บทที่ 217 เฮ้ มันดูโรแมนติกจนเกินไป

แทบไม่ต้องสงสัยเลยว่าวิลสันเป็นคนที่ประสบความสําเร็จเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่ที่เธอพบกับฮีลตัน หัวใจ และสายตาของเธอมีที่ว่างสําหรับฮีลตันเท่านั้น

ความน่าประทับใจขอบผู้ชายคนหนึ่งแบบที่วิลสันเป็น ไม่มีทางที่เขาจะดึงหัวใจของเธอออกมาได้

เขาดูตื่นเต้นกับคําตอบ อย่างไรก็ตามมันเป็นโอกาสที่หายากสําหรับเวอเรียนที่จะปล่อยให้เขาหลงตัวเอง

นอกจากนี้มันมักจะเป็นเขาที่ได้หยอกล้อเธอ และเธอมีโอกาสน้อยมากที่จะหยอกล้อเขากลับ

"แล้วถ้าฉันบอกคุณ... ว่าวิลสันหล่อกว่าคุณ คุณจะโกรธไหม?"

"คุณคิดว่าไงล่ะ?"

การแสดงออกของฮีลตันนั้นเย็นชาเหมือนสายลมที่มันดูเหมือนจะเล็ดลอดออกมาจากก้นบึ้งของดวงตาของเขา น้ําเสียงของเขาฟังดูสงบ แต่น่ากลัวอย่างแปลกประหลาด

คอของเวอเรียนหดลง ขณะที่เธอยิ้มกว้างและกอดคอของเขา เธอแนบใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอกับเขาและกล่าวว่า "ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร แต่ในสายตาของฉัน ฮีลตันของฉันเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุด"

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็รู้สึกคนลุกไปทั้งตัว

ถึงแม้ว่าเธอจะคิดแบบนั้นในหัวใจของเธอ

อย่างไรก็ตามมันจะดูโรแมนติกเกินไปหรือไม่?

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าฮีลตันกําลังสนุกกับการหยอกล้อเช่นนี้ ในขณะที่การจ้องมองที่อันตรายของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นแววแห่งความสุข เขาพูดว่า "ใช่ ผมว่างวันศุกร์เที่ยงนี้ เราจะขอทะเบียนสมรสจากสํานักงานกิจการพลเรือน”

มันไม่เหมาะสมที่จะยอมรับทะเบียนสมรสเมื่อเห็นลูกของเธอชัดเจน

ฮีลตันเป็นหัวโบราณและมันฝังรากลงไปในกระดูกของเขา แต่ตั้งแต่เมื่อเขาได้รู้จักเวอเรียน ทำให้โลกทัศน์ทั้งหมดของเขาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเพื่อนมนุษย์เปลี่ยนไป

ตราบใดที่เขาเลือกผู้หญิงที่เขารัก เขาจะไม่มีวันปฏิเสธความรับผิดชอบของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้าที่เวอเรียนจะทำหน้าที่ของเธออย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้อะไรบางอย่าง

เช่น อุปนิสัยความแตกแยกของบุคลิกภาพของเขา

เวอเรียนพูดกับเขาว่า "คุณพูดจริงหรือคะ? ฉันไม่อยากให้คุณต้องมาแต่งงานกับฉันเพราะฉันท้อง"

"ผมไม่ใช่ประเภทที่ยอมรับความอดทนของคนอื่นได้”

ริมฝีปากของเวอเรียนยิ้มได้โดยไม่รู้ตัว

มือเล็ก ๆ ของเวอเรียนจับมือยักษ์ของเขาไว้ เธอเล่นกับนิ้วที่มีเสน่ห์และบอบบางของเขา และรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่ารอบ ๆ ตัวนิ้วนางของเขา

เธอสงสัยว่าเธอควรซื้อแหวนให้ฮีลตันหรือเปล่า

…

โรงแรมชายแดนข้ามรัฐ

เซรีนร้องไห้เป็นเวลานาน เธอเอาหัวของเธอพิงไว้ที่ป้ายทางเข้าข้างทางของโรงแรม ดวงตาของเธอเป็นสีแดงก่ำจากการร้องไห้

พนักงานบริการข้างประตูรู้สึกหมดหนทาง ขณะที่เขาพูดว่า "คุณหนูถ้าคุณต้องร้องไห้ คุณสามารถร้องไห้ข้าง ๆ แปลงดอกไม้นั่นได้ไหม? คุณทำแบบนี้มันจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของเรา ถ้าคุณยังคงร้องไห้อยู่หน้าประตู"

เซรีนพูดในขณะที่เธอสะอึกสะอื้นว่า "ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันคบกับแฟนมาสามปี แล้วเขาจะทิ้งฉันไปคบกับผู้หญิงที่ร่ำรวยได้ยังไง ฉันต้องไปเผชิญหน้ากับเข้า!”

เซรีนลุกขึ้นยืนและบุกเข้าไปในโรงแรมทันที

พรักงานบริการสังเกตเห็นว่าเธอร้องไห้มาเป็นชั่วโมง และรู้สึกไม่ดีกับเธอจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงไม่หยุดเธอ ตราบใดที่เธอหยุดร้องไห้ที่ประตู

…

ไม่นานนัก หลังจากที่เซรีนเข้ามาในโรงแรม แขกวีไอพีก็เดินเข้ามาในโรงแรม

“คุณจาร์เร็ต!”

วิลสันเปลี่ยนเสื้อโค้ทสีขาวของเขา เขาสวมใส่เสื้อกันลมสีดํา ยืนอยู่ด้านข้างอย่างสง่างาม ราวกับทิวทัศน์ที่สวยงามชวนให้ตื่นตาตื่นใจ

"ดูซิว่า เกว็น ซู กับเชนเนอร์พักอยู่ห้องไหน?"