บทที่ 216 หืมม? วิลสัน จาร์เร็ต หล่อกว่าผมไหม?

ฮีลตันเลิกพูดเล่น เขามองเขาอย่างจริงจังแล้วพูดว่า "บุคลิกที่สองของฉันจะปรากฏออกมาบ้างเป็นครั้งคราว"

วิลสันสอดบุหรี่เข้าไปในนิ้ว คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาบอกว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

ฮีลตันส่ายหัวว่า "ฉันไม่แน่ใจ?"

"เวอเรียนรู้เรื่องนี้ไหม?"

"ไม่แน่ใจ แต่พอได้อยู่กับบุคลิกที่สองของฉัน ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอเลย"

วิลสันดูดบุหรี่แล้วค่อย ๆ ปล่อยควันออกมา เปล่งเสียงเฮือกเย็นออกมา เขากล่าวว่า "มันไม่ได้สำคัญว่าบุคลิกที่สองของนายจะแสดงออกมาไหม ฉันกลัวว่าวันหนึ่งมันจะกลายเป็นบุคลิกหลักของนาย" เราต้องหาต้นตอของปัญหา และจัดการแก้ไขปัญหาทั้งหมด เราจะนัดให้มีการประเมินใหม่ในวันอื่นแทน”

ฮีลตันตอบอย่างใจเย็นว่า "ฉันจะหาเวลาที่เหมาะสมบอกเธอ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้"

ตอนนี้เวอเรียนกำลังท้อง ถ้าหากเธอรู้อาการป่วยของเขา เธออาจกังวลแล้วมันจะส่งผลกระทบต่อสุขภาพโดยรวมของเธอเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพตอนเธอท้อง

…

เมื่อฮีลตันกลับมาที่ห้องผู้ป่วย เวอเรียนก็กลับมาถึงแล้ว เธอนั่งอยู่บนเตียง แล้วกางโต๊ะพับไว้ข้างหน้า และกําลังจะเริ่มกิน เมื่อเธอสังเกตเห็นฮีลตันกลับเข้ามา เธอสบตาด้วยความดีใจว่า "คุณกลับมาแล้ว ฉันสั่งอาหารมาสองชุด มากินด้วยกันเถอะ"

เธอสั่งเกี๊ยวไส้เป็ดมา มัสหอมมาก เมื่อเธอเพิ่งเปิดฝากล่องออกมา ไม่นานกลิ่นก็กระจายเต็มห้องผู้ป่วยไปจนหมด

ฮีลตันเดินมาหาเธอและนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ เวอเรียนเข้าไปใกล้ ๆ ทีละนิด จนได้กลิ่นบุหรี่จากเขา ไม่ได้จนเกินไปจนได้กลิ่นหอมกรุ่น

เธอไม่ได้รังเกียจกลิ่นบุหรี่บนตัวเขา อย่างไรก็ตาม เธอไม่ชอบที่ฮีลตันสูบมากเกินไป ตอนที่เกรย์สันยังมีชีวิตอยู่ เขาสูบบุหรี่เป็นประจํา เมื่อเขาพบว่างานของเขาน่าเบื่อหรือเครียดเกินไป ในที่เขี่ยบุหรี่ของเขา เต็มไปด้วยที่ก้นบุหรี่ งานวิจัยทั้งหมดจะเต็มไปด้วยหมอกควันปกคลุมด้วยเมฆสีขาวหนาทึบ เนื่องจากเกรย์สันสูบบุหรี่อย่างหนัก เขามีอาการไอหนักมาก เพราะเหตุนีเวอเรียนจึงไม่อยากให้ฮีลตันสูบบุหรี่มากจนเกินไป มันส่งผลต่อสุขภาพของเขา

"กินเร็ว ๆ นี่อร่อยจัง คุณไม่เคยลองมาก่อนใช่ไหม?"

เวอเรียนหักตะเกียบในครั้งเดียว ก่อนที่จะยื่นตะเกียบพร้อมกับช้อนให้เขา

ครั้งแรกที่ฮีลตันเข้าไปในห้อง สายตาของเขาพุ่งเป้าไปที่เธออย่างเต็มที่ สายตาที่อ่อนโยนและอบอุ่นที่เขามองเธอ นั้นลึกซึ้ง เมื่อเขารู้สึกตัวเขาไม่ยอมรับมัน เธอเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณและจ้องมองเขา บังเอิญสายตาของเธอและเขามาสบตากัน

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอรู้สึกอบอุ่นเล็กน้อย

"ทําไมคุณถึงจ้องฉันแบบนั้น?

พูดจบเธอก็เอื้อมมือมาแตะที่ใบหน้าและมุมปาก อยู่ๆ ฮีลตันก็ยกมือขึ้น แล้วมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ เขาก้มหัวลงและจูบที่ริมฝีปากของเธอ

เพราะเขาเพิ่งสูบบุหรี่ ตอนเขาจูบเธอ เธอสามารถลิ้มรสควันบุหรี่จากลมหายใจของเขาได้ จูบแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ทําให้เธอไม่ทันตั้งตัว เธอไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

"คุณทําไมจู่ ๆ มาจูบฉันล่ะ"

เมื่อฮีลตันค่อย ๆ พูดอย่างตั้งใจ ด้วยริมฝีปากบาง พลางจ้องมองเธออย่างจดจ่อว่า "ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ว่าผมไม่ใช่ผม แล้วคุณจะกลัวหรือเปล่า?"

ความมั่นใจทั้งหมดของฮีลตัน จุดแข็งของเขา หรือแม้แต่ภาระหน้าที่ของเขาเอง แม้ในอดีตเขาเคยมีอดีตแฟนสาวถึงสองคน แต่ทั้งคู่ต่างหวาดกลัวมากหลังจากรู้ว่าเขามีอาการผิดปกติทางบุคลิกภาพ พวกเธอก็ทิ้งเขาไป เขามักจะไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องทั้งหมดนี้ บางทีแฟนเก่าที่เขาเรียกว่าในอดีตนั้น อาจจะเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ ในการหลีกเลี่ยงครอบครัวไปแต่งงานด้วยก็ได้ จึงแทบไม่มีความรู้สึกจริง ๆ เลย แต่ถึงอย่างไรเมื่อเผชิญหน้ากับเวอเรียน เขาก็จมปลักอยู่กับความรักอย่างเต็มเปี่ยม โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เขาจะเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่กับเธออย่างไร เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวอเรียนจะมีปฏิกิริยาอย่างไรหลังจากที่รู้เรื่องอาการป่วยของเขา

เขารู้สึกตื่นเต้นที่จะรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน

ฮีลตันรับผิดชอบต่อตัวเองเสมอ อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะรู้สึกผิดต่อใครสักคน

เวอเรียนมองเขาด้วยสายตาใสซื่อของเธอ หลังจากจ้องมองไปครู่หนึ่ง เธอก็หัวเราะขึ้นมาทันที เธอพูดว่า "ฮีลตัน คุณแค่อยากฟังฉันพูดยั่วยวนคุณใช่ไหม?"

มิฉะนั้นแล้วทําไมเขาถึงต้องถามคําถามที่ออกนอกประเด็นนัก?

ความจริงแล้วเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า สําหรับผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่และจริงจังขนาดนี้ ก็คงจะถามคําถามที่ขาดวุฒิภาวะเหมือนกัน

เมื่อฮีลตันจับเธอเข้าหาเขา หางตาของเขาก็กระตุก เขาแนบริมฝีปากบางๆ ไว้ข้างหูเธอ แล้วกระซิบถามว่า "แล้วคุณจะพูดกับผมไหม?"

เวอเรียนถึงขั้นพูดไม่ออก

ตอนนี้เขากำลังจะจีบเธออยู่หรือเปล่า?

เวออรียนจ้องมองหน้าเขาจริงจัง เธอหัวเราะอยู่ในอ้อมกอดของเขา แล้วกล่าวว่า "แม้ว่าคุณจะกลายเป็นสัตว์ร้าย ฉันก็จะไม่กลัวคุณ และไม่มีวันที่จะไม่ทอดทิ้งคุณไป"

คําหวานของเธอทําให้ดวงตาที่เย็นชาและมืดมนของฮีลตันกลับมามีชีวิตชีวาเล็กน้อย เวอเรียนเอื้อมมือมาลูบไล้ที่มุมปากเบา ๆ และออกความเห็นอย่างเป็นกันเอง “แต่ถึงอย่างไร ฮีลตัน มันน่ากลัวทุกครั้งที่คุณโกรธใคร โดยเฉพาะเมื่อคุณเม้มรอมฝีปากแล้วทำสีหน้าเคร่งขรึม แต่กลับไม่พูดแม้แต่คําเดียว คราวหน้าคุณจะยิ้มให้ฉัน กับเจลลี่ บีน ให้มากขึ้นกว่านี้ได้ไหม?”

ริมฝีปากบางของฮีลตันยิ้มจาง ๆ “อย่างนั้นหรือ?”

ฮีลตันแค่นยิ้มออกมา มันทำให้เวอเรียนกลัวจนตัวสั่น เธอกล่าวว่า “งั้นก็ลืมมันซะเถอะ เพียงแค่ทำในสิ่งที่คุณคิดว่าถูกต้อง ถ้าอยู่ดี ๆ คุณก็ยิ้ม ฉันจะถือว่าคุณมีแผนการบางอย่างอยู่ในหัวของคุณ”

ฮีลตันพูดไม่ออก

มุมปากของฮีลตันกระตุกเล็กน้อย

เวอเรียนกําลังจะกินเกี๊ยวเป็ดแสนอร่อย เธอหยิบช้อนขึ้นมา แล้วยกเข้าในปาก จู่ ๆ เขาก็จับข้อมือของเธอแล้วเอาเข้าไปในปากของเขา

“คุณก็มีของคุณแล้วทําไมกินของฉันล่ะ?"

ฮีลตันหยิบช้อนจากชาม แล้วป้อนเข้าปากของเธอ เขาบอกว่า "นี่ไง"

เวอเรียนพูดไม่ออก

นี่เขาเรียกป้อนอาหารให้กันเหรอ?

ในใจของเวอเรียนนั้นรู้สึกว่าเกี๊ยวนั้นหวานมาก

หลังจากเวอเรียนกินข้าวเสร็จเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความการแจ้งเตือนของเธอ เธอสังเกตเห็นข้อความ ที่เซรีนส่งมา

"เวอเรียน ขอบใจเธอมากจริง ๆ! ปีศาจร้าย จาร์เร็ต อนุญาตให้ฉันลาได้แล้ว ตอนนี้ฉันกำลังไปที่โรงแรม!”

เวอเรียนจ้องมองคนที่กําลังยุ่งอยู่กับงานอย่างเอือมระอา คุชส่งแลปทอปของเขามาในตอนเช้า ดังนั้นตอนนี้เขาจึงหมกมุ่นอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ และโทรศัพท์ของเขาก็อยู่ข้าง ๆ เธอ

เธออยากรู้ว่าฮีลตันพูดอะไรกับวิลสันบ้าง

เธอแอบหยิบโทรศัพท์ ใส่รหัสผ่านในวันเกิด เปิดข้อความวีแชท สังเกตบันทึกการสนทนาของเขากับวิลสัน

"อนุญาตให้เซรีนเธอพักครึ่งวัน ไม่งั้นภรรยาของฉันคงไม่พักผ่อนและดูแลท้องของเธอให้ดี ถือว่าฉันติดหนี้นายอยู่"