ตอนที่ 261
บทที่ 261 ไปหย่ากันเถอะ
October 22, 2026
หลังจากที่ลูซี่เข้ามาในคฤหาสน์ เธอก็นั่งอยู่ข้างหน้าต่างและเฝ้าดูเวอเรียนจากไป
ยานิกอดเธอจากด้านหลัง เอนตัวเข้าหาเธอ และกระซิบข้างหูของเธอ “เวอเรียนพูดอะไรกับคุณเหรอ?”
“เธอต้องการให้ฉันยกโทษให้ฮีลตัน”
ยานิจ้องไปที่ด้านข้างของใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่เร่าร้อน เขากล่าวว่า "คุณยกโทษให้เขาไหม?"
ลูซี่มองไปข้าง ๆเธอเล็กน้อยแล้วพูดว่า "คุณหวังว่าฉันจะทำไหมล่ะ?"
“ฮีลตันทำให้เราพลาดจากกันสิบปี ผมควรจะเกลียดเขา แต่นั่นเกิดขึ้นนานมากแล้ว อย่างไรก็ตาม หลังจากเขาเกิดอุบัติเหตุ ทันใดนั้นผมก็รู้ว่าผมไม่ได้เกลียดเขาขนาดนั้น เหตุผลเดียวที่ผมยุ่งวุ่นวายกับเขา วางความแค้น และความเกลียดชังทั้งหมดของผมที่มีต่อเขาในช่วงสิบปีที่ผ่านมาที่คุณจากผมไป เป็นเพราะผมคิดถึงคุณมากเพียงใด ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว ทันใดนั้นผมก็หวังแค่ชีวิตที่สงบสุข"
ลูซี่รู้สึกยุ่งเหยิงเล็กน้อยเมื่อเธอได้ยินยานิพูดว่าเขาต้องการชีวิตที่สงบสุข
ยานิหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมถูกมองว่าเป็นคนวุ่นวายในสายตาคนอื่น นั่นเป็นเพราะผมปรารถนาวันสิ้นโลก เพื่อให้ทุกคนได้สัมผัสกับความรู้สึกสูญเสียคนที่พวกเขารักไปว่ามันรู้สึกเป็นอย่างไร ผมไม่แม้แต่หวังว่าจะมีชีวิตที่สงบสุขเพื่อตัวเองเพราะถ้าไม่มีคุณก็ไม่มีความสงบสุขในชีวิต แซมมี่ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว ผมไม่อยากสนใจเรื่องอื่นอีกต่อไปแล้ว และผมสามารถละทุกอย่างรวมถึงส่วนแบ่งมรดกของครอบครัวของผมด้วย หากพวกเขาต้องการต่อสู้กันจนถึงที่สุดเพื่อมัน พวกเขาก็สามารถทำได้ ตราบใดที่ผมมีคุณ มันก็เพียงพอแล้วสำหรับผม”
ดวงตาของลูซี่เปลี่ยนเป็นสีแดงขณะที่เธอเอื้อมมือไปกอดคอเขาแน่นในขณะที่เธอทำในหน้าเร่าร้อนไปที่เขา เธอกล่าวว่า “ถ้าสักวัน คุณพบว่าฉันแตกต่างจาก แซมมี่ที่คุณจินตนาการไว้ คุณจะผิดหวังไหม?”
"ผมจะผิดหวังได้อย่างไร? ตราบใดที่ยังเป็นคุณ ผมจะไม่มีวันผิดหวัง”
…
ในตอนกลางคืน ลูซี่ได้รับโทรศัพท์จากเวอเรียน ในขณะที่ยานิกำลังทำงานอยู่ในห้องทำงาน
“ฉันจะสัญญากับคุณ ตราบใดที่คุณมีวิธีปลุกจิตสำนึกของฮีลตัน ฉันก็เต็มใจที่จะทิ้งเขาไป”
“ฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไรจากการที่คุณแค่บอกว่าคุณจะทิ้งเขาไป?”
เวอเรียนตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉันจะหย่าให้เสร็จโดยเร็วที่สุด ฉันไม่มีวิธีการปลอมแปลงเอกสารเพื่อโกหกคุณ เมื่อฮีลตันกลับมา ฉันจะออกจากนอร์ท ซิตี้ทันที”
…
ยานิได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วยแดน
“ประธาน เควน ผมค้นพบอย่างชัดเจนแล้วว่าห้าล้านคนนั้นหายไปไหน คุณจอยส์โอนเงินห้าล้านนั้นไปยังบัญชีเดียวกัน บัญชีนั้นเป็นของชายชื่อ ฮาร์เวย์ ซานธอส เขามีลูกสาวที่ป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว เขาเพิ่งทดสอบความเข้ากันได้ของไขกระดูกเสร็จไปในเดือนนี้”
ยานิกำโทรศัพท์ของเขาในขณะที่สายตาของเขาดูเย็นชาเล็กน้อย เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “อย่าเปิดเผยเรื่องนี้ ดำเนินการตรวจสอบต่อไป แจ้งให้ฉันทราบทันทีเมื่อนายพบอะไรก็ตาม”
“ได้ครับ ประธานเควน”
หลังจากที่ยานิเพิ่งวางสายไป ลูซี่ก็มาเคาะประตูห้องของเขา
“ป้าเย็นหั่นผลไม้มาให้ คุณกินมันก่อนแล้วค่อยทำงานต่อไหม?”
ลูซี่วางผลไม้ไว้บนโต๊ะทำงานของเขา เธอพูดหลังจากสังเกตเห็นความเงียบของเขาว่า “งั้น ทำงานของคุณต่อไป ฉันไม่กวนคุณแล้วค่ะ”
ยานิคว้าตัวเธอขณะที่เธอสะดุดลงบนตักของเขา จากนั้นยานิก็กดริมฝีปากลงบนใบหูของเธอพร้อมกับปล่อยลมหายใจอุ่น ๆ บนใบหน้าของเธอ
“ตอนนี้ผมอยากกินคุณมากกว่าผลไม้”
ลูซี่หน้าแดงหนักขึ้นขณะที่เธอพูดว่า “หยุดล้อเล่นได้แล้ว”
“แต่งงานกันเถอะแซมมี่”
"ฮ่ะ?"
เธอตกใจกับคำแนะนำอย่างกะทันหันของเขา
ยานิลูบผมยาวของเธอ และยิ้มอย่างมีเมตตาขณะที่เขาพูดว่า “ผมทำให้คุณตกใจหรือเปล่า?”
“ฉันรู้สึกว่ามันเร็วไปหน่อย”
“ผมให้เวลาคุณได้มากพอที่จะเตรียมใจให้พร้อม แต่อย่าปฏิเสธผม โอเค?”
เธอทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธสายตาลูกผู้ชายอันล้ำลึกของยานิ เธอกล่าวว่า “ฉัน…ยานิ เราไม่ใช่เด็ก ๆ อีกต่อไปแล้ว บางทีความรู้สึกของคุณตอนนี้อาจเป็นแค่ความฝันที่ค้างคาเมื่อสิบปีก่อน และบางทีคุณอาจจะไม่ได้รักฉันขนาดนั้น ฉันคิดว่าคุณต้องพิจารณาเรื่องแต่งงานอย่างจริงจัง…ฮุ…”
ชายหนุ่มกดริมฝีปากของเขาเข้ากับเธอทันที เขากำลังจูบเธออย่างหนัก
จูบที่เร่าร้อนเพียงครั้งเดียวนั้นทำให้เธอหน้าแดงหนักขึ้น
ยานิมองใบหน้าที่ต่ำลงไปของเธอ และพูดกับเธออย่างชัดเจนว่า “ฟังให้ดีนะ ไม่ว่าเราจะผ่านไปกี่ปีหรือจะผ่านไปสักแค่ไหน แต่ผมก็ยังอยากแต่งงานกับคุณและทำให้คุณเป็นมาดามเควนของผม"
…
เมื่อเวอเรียนกลับไปที่บ้านของตระกูลฟัดด์ ซาเวียร์ก็กลับมาเช่นกัน
"มาคุยกันเถอะ"
ซาเวียร์ไม่สนใจเธอ และเดินขึ้นไปชั้นบนเข้าไปในห้องทำงานทันที