พูดถึงว่าคุณไม่ได้นำเสื้อผ้ามาเปลี่ยนหรือ? ฉันกำลังมุ่งหน้าไปชั้นล่างเพื่อซื้อกางเกงในให้คุณ…”