บทที่ 203 รีอาน่า คุณกำลังขอผมแต่งงานหรอ

เวอเรียนหัวเราะออกมาดัง ๆ ในขณะที่เธอจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือของเธอ เธอบอกว่า“ทำไมคุณถึงให้เบอร์ฉันกับพวกเขาล่ะ? พวกเขาน่าจะคิดว่าตอนนี้คุณเป็นกระเทย!”

“ไม่เป็นไรตราบใดที่คุณไม่รู้ว่าผมเป็นกระเทย”

เวอเรียนเม้มริมฝีปากขณะที่เธอกลั้นเสียงหัวเราะ

ผู้ชายคนนี้ชั่วร้ายเกินไปจริง ๆ!

ในการเดินทางกลับหลังอาหาร และหลังจากที่เวอเรียนเพิ่มเพื่อนผู้หญิงคนนั้นก็ใช้เวลาไม่นานสำหรับหญิงสาวในการกล่าวคำทักทาย

“เฮ้ สุดหล่อ”

เวอเรียนส่งภาพเซลฟี่ของตัวเองไปในทันที

อีกฝ่ายตอบกลับด้วยเครื่องหมายคำถาม

เวอเรียนตอบอย่างไร้ยางอาย “นี่คือภรรยาของผม เธอสวยไหม?”

อีกฝ่ายตอบกลับด้วยจุดไข่ปลาเพื่อแสดงความไม่รู้จะพูดอะไรของเธอ

หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเวอเรียน ต้องการตอบกลับด้วยอิโมจิอย่างไรก็ตามวีแชทแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เพื่อนของเธออีกต่อไป

เวอเรียนพูดว่า “... เธอบล็อกฉันแล้วอ่ะ”

ฮีลตันจ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอด้วยดวงตาสีมุกเข้มของเขา "ภรรยาของผมหรอ? หมายถึงใครน่ะ?"

เวอเรียนพูดไม่ออก “ ... ”

เธอส่งสิ่งนั้นเป็นความลับ เขาแอบสอดแนมข้อความของเธอได้ยังไง!

ฮีลตันยักคิ้วขณะจ้องมองเธออย่างตื่นเต้น “ทำไมผมถึงไม่รู้ว่าผมมีภรรยาแล้วเนี่ย?”

เวอเรียนอยู่ใกล้ชิดกับใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเพียงคืบเดียว ในขณะที่หน้าแดง เธอจูบคางของเขาอย่างรวดเร็ว และพูดว่า "ตอนนี้คุณรู้หรือยัง?"

เขาไม่ได้โกนหนวดเครามาสองสามวันแล้ว และคางของเขารู้สึกเสียดสี แต่ก็ไม่สกปรก มันมองไม่เด่นชัดเมื่อมองจากระยะไกล แต่เมื่อเธอเข้ามาใกล้มันก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ของความเป็นผู้ชาย

ผู้ชายของเวอเรียนนั้นหล่อเหลาแน่นอน ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนเขาก็หล่อเหลือเกิน

ฮีลตันจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเข้มที่ลุกโชนและพูดว่า “ใช่ ผมรู้แล้วตอนนี้ งั้นผมจะพาภรรยาขี้เหร่ของผมกลับบ้าน”

“ ... ฉันขี้เหร่ยังไงฮะ?”

เวอเรียนรู้สึกไม่พอใจขณะที่เธอถามอย่างไม่ลดละ “แล้วเด็กผู้หญิงสองคนจากก่อนหน้านี้สวยกว่าฉันงั้นเหรอ?”

เธอตระหนักเป็นอย่างมากว่าถึงแม้เธอจะดูไม่น่าดึงดูด แต่เธอก็รักษาตัวเองให้สะอาด และสดใสอยู่เสมอ แล้วเธอจะขี้เหร่ขนาดไหนกันเชียว?

ฮีลตันตอบด้วยท่าทางตลก ๆ ว่า “คนที่สวย ๆ น่ะ เขาไม่เคยถามว่าตัวเองสวยไหมหรอกนะ”