บทที่ 224 คุณจะได้นอนในห้องรับแขก เมื่อเรากลับบ้านคืนนี้

ฮีลตันพาเวอเรียนตรงกลับไปที่ฟัดด์ กรุ๊ป

ก่อนหน้านี้เขาออกไปทานอาหารกลางวัน แต่ยังมีการประชุมอื่นที่จะต้องเข้าร่วมในตอนเที่ยง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถ "โดดงาน" และพาเวอเรียนตรงกลับไปที่แชลโลว์ เบย์ แมนชั่นได้

หลังจากที่เวอเรียนตั้งครรภ์ เธอมีนิสัยชอบงีบหลับในตอนบ่าย มีห้องพักในออฟฟิสของฮีลตัน และเวอเรียนเคยใช้ห้องนี้มาก่อน ดังนั้นเธอจึงเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย และเตรียมพร้อมที่จะนอนพักกลางวัน

อย่างไรก็ตาม ฮีลตันคว้าข้อมือของเธอไว้ขณะที่ชายหนุ่มค่อย ๆ ดึงเธอเข้ามาหาเขา

เวอเรียนยิ้มขณะที่เธอเงยหน้าเล็ก ๆ ของเธอขึ้นมาหาเขาแล้วถาม “มีอะไรเหรอ?”

“คุณไม่ได้ลืมเอาอะไรให้ผมดูหรือเปล่า?”

ฮีลตันลดสายตาของเขาลงขณะที่เขาจ้องมองอย่างอบอุ่นไปที่เธอ

เวอเรียนลืมเกี่ยวกับมันไปเลยจริง ๆ ที่เธอไม่ได้เอาแหวนที่เธอซื้อให้เขาดู

“ฉันจะไปหยิบมันมา”

ก่อนหน้านี้เธอโยนถุงพลาสติกขนาดเล็กลงบนโซฟาแบบสุ่ม ๆ เมื่อเธอไปเอามัน ใบหน้าของเธอก็แดงเล็กน้อย

เวอเรียนหยิบกล่องแหวนสีดำใบเล็กออกมา และพูด “ฉันซื้อมันตามสัญชาตญาณของฉัน ฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะชอบมันหรือเปล่านะ”

เธอเปิดกล่องใบเล็กสีดำ และหยิบแหวนผู้ชายที่เรียบง่ายออกมา เวอเรียนพูด “มันดูดีไหม?”

เศษของความรักแบบเสน่หาปรากฏออกมาที่ส่วนลึกในดวงตาของฮีลตัน เขายื่นมือให้เธอแล้วพูดว่า "สวมมันให้ผมหน่อยสิ"

หัวใจของเวอเรียนรู้สึกดีใจอย่างเหลือเชื่อเมื่อเธอสังเกตเห็นว่าเขาชอบมันมากแค่ไหน

เธอจับนิ้วเรียวยาวของเขาขณะสวมแหวนให้เขา ความกว้างของมันพอดีมาก

รอยยิ้มที่มุมริมฝีปากของเธอจางลงเล็กน้อย หญิงร่างเล็กเหลือบมองไปที่เขาแล้วพูดว่า “ในความเป็นจริง ฉันไม่ได้เป็นคนเลือกทั้งหมด ฉันเลือกในส่วนของดีไซน์ ในขณะที่เรนตัดสินใจเรื่องความกว้างของแหวน ฉันไม่คาดคิดว่าเธอจะรู้จักคุณดีขนาดนี้ แม้แต่ขนาดของนิ้วมือของคุณก็เป็นความรู้ทั่วไปสำหรับเธอ…”

ริมฝีปากบางของฮีลตันฉีกยิ้มกว้าง ขณะที่เขาเขาสังเกตเห็นท่าทางอิจฉาของเธอ เขากล่าวว่า