บทที่ 22 เธอเป็นภรรยาของฉัน

แนนซี่เห็นฮีลตันรีบออกไป เธอบอกกับลูกชาย และ เจลลี่ บีน ว่า “เซย์น แม่ไปห้องน้ำแปปนึง ลูกเล่นกับน้องไปก่อนนะ”

“โอเคครับ แม่รีบกลับมานะ”

แนนซี่เอาโทรศัพท์มือถือไปด้วย เธอเข้าไปห้องน้ำเพื่อโทรออกหาใครบางคน “ฮีลตันออกไปข้างนอก รีบตามเขาไป แล้วเช็คดูให้แน่ใจว่าเขาไปหาใคร แล้วมาบอกฉันที ที่สำคัญอย่าให้เขาเห็นหน้าของนาย”

“ครับ คุณแซนเดอร์”

…

ในห้องส่วนตัวของครอสบาร์ …

ใบหน้าของเวอเรียน แดงระเรื่อขณะที่เธอเกือบจะเป็นลมล้มลงบนเตียงใหญ่ ร่างกายของเธอร้อนเป็นไฟราวกับว่าเตาขนาดใหญ่กำลังย่างเธอ เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายของเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิด

มือที่ทั้งสองข้างของเธอ ขย้ำผ้าปูที่นอนแน่น และเธอก็ขมวดคิ้ว ในที่สุดเธอก็ฟื้นคืนสติเมื่อรู้สึกว่ามีแรงกดทับที่บนตัวเธอ แสงที่พร่ามัวและภาพเงาเบื้องหน้าของเธอทำให้เธอหยุดหายใจ เธอวางมือเล็ก ๆ ที่ไร้เรี่ยวแรงลงบนหน้าอกของเลฟี่ “เลฟี่... เราทำแบบนี้ไม่ได้ ... ”

ใบหน้าที่หล่อเหลาและสวยงามของเลฟี่ แดงผิดปกติ เขากอดเวอเรียนไว้แน่น “เวอเรียน ผมชอบคุณ ...คุณให้โอกาสผมได้ไหม ... ผมจะดูแลคุณเป็นอย่างดี …”

เวอเรียนไม่รู้สึกตัว ในสมองของเธอมีคำตอบเดียวคือ ‘ไม่ ไม่ได้…’

ขณะที่เลฟี่กำลังจะจูบเธอนั้นประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!

“แกกำลังทำอะไร?!”

เลฟี่ตกใจมาก เขาเงยหน้าขึ้นมา และมองเห็นฮีลตันยืนอยู่ที่นี่ด้วยรังสีที่เยือกเย็น ดวงตาสีดำของเขาจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชาและรุนแรง ความโกรธที่ไม่อาจจินตนาการได้เกิดขึ้นในดวงตาของเขา!

“ลุง... ”

“ลุงเล็ก ลุงมาทำอะไรที่นี่?

อย่างไรก็ตามก่อนที่สมองของเขาจะตอบสนอ งฮีลตันก็เดินไปอุ้มผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังเพ้อด้วยความเสน่หาลงจากเตียง

ร่างกายของเลฟี่กำลังร้อนเป็นไฟ เขาถามเสียงแหบ “ลุง...จะพาเวเรียนไปไหน ... เธอเป็นแฟนผม... !"

ดวงตาสีดำของฮีลตันมืดลง จากนั้นเขาก็ยิ้มเยาะ และพูดว่า “แฟนของแกตอนนี้ เธอเป็นภรรยาของฉัน เป็นแม่ของ เจลลี่ บีน และเป็นป้าของแก”

หลังจากพูดจบเขาก็อุ้มเวอเรียน ออกจากบาร์ด้วยขายาว ๆ ทิ้งสายตาที่ตกใจและผิดหวังของเลฟี่ไว้ข้างหลัง

หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาตอนนี้ไม่ได้สติ เธอโอบรอบคอของเขา “ร้อน…”

ไอ้สารเลว! เธอโดนวางยาชัด ๆ !

เขากัดฟันจับเอวของเธอด้วยมือใหญ่แล้วรีบเดินไปที่ด้านข้างของรถ เขาเปิดประตูผู้โดยสารและวางเธอไว้ที่เบาะด้านหน้า

อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนี้ตอนนี้สภาพดูไม่ไหว มือเล็ก ๆ ของเธอโอบคอของเขาแน่น และริมฝีปากแดงของเธอเคลื่อนมาข้างหน้า เธอพึมพำ “อืม...หนาว…”

ชายคนนั้นดึงมือเธอออกทันที และจ้องมองเธออย่างลึกซึ้งด้วยดวงตาสีเข้มของเขา มือใหญ่ของเขาหยุดมือเล็ก ๆ ของเธอที่กำลังวนอยู่บนเข็มขัดของเขา และเขาเตือนเธอ “ไปกันเถอะ!"

เขาไม่ชอบทำตัวรุ่มร่ามริมถนน!

ด้วยเสียงทุ้มลึกที่เป็นอันตรายของเขา เวอเรียนจึงสงบลง ฮีลตันสตาร์ท Spyker สีดำของเขาทันทีเหยียบคันเร่ง และออกจากบาร์

…

ห่างจากนั้นไม่ไกล ภายในรถตู้สีดำชายสวมหมวก และแว่นตาท่าปิดบังหน้าตา ได้ถ่ายทำการกระทำทั้งหมดที่เกินขึ้นเมื่อสักครู่นี้ ส่งรูปถ่าย และวิดีโอให้กับแนนซี่