บทที่ 202 รีอาน่า เธอนี้มันยัยขี้หึงจริง ๆ

ฮีลตันจ้องมองแววตาที่ตื่นเต้นเล็กน้อยของเวอเรียน ขณะที่เขาลดดวงตาสีมุกเข้มของเขาลง ไม่มีอารมณ์ที่ชัดเจนในพวกมันขณะที่เขาตอบอย่างใจเย็นว่า “ไม่”

อย่างไรก็ตามเวอเรียน ไม่เชื่อแม้แต่น้อยกับคำว่า "ไม่" เธอจับมืออันใหญ่โตของเขาพร้อมกับมือเล็ก ๆ ของเธอ และพูดว่า “ตอนนี้คุณไม่ชอบฉัน แต่สักวันหนึ่งในไม่ช้าคุณจะต้องชอบ”

“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ปลายนิ้วของฮีลตันปัดเบา ๆ ที่ขอบริมฝีปากของเธอขณะที่เวอเรียน จับมือของเขาและแนบไว้ที่แก้มของเธอ “คุณบอกก่อนหน้านี้ว่าคุณเป็นของฉัน และไม่มีใครสามารถฉกคุณไปได้ เนื่องจากคุณเป็นของฉัน แน่นอนฉันมั่นใจมากพอที่จะทำให้คุณชอบฉัน อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น”

นอกจากนี้ ในช่วงสองวันสั้น ๆ เธอสามารถสัมผัส ‘ความจริงจัง’ กับความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอได้ ...

เขาเริ่มชอบเธอจริงหรือ?

ฮีลตันเย้ยหยันเบา ๆ ในขณะที่เขาดึงมือใหญ่ของเขาออก และดีดไปที่หน้าผากของเธอ มันเจ็บเล็กน้อย เวอเรียนคิ้วขมวด เธอถามต่อว่า “ทำไมคุณดีดหน้าผากของฉันเนี่ย?”

“อย่ามาตั้งสมมติฐานแปลก ๆ ในครั้งต่อไป แซมไม่มีความสัมพันธ์กับผม”

ด้วยคำพูดเดียวของเขา ดวงตาของเวอเรียนก็สว่างขึ้นทันที “คุณไม่เคยเดทกับแซมเหรอ?”

ฮีลตันมองเธออย่างเย็นชา และพูดว่า “ผมเคยพูดว่าแซมเป็นแฟนของผมมาก่อนหรือเปล่าล่ะ?”

ที่จริงเธอคิดว่าแซมเคยเป็นแฟนของเขา ...

เวอเรียนรู้สึกแปลกเล็กน้อย “แล้วสิ่งที่คุณหมายถึงคือ คุณกับแซมเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกันงั้นหรอ? คุณแค่รู้สึกผิดต่อเธองั้นหรือ?”

“ผมไม่เคยมีความรู้สึกที่เกินกว่ามิตรภาพปกติที่มีต่อแซมเลยสักครั้ง คุณพอใจแล้วหรือยัง?”

เมื่อเวอเรียนฟังน้ำเสียงเย็นชาของเขา เธอก็มีความสุขเป็นอย่างยิ่งเมื่อเธอกอดเขาและพูดว่า "ใช่ พอใจ ฉันพอใจมาก"

ด้วยเหตุนี้เวอเรียนจึงตัดสินใจที่จะตรวจสอบให้ลึกขึ้น “แล้วเรนล่ะ? คุณเคยเดทกับเรนมาก่อนหรือเปล่า?”

“ไม่”

“แต่เรนบอกว่าเมื่อคุณเป็นโรคซึมเศร้า เธอก็อยู่กับคุณตลอดทั้งปี”

จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ เหรอ เมื่อคนโสดสองคนอยู่ด้วยกันเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม?

“แล้วการกินอยู่ด้วยกันหมายถึงการนอนร่วมเตียงเดียวกันงั้นเหรอ?”

เวอเรียนพูดไม่ออก

นั่นเป็นจุดที่ค่อนข้างแฟร์มากพอ

ตอนนี้ดูเหมือนว่าเรนจงใจใช้ถ้อยคำแบบนั้นเพื่อที่จะทำให้เธอเข้าใจผิดเกี่ยวกับการทดสอบทั้งหมดด้วยตัวเธอเอง

“แต่ฉันก็ยังหึงนี่ ฉันหึงที่พวกเขารู้จักคุณในช่วงแรก ๆ ของชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุดในใจคุณอีกด้วย”

เวอเรียนรู้สึกอิจฉาพวกเขามากขึ้นที่ได้เห็นด้านที่บ้าคลั่ง และดุร้ายของเด็กหนุ่มของฮีลตัน

ฮีลตันต้องยังเด็กมากแน่เมื่อสิบปีก่อน ซึ่งคงต่างจากตอนนี้

“รีอาน่า คุณเป็นคนขี้หึงจริง ๆ ”

ฮีลตันจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีมุกเข้มของเขาในขณะที่เขาสรุปได้อย่างเด็ดเดี่ยว

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเวอเรียนแดงระเรื่ออย่างหนักในขณะที่เธอลดดวงตาที่เอ่อคลอ และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขณะที่กัดริมฝีปากของเธอ “มันไม่เหมือนที่ฉันตั้งใจ…ฉันกลัวจริง ๆว่าหลังจากที่ฉันกลับไปที่นอร์ท ซิตี้กับคุณแล้ว ผู้หญิงอีกคนจะมาบอกฉันว่าเธอมีความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันมากกับคุณ…”

น่าแปลกที่ฮีลตันรู้สึกปวดใจเล็กน้อยเมื่อเขาดึงเธอเข้ามาหาเขาพร้อมกับกดริมฝีปากบางของเขาลงบนหน้าผากของเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “เมื่อเรากลับไปที่นอร์ท ซิตี้ เราไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะ”

หัวใจของเวอเรียนสั่นสะท้านเมื่อเธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เมื่อพวกเขาจะไปจดทะเบียนสมรสกัน ตามปกติเธอรู้สึกกลัวเล็กน้อยและไม่สามารถควบคุมได้ แต่อธิบายกับฮีลตันว่า “ฮีลตันในคืนที่คุณเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่ใช่ฉันที่สั่งให้ใครทำ”

"ผมรู้"

เธอทนไม่ได้ที่จะแยกทางกับเขา

“แต่คงไม่เร็วเกินไปสำหรับเราที่จะจดทะเบียนสมรสเมื่อเรากลับไปที่นอร์ท ซิตี้?”

แม้ว่าพวกเขาจะผ่านอะไรมามากมาย แต่เวอเรียน ก็รู้สึกว่าการจดทะเบียนสมรสตอนนี้มันเร็วเกินไป

ฮีลตันเหลือบมองท้องของเธอ “งั้นคุณรอให้ผมมีลูกคนที่สองก่อนที่จะตกลงแต่งงานกับผม เอางั้นดีไหม?”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเวอเรียนแดงระเรื่อไปจนถึงคอของเธอ

เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังไม่ได้แต่งงานกัน แต่พวกเขามีลูกด้วยกันสองคนแล้ว...

ก้าวนี้เร็วเกินไปเมื่อเทียบกับคู่รักทั่วไป!

เวอเรียนมุ่ยริมฝีปากของเธอ “คุณรีบจดทะเบียนสมรสกับฉันเพียงเพราะฉันท้องหรือเปล่า?”

เธอไม่ปรารถนาที่จะเป็นผู้หญิงเหล่านั้นที่บังคับให้ฮีลตันแต่งงานด้วยการให้ลูกกับเขา อย่างไรก็ตามตอนนี้เธอตั้งครรภ์แล้ว และฮีลตันต้องการจดทะเบียนสมรสกับเธอ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกได้ถึงภาพลวงตาของการให้เกียรติของแม่ของลูกที่เพิ่มขึ้น

ชายคนนั้นยกนิ้วขึ้นอีกครั้งแล้วดีดหน้าผากของเธออย่างแรงขณะที่เขาพูดว่า “คุณมีอาการของหญิงตั้งครรภ์หรือเปล่าเนี่ย?”

เวอเรียนพูดไม่ออก

ขอบปากของเวอเรียนกระตุก โดยที่เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองคิดมากเกินไป

ฮีลตันถอนหายใจลึก ๆ

นอกจากนี้เวอเรียนยังเป็นเพียงเด็กสาวอายุยี่สิบสี่ปี และแม้ว่าเธอจะให้กำเนิดลูก แต่เธอก็ยังเด็กมาก ดังนั้นความอดทนทั้งหมดของฮีลตันจึงหมดไปกับเธอ

“แต่นายใหญ่ไม่ชอบฉัน ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าเขาไม่ต้องการให้ฉันแต่งงานกับคุณ”

จอห์นไม่ชอบเธอมาตลอดตั้งแต่แรก เนื่องจากเหตุการณ์การอุ้มบุญของเธอในตอนนั้นความประทับใจแรกของเธอที่มีต่อจอห์นจึงน่าสังเวช เวอเรียนสามารถเข้าใจได้ว่าเนื่องจากไม่มีผู้หญิงที่มีคุณสมบัติดีคนไหนยอมเป็นเป็นแม่อุ้มบุญให้กับคนแปลกหน้าใช่ไหม?

วิธีที่เธอรู้สึกกับฮีลตันไม่ใช่เรื่องปกติ และจอห์นที่มีความรู้สึกไม่ดีต่อเธอนั้นถือเป็นเรื่องปกติ

“ในท้องของคุณกำลังแบกหลานชายของเขา ถึงเขาจะไม่ชอบคุณเขาก็จะไม่หยุดการแต่งงานของเรา”

จอห์นเป็นคนที่มีความคิดแบบดั้งเดิมมาก ถ้าเขารู้เรื่องที่ฮีลตันทำให้เธอท้องเขาจะไม่มีวันปล่อยเขาไปง่ายๆ

คนที่ควรกังวลคือเขาไม่ใช่เวอเรียน

เวอเรียนถามอย่างสงสัย “ฮีลตันคุณชอบลูกชายมากกว่าไม่ใช่เหรอ?”

ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงเอาแต่พร่ำเพ้อถึง ‘ลูกชายของผม’ หรือพูดถึงเด็กในท้องของเธอว่าหลานชายของจอห์นตอนนี้

เธอกังวลเล็กน้อยว่าเขาจะผิดหวังถ้าลูกในท้องของเธอไม่ใช่เด็กผู้ชาย?

“ไม่สำคัญว่าจะเป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิง แต่เจลลี่ บีนต้องการน้องชาย”

เวอเรียนรู้สึกโล่งใจและพูดว่า “แต่ฉันก็หวังว่าจะมีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง และนายใหญ่ก็คงชอบหลานชายเช่นกัน”