บทที่ 204 การปกปิดข้อบกพร่องเป็นงานอดิเรก และงานพิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา

ตอนที่เวอเรียนยังหลับอยู่นั้น โทรศัพท์ของฮีลตันก็ดังขึ้น

คุชกล่าวว่า “เจ้านาย ประธานมาร์คของเอเชียร์ กรุ๊ปถูกไล่ออกแล้ว ผมพบหลักฐานการยักยอกของเขา และดูเหมือนว่าไอ้ลิงตัวนี้จะมีความต้องการมีปัญหามาก ประธานชอว์ต้องการที่จะหาโอกาสที่จะไล่เขาออกมาระยะหนึ่งแล้ว หลังจากประธานชอว์รู้ว่าคาร์ลอสทำให้คุณขุ่นเคือง ผมก็ใส่ไฟเพิ่มเข้าไปด้วย ดังนั้นคาร์ลอส มาร์คจึงถูกไล่ออกจากเอเชียร์ กรุ๊ป”

ฮีลตันตอบกลับอย่างใจเย็น แม้ว่าการจ้องมองของเขาจะดูเป็นกลาง แต่ก็เย็นชา และน่ากลัวเป็นพิเศษ เขากล่าวว่า “กระจายข่าวการยักยอกของเขาไปยังแวดวงธุรกิจทั้งหมด”

คุชตกตะลึงเพราะเขาไม่คาดคิดว่าฮีลตันจะไปไกลขนาดนี้

การเผยแพร่ข่าวการยักยอกของคาร์ลอสไปยังแวดวงธุรกิจทั้งหมดเท่ากับเป็นการบอกทุกคนว่าคาร์ลอสเป็นเหมือนสัตว์ที่ทรยศ แม้ว่าการยักยอกจะไม่ใช่สิ่งที่ผิดปกติ มีเก้าในสิบคนเคยทำมาก่อน แต่หากมีการเผยแพร่สิ่งที่น่าอับอายดังกล่าว และปล่อยให้มีการพูดคุยกัน อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้จะทำให้บุคคลนั้นถูกขึ้นบัญชีดำโดยสิ้นเชิง แล้วจะมีใครกล้าใช้เขาอีกในอนาคต?

คาร์ลอสเป็นคนที่น่ากลัว แต่เขาไม่ใช่คนที่แย่ที่สุดอย่างแน่นอน การทำเช่นนั้นราวกับว่าฮีลตันผลักเขาตกหน้าผา และจะไม่มีทางที่เขาจะหันหลังกลับ

"รับทราบครับ เจ้านาย"

หลังจากคุยโทรศัพท์จบคุช ก็คิดกับตัวเองว่าเจ้านายห่วงใยคุณมอนท์มากแค่ไหน สิ่งที่คาร์ลอสทำคือทำร้ายคุณมอนท์สองสามครั้ง และนั่นทำให้เขาต้องเสียงานทันที

ทุกคนในนอร์ท ซิตี้บอกว่าทุกที่ที่ฮีลตันเดิน เขาจะทิ้งร่องรอยของเลือด และซากศพไว้ข้างหลัง อย่างไรก็ตาม คุชรู้สึกเหมือนว่าควรใช้คำว่า คุณมอนท์เดินไปที่ไหนจะเป็นคำอธิบายที่ถูกต้องมากขึ้น เนื่องจากใครก็ตามที่ข้าม คุณมอนท์จะประสบชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าการข้ามฮีลตัน

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเปลี่ยนวิธีพูดกับเธอ ครั้งต่อไปที่พบกันเขาไม่ควรเรียกเธอว่า ‘คุณมอนท์’ อีกต่อไป เขาควรจะเรียกเธอว่า ‘คุณผู้หญิง’ ตั้งแต่นี้ไป

…

เมื่อเวอเรียนตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายสี่แล้ว ในฤดูนี้ท้องฟ้าจะมืดเร็ว ข้างนอกหนาวมาก และพระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว สีส้มของดวงอาทิตย์ตกที่เย็นลงข้างหน้าต่างของเธอ เธอมึนงงเล็กน้อยจากการนอนหลับและศีรษะของเธอรู้สึกหนักเล็กน้อย เธอวางแขนเรียวไว้ที่หน้าผาก และร้องเรียกสองครั้งว่า “ฮีลตัน ฮีลตัน?”

ฮีลตันเล่นแล็ปท็อปของเขาในห้องนั่งเล่นในขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาตอกลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เสียงคีย์บอร์ดดังเบา ๆ แต่จังหวะมันทำให้ชัดเจนมาก

เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากห้องนอน ฮีลตันก็ปิดแล็ปท็อปลุกขึ้นยืนและเข้าไปในห้องนอน

มีเหตุผลที่เวอเรียนเรียกหาเขา หลังจากนอนหลับมานานก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะท่าทางการนอนของเธอหรือเปล่าที่ทำให้ขาข้างขวาของเธอชาจนไม่รู้สึกอะไรเลย เธอรู้สึกสั่นไหว และรู้สึกแย่มาก

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เสียงของเวอเรียนนั้นแหบลงเล็กน้อย “ขาของฉันรู้สึกชา และขยับไม่ได้”

“ขาข้างไหน?”

เวอเรียนชี้ไปที่ขาขวาของเธอขณะที่ฮีลตันนั่งอยู่ข้างเตียง และมือขนาดใหญ่ที่ยาว และเรียวของเขาก็วางลงบนขาขวาของเธอ และเริ่มนวดเธอเบา ๆ หลังจากนวดไปสักพักขาของเวอเรียนก็สามารถรับรู้ความรู้สึกได้

“เป็นยังไงบ้าง?”

เธอพยักหน้าและพูดว่า “ใช่ มันดีขึ้นมาก แต่ก็ยังชาอยู่นิดหน่อย”

ฮีลตันยังคงเคลื่อนไหวมือของเขา เขาอดทนอย่างไม่น่าเชื่อขณะที่เขาพูดว่า “เก็บของคืนนี้ ตามผมกลับไปที่นอร์ท ซิตี้พรุ่งนี้เช้า”

“เร็ว ๆ นี้เลยเหรอ?”

แม้ว่าเอส ซิตี้จะไม่มีอะไรให้ดูแลมากนัก แต่การกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ทำให้เธอรู้สึกลังเลเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเธอขาดความกล้า แต่เป็นความคิดที่จะเผชิญหน้ากับนายใหญ่ฟัดด์ ยานิ เควน แซม จอยซ์ และ เรน ไฮย์ดี้ ที่ทำให้เธอปวดหัว

เวอเรียนยืนพิงฮีลตันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เมื่อกลับมาที่นอร์ท ซิตี้เธอรู้ว่าเธอต้องเผชิญกับทุกสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยหลีกเลี่ยง สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่ยุ่งเหยิงมาก ดังนั้นเธอจึงรู้สึกไม่แน่ใจเล็กน้อยว่าจะทำอย่างไรในกรณีนั้น

“ฮีลตันคุณคิดว่าพ่อจะยกโทษให้ฉันบนสวรรค์ไหม?”

แม้ว่าฮีลตันจะไม่ต้องรับผิดชอบต่อการตายของเกรย์สันอย่างเต็มที่ได้เท่าที่เธอเกลียดที่จะยอมรับมัน ฮีลตันก็ยังคงรับผิดชอบบางส่วน ถ้าฟัดด์ กรุ๊ปมีความเมตตาตลอดหลายปีที่ผ่านมาและปฏิบัติอย่างมีมนุษยธรรมกับพ่อของเธอ เขาก็อาจจะไม่ตาย อย่างไรก็ตามโชคชะตามักจะลึกลับ และมีอำนาจ ทรงพลังเช่นเดียวกับฮีลตัน ต่อหน้าความสง่างามของโชคชะตาเขาเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ เขาอาจจะไม่ได้ฝันถึงความจริงที่ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยทำลายบ้านของเธอ แต่ตอนนี้เขากำลังให้เธอแทน

ฮีลตันก้มหัวลงจูบที่หน้าผากของเธอ “อย่าคิดมากเกินไป ทุกสิ่งที่ครั้งหนึ่งผมเคยเป็นหนี้คุณผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหามาให้คุณในอนาคต”