บทที่ 255 ฉกตัวชายหนุ่ม

ราวกับว่าทั้งร่างกายของเวอเรียนถูกแช่แข็ง เธอตัวแข็งทื่อยืนอยู่กับที่ขณะที่เธอมองฉากนั้นด้วยความงุนงง

ซาเวียร์กำลังจูบอยู่กับผู้หญิงอีกคนภายใต้แสงไฟสลัว ดูเหมือนว่ามันยากมากที่จะแยกพวกเขาออกจากกัน

เซรีนอดไม่ได้ที่จะก่นด่า "บ้าเอ้ย! เขามันเป็นไอ้สารเลวจริง ๆ!"

เซรีนพับแขนเสื้อของเธอ และต้องการที่จะก้าวเข้าไป แต่ถูกวิลสันหยุดไว้

"คุณหยุดฉันทำไม? ฉันอยากจะเข้าไปตีไอ้สารเลวนั่นจนกว่าเขาจะได้สติ" ด้วยสีหน้าสงบ วิลสันมองไปที่เธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามว่า "ด้วยความสามารถของคุณงั้นเหรอ?"

เซรีนโกรธ "หืม คุณดูถูกฉันเหรอ!"

วิลสันถอดเสื้อคลุมสีขาวของเขาออกอย่างนุ่มนวล และส่งให้เซรีน เขาสั่งเธอว่า “ถือไว้”

"ทำไม?"

ภายใต้สายตางุนงงของเซรีน วิลสันขยับขายาว ๆ ของเขาเดินไปที่บาร์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายของเขา มือสวยของเขาที่มักจะใช้จับมีดผ่าตัด จู่ ๆ ก็คว้าเข้าที่ไหล่ของซาเวียร์ ขณะที่หมัดหนักของเขาต่อยเข้ากับใบหน้าด้านขวาของซาเวียร์

ยูนาจับซาเวียร์ไว้ทันที “ซาเวียร์ คุณโอเคไหม?”

ซาเวียร์ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดเลือดออกจากมุมปากของเขา ซาเวียร์เงยหน้าของเขาขึ้นมองไปที่วิลสัน

วิลสันพูดอย่างช้า ๆว่า "กลับไปกับฉัน"

"นี่นายสับสนเกี่ยวกับสถานการณ์ทั้งหมดงั้นหรือ? ฉันไม่ใช่ ฮีลตัน ฟัดด์ เพื่อนของนาย!"

ทันใดนั้นเขาก็ชกวิลสันด้วยหมัดของเขา

ยูนาทำท่าทางให้บอดี้การ์ดข้างหลังเธอ บอดี้การ์ดสองสามคนในชุดสูทสีดำก็ล้อมวิลสัน

เซรีนวิ่งเข้าไปยืนตรงหน้าวิลสัน เธอตะโกนไปที่ซาเวียร์อย่างแสแสร้งว่า "คุณภูมิใจมากไหมที่มีผู้ชายหลายคนอยู่กับคุณ? คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า? ถ้าคุณกล้าพอ สู้กันตัวต่อตัวสิ!"

ซาเวียร์ซัดกำปั้นของเขาไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเซรีน เซรีนกรีดร้องด้วยความกลัว เธอหลับตาของเธอแน่น

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นหนึ่งวินาที…สองวินาที…สามวินาที…เธอไม่รู้สึกเจ็บเลย เธอรู้สึกได้เพียงลมแรงพัดมาที่ใบหูของเธอ

เซรีนเปิดตาข้างหนึ่งของเธอก่อน จากนั้นเธอก็เปิดอีกข้าง ตรงหน้าของเธอ มีกำปั้นสองกำปั้น วิลสันจับกำปั้นของซาเวียร์ตรงหน้าของเธอ

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นดวงตาที่โหดเหี้ยมของซาเวียร์ เธอรีบวิ่งไปข้างหลังของวิลสันทันที มือเล็ก ๆ ของเธอจับไปที่เสื้อของเขา เธอกระซิบเสียงเบาว่า "อาจารย์ มีคนจำนวนเยอะมาก คุณจะสู้กับพวกเขาทั้งหมดได้งั้นหรือ?" เราควรหนีก่อนดีไหม?

วิลสันมองไปที่บอดี้การ์ด และพูดด้วยใบหน้าสงบ "เราหนีไม่ได้"

เซรีนกำเสื้อของวิลสันแน่น “ถ้าอย่างนั้นเราควรจะทำยังไงดี?

เวอเรียนเดินไปหายูนา และจ้องไปที่แหวนทองคำขาวของผู้ชายที่เธอสวมอยู่ที่คอของเธอ หัวใจของเธอรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เธอเอื้อมมือไปคว้าสร้อยคอของยูนา...

ยูนาโกรธอย่างมาก "เธอกำลังทำอะไร?"

อย่างไรก็ตาม เวอเรียนไม่สนใจเธอโดยสิ้นเชิง เธอกำแหวนไว้แน่นในมือของเธอ และเลื่อนมันไปตรงหน้าของซาเวียร์ เธอค่อย ๆ อ้าปากของเธอพูดทีละคำว่า "แหวนวงนี้เป็นแหวนแต่งงานที่ฉันให้คุณ คุณให้แหวนวงนี้กับผู้หญิงคนอื่นโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาตได้อย่างไร? คุณบอกว่าคุณคือ ซาเวียร์ แต่ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อว่า ฮีลตันของฉันตายไปแล้ว ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะไม่รู้จักแหวนวงนี้เลย ฮีลตันกลับบ้านกับฉันเถอะนะ ได้โปรด?"

ซาเวียร์หันกลับมามองไปที่เธอ เขาขยับเข้ามาใกล้เธอ

เขาหยิบแหวนจากมือของเธอ และโยนมันลงบนพื้นทันที แหวนกลิ้งไปมา ไม่รู้ว่าแหวนกลิ้งไปในมุมมืดตรงไหนเนื่องจากไม่สามารถมองเห็นมันได้อีกต่อไป

"คุณอยากใช้แหวนเพื่อหลอกให้ผมกลับไปกับคุณงั้นเหรอ? หลังจากกลับไป คุณก็จะเปลี่ยนผมให้เป็น ฮีลตัน ฟัดด์ ด้วยจาร์เร็ตคนนั้นใช่ไหม? ผมคือซาเวียร์ ตราบใดที่ผมอยู่ที่นี่ ฮีลตัน ฟัดด์ ก็จะไม่ออกมาอีก! "

เวอเรียนจ้องไปที่เขา น้ำตาของเธอไหลออกมา

เมื่อคนของยูนากำลังจะเริ่มต่อสู้กับวิลสัน พวกของวิลสันก็มาถึง

ลุงจอร์จรีบไปที่นั่น และพูดอะไรบางอย่างข้าง ๆ หูของยูนา ยูนาดึงซาเวียร์แล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ!"

ลุงจอร์จทำท่าทาง และบอดี้การ์ดของครอบครัวยาเมสทุกคนก็ถอยออกไป หลังจากพวกเขาถอนตัว ลุงจอร์จเดินไปข้างหน้าของวิลสัน และพูดอย่างสุภาพว่า "นายท่านจาร์เร็ต ขอโทษที่ทำให้คุณขุ่นเคืองในวันนี้ ผมหวังว่าคุณจะไม่ถือสา"