บทที่ 215 คุณฟัดด์คือทาสของภรรยาของเขา

ฮีลตันมองเธอแวบหนึ่งแล้วพูด “คุณไม่ได้บอกว่าวิลสันกำลังแอบชอบเพื่อนร่วมชั้นของคุณไม่ใช่เหรอ? ไหนบอกผมหน่อย วิลสันจะปล่อยให้เพื่อนร่วมชั้นของคุณไปฉลองวันเกิดแฟนหนุ่มของเธอไหม?”

เวอเรียนตะลึง “ฉันไม่ได้คาดหวังว่าผู้อำนวยการจาร์เร็ตจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความรู้สึกส่วนตัวในการทำงานแบบมืออาชีพ เขาดูจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ?”

ฮีตันขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เขาฟังเวอเรียนตัดสินชายอีกคน อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกอึดอัด เขาบอก “คุณบอกเพื่อนของคุณก่อนหน้านี้ว่าคุณพบผมโดยบังเอิญงั้นหรือ?”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเวอเรียนแดงระเรื่อ “คุณแอบอ่านบทสนทนาของฉันกับเซรีนได้อย่างไร?”

“คุณมีช่วงเวลาดี ๆในการส่งข้อความกันภายใต้สายตาของผม ผมขอดูหน่อยไม่ได้เหรอ”?

เวอเรียนพูดไม่ออก

ชายคนนี้ยังคงพยายามบิดเบือนเหตุผลของเขาแม้จะแอบอ่านข้อความของเธอก็ตาม!

เวอเรียนดุนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอกับหน้าอกของเขา เธอกล่าว “ฉันไม่ได้เห็นเซรีนมาหลายปีแล้ว เป็นเรื่องยากที่เซรีนจะขอความช่วยเหลือจากฉันดังนั้นโปรดช่วยฉันด้วยนะ โอเคนะ?”

ท่าทางตุ้งติ้งของเธอเป็นที่รู้กันว่ามีผลกับฮีลตันมาก อย่างไรก็ตามฮีลตันเป็นนักลงทุนดังนั้นการดูดคนให้แห้งจึงฝังรากลึกในสายเลือดของเขา เขาลดสายตาลงและมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆเขา เขากล่าวว่า “ผมสามารถช่วยคุณได้ แต่ผมต้องการผลตอบแทนนะ”

ผลตอบแทนหรอ?

เวอเรียนเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า "ฮึ่ม ขี้เหนียว"

ฮีลตันก้มตัวและยื่นเข้าไปใกล้ ๆ ข้างหูของเธอ เขากระซิบบางอย่างกับเธอในขณะที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเวอเรียนแดงระเรื่อ “แต่หมอบอกก่อนหน้านี้ว่าเราไม่ได้รับอนุญาตให้มีเซ็กส์ได้นะ!”

“หลังจากที่เด็กเกิด ผมจะทวงค่าตอบแทนให้หมด”

เวอเรียนพูดไม่ออก

เวอเรียนประจบประแจงชายหนุ่มที่กำลังวางแผนสำหรับอนาคตอันไกล ...

ฮีลตันหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา และส่งให้เธอ “คุณสามารถส่งข้อความถึง วิลสันในบัญชีวีแชทของผม”

เวอเรียนยอมรับด้วยรอยยิ้ม อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์ถูกล็อก เธอพูด “รหัสผ่านโทรศัพท์มือถือของคุณคืออะไร?”

"วันเกิดของผม"

เวอเรียนรู้สึกรำคาญ “ฉันไม่รู้วันเกิดของคุณ!”

สีหน้าของชายคนนี้จางลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “25 ธันวาคม จำมันไว้เลย”

ดวงตาของเวอเรียนสว่างขึ้น เธอกล่าว “ฮีลตันวันเกิดของคุณตรงกับวันคริสต์มาส เราสามารถฉลองทั้งวันเกิด และคริสต์มาสของคุณด้วยกันในปีนี้!”

ฮีลตันเม้มริมฝีปากและพูดว่า “ผมไม่ฉลองวันหยุดแบบตะวันตก”

“... หัวโบราณ!”

มันดูเหมือนว่ามีช่องว่างของคนรุ่นเก่าสำหรับเธอ หญิงสาวอายุยี่สิบกว่าปีนั้นค่อนข้างใหญ่มาก

หลังจากที่เวอเรียนพิมพ์รหัสผ่าน และพบผู้ติดต่อของวิลสันแล้วเธอก็เปิดบันทึกการแชท และเริ่มคิดถึงข้ออ้างที่จะใช้เนื่องจากเธอจะเลียนแบบสไตล์การส่งข้อความของฮีลตัน และต้องโน้มน้าวให้วิลสันยินยอมให้เธอไป

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวอเรียนไม่รู้ว่าเธอจะเริ่มต้นอย่างไร เธอกล่าว“ฮีลตันปกติคุณส่งข้อความถึงผู้อำนวยการจาร์เร็ตอย่างไรหรอ? จะแปลกไหมถ้าจู่ ๆฉันก็แกล้งทำเป็นคุณและขอให้เขายอมให้เซรีนไป”

"คุณคิดอย่างไร? เมื่อเซรีนยื่นแขนมาทักทายฉันก่อนหน้านี้แม้แต่วิลสันก็ยังไม่อยากให้ฉันจับมือเธอ ถ้าฉันมีส่วนร่วมในเรื่องของพวกเขา เขาอาจจะคิดว่าฉันกำลังแอบชอบเซรีน”

เวอเรียนมองไปที่เขาและพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ล้อเล่น “จากน้ำเสียงของคุณดูเหมือนว่าคุณจะเสียใจที่ไม่ได้จับมือของเซรีนสักนิดใช่ไหม?”

“แม้ว่าวิลสันจะไม่หยุดผม แต่ผมก็ไม่ได้คิดที่จะจับมือเธอด้วย”

ฮีลตันตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่เวอเรียนรู้สึกอ่อนหวาน เธอชอบมากเมื่อฮีลตันสงวนตัวเพื่อเธอ

เธอจำได้ว่าเขาบอกว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงที่เข้มแข็ง ผู้หญิงอย่างเซรีนไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เขาชอบเหรอ?

“ฮีลตัน…คุณคิดอย่างไรเกี่ยวกับเซรีน?”

สำหรับคนที่เฉียบคมอย่างฮีลตันเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเธอหมายถึงอะไร?

เขาเป็นกังวลแทบตายเมื่อท้องของเธอเจ็บแล้วเขาจะยังมีเวลาดูว่าเซรีนเป็นอย่างไร นับตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในห้องจนถึงตอนนี้เขาไม่เคยละสายตาจากร่างกายของเธอเลย

“ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเซรีน แต่วิลสันก็ไม่ได้แย่”