บทที่ 257 ทำให้ฮีลตันหายไปตลอดกาล

ซาเวียร์เข้ามาใกล้เวอเรียนมากขึ้น และจ้องไปที่เธออย่างน่ากลัว “แอบงั้นเหรอ? มาดามฟัดด์คำพูดนั้นไม่ถูกต้อง ผมเป็นสมาชิกของตระกูลฟัดด์ แล้วจะเป็นการแอบเข้ามาในตระกูลฟัดด์เป็นอย่างไร?”

ท่าทางอวดดีของซาเวียร์ และความมั่นใจของเขา ทำให้เวอเรียนโมโหอย่างมาก

แม้ว่าชายคนนี้จะมีหน้าตา และร่างกายเหมือนกับฮีลตัน แต่เวอเรียนก็ไม่สามารถระงับความรู้สึกรังเกียจที่เธอมีต่อเขาได้!

“ฉันขอเตือนคุณ ซาเวียร์ อย่ากล้ามาอวดดีเกินไป!”

ซาเวียร์คว้าข้อมือเรียวของเวอเรียนทันที เขาเลิกคิ้ว และเย้ยหยันในขณะที่พูดว่า “งั้นให้ผมบอกคุณ ผมเข้ามาในบ้านของตระกูลฟัดด์ แทนที่ฮีลตันเพื่อช่วย ฟัดด์ กรุ๊ป แก้ไขปัญหาของพวกเขา ดังนั้นคุณควรจะขอบคุณผมแทนฮีลตัน และผม เราต่างก็เป็นคนคนเดียวกัน หากตระกูลฟัดด์ล่มสลาย มันจะเป็นเรื่องแย่สำหรับทั้งคุณ และผม!”

เวอเรียนเลิกคิ้วของเธอขึ้น และพูดว่า “คุณหมายความว่าอะไร แทนที่ฮีลตัน?”

ซาเวียร์เหวี่ยงข้อมือของเธอออกไป เขาเย้ยหยัน และพูดว่า “ก็อย่างที่มันหมายถึงนั้นล่ะ”

เขาไม่ได้วางแผนที่จะให้ฮีลตันกลับมาใช่ไหม?

“ซาเวียร์ คุณไม่มีอะไรมากไปกว่าบุคลิกอื่นของฮีลตัน คุณไม่สามารถแทนที่ฮีลตัน ตัวเขาได้! เป็นการดีที่สุดที่คุณจะยอมแพ้ตอนนี้!”

“เรามาลองดูกันดีกว่าไหม? มาดูกันว่าใครจะมาแทนที่ใคร!”

ซาเวียร์มองไปรอบ ๆห้อง และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ผมไม่ชอบการออกแบบห้องนี้ ดังนั้นผมจะทิ้งทุกอย่างที่เป็นของฮีลตันไป หากคุณตัดใจไม่ได้ ผมขอแนะนำให้คุณเก็บสิ่งของเหล่านั้นออกไปให้เร็วที่สุด”

“ซาเวียร์ ฟัดด์!”

“มาดามฟัดด์ เรียกผมอย่างเกรี้ยวกราดขนาดนี้เพื่ออะไร? โอ้ ใช่แล้ว ต่อจากนี้ไปเรียกผมว่าฮีลตัน แม้ว่าผมจะไม่ชอบชื่อนั้น และไม่พอใจฮีลตันด้วยเช่นกัน แต่ถ้าคุณตั้งใจจะบอกให้ทุกคนรู้เกี่ยวกับโรคจิตเภทของฮีลตันล่ะก็ ได้เลยดังเท่าที่คุณต้องการ ผมไม่สน อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการจะปล่อยให้ผู้ป่วยโรคจิตเป็นผู้นำกลุ่มของ ฟัดด์ กรุ๊ป อีกต่อไปงั้นหรือ?”

เวอเรียนยืนอยู่ตรงนั้นกำหมัดแน่นขณะที่เธอจ้องมองเขาอย่างโกรธเกี้ยวด้วยดวงตาใสของเธอ