บทที่ 264 ไม่เจอกันนานเลยนะ รีอาน่าของผม

หนาว ... มันหนาวมาก ...

น้ำทะเลเย็นเฉียบล้อมรอบตัวเธอ

ดูเหมือนเธอจะมีอาการหูแว่ว... เธอได้ยินฮีลตันเรียกเธอ...

ฮีลตันกลับมาแล้วหรือ?

ด้วยความงุนงง ร่างที่จมลงของเธอถูกแขนอันทรงพลังคู่หนึ่งจับไว้

เธอรู้สึกว่ามันหายใจลำบาก แต่ในทันที ริมฝีปากของเธอก็ถูกจูบโดยริมฝีปากคู่บางนุ่ม คน ๆนั้นกำลังช่วยให้เธอหายใจ

'ฮีลตันนั่นคุณเหรอ?'

...

"รีอาน่า...รีอาน่า! ตื่นน! ตื่นน! คุณหลับไม่ได้นะ! รีอาน่า ตื่นสิ!"

ฮีลตันทำการกดหน้าอกให้เวอเรียนต่อไป แต่เธอไม่สามารถคายน้ำทะเลที่ทำให้เธอสำลักออกมาได้

ดวงตาของฮีลตันเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความวิตกกังวล และเสียงของเขาก็สั่น "ขับรถเร็ว ๆ เข้า!"

คุชรีบขึ้นรถ รถมายบัคสีดำขับอย่างรวดเร็วในคืนที่มืดมิด

“เจ้านาย ไม่ต้องห่วง เราเกือบถึงโรงพยาบาลแล้ว!”

"เวอเรียน มอนท์! ตื่น!"

ฮีลตันลืมนับจำนวนการกดหน้าอกที่เขาทำไป ในที่สุดเวอเรียนก็พ่นน้ำทะเลที่ทำเธอสำลักเข้าไป

“แค๊ก...แค๊ก... ”

ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยเข้ามาในสายตาที่พร่ามัวและสั่นไหวของเธอ

“ฮีลตัน ... !”

เธอยิ้มด้วยใบหน้าที่ซีดของเธอ เธอต้องเห็นภาพหลอน...

ซาเวียร์กำลังเข้าพิธีหมั้นกับยูนาอยู่ในขณะนี้ เขาจะมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม ร่างของเธอถูกกอดอย่างแน่นด้วยอ้อมกอดของใครบางคน

"รีอาน่าผมขอโทษ ผมมาช้า"

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเวอเรียน เธอหมดสติ และเสียงของเธออ่อนแรง "มันดีจริง ๆ... ฉันฝันถึงคุณอีกแล้ว... ฮีลตัน... ฉันเหนื่อยมาก... ฉันอยากจะหยุดไม่ให้ซาเวียร์หมั้นกับยูนา... แต่ฉันเหนื่อยเกินไป... ท้องของฉันปวด... วิ่งไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว... "

"หยุดพูด"

ริมฝีปากบางของชายหนุ่มกดลงบนขมับของเธอ และเขากระซิบเบา ๆ ว่า "เราจะไปถึงโรงพยาบาลเร็ว ๆ นี้ มันจะไม่เจ็บอีกแล้ว ทำตัวดี ๆ นะ และทนอีกนิด เราใกล้จะถึงแล้ว"

เวอเรียนเหนื่อยเกินไป แม้ว่าเธอจะพยายามฝืนเปิดเปลือกตาของเธอขึ้น เพื่อดูภาพหลอนของฮีลตัน เธอก็ไม่สามารถต่อสู้กับความเหนื่อยล้าได้อีกต่อไป เธอจึงปิดเปลือกตาของเธอลง

ชายหนุ่มจ้องไปที่ใบหน้าของเธอที่ดูซีดเซียวราวกับกระดาษ เขาเรียกเธอเบา ๆ ว่า "รีอาน่า รีอาน่า?"

...

เวอเรียนถูกรีบพาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

ฮีลตันยืนอยู่นอกห้องฉุกเฉินชกกำปั้นของเขาเข้ากับผนังของโรงพยาบาล กำปั้นของเขามีเลือดไหล แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย

วิลสันเข้ามาปลอบเขา "นายไม่ต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์นี้ทั้งหมด อย่าโทษตัวเองมากเกินไป"

ฮีลตันหลับตาของเขาลงอย่างลึก ๆ และพูดว่า “บางที ซาเวียร์อาจจะปรากฏตัวอีกครั้งในอนาคต เขาจะทำร้ายรีอาน่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันคิดถึงเรื่องที่จะไม่มีความสัมพันธ์กับใคร ฉันยังคิดเหมือนกันว่าจะไม่แต่งงาน อย่างไรก็ตาม เมื่อรีอาน่าเข้ามาในชีวิตของฉัน ฉันกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว "

แม้ว่าซาเวียร์จะเป็นคนทำร้ายเวอเรียน แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าซาเวียร์เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย และสติสัมปชัญญะของเขา เขาไม่สามารถผลักความรับผิดชอบได้

วิลสันเม้มริมฝีปากของเขา และกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ แม้ว่าบุคลิกอื่น ๆ ของนายจะปรากฏขึ้น แต่ก็จะปรากฏในช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น โดยปกติหลังจากที่นายหลับ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ

อย่างไรก็ตาม คราวนี้ซาเวียร์เกือบจะเข้ามาแทนที่นาย และกลายเป็นบุคลิกภาพหลักของร่างกายนาย ฮีลตันนายจะต้องระวัง ซาเวียร์กำลังแข็งแกร่งขึ้น"

ฮีลตันกำหมัดของเขาแน่น และข้อนิ้วมือของเขาก็ซีดลง

เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่นอกห้องฉุกเฉินนานแค่ไหน ในที่สุดแพทย์ก็ออกมา

ชั่วขณะหนึ่ง ฮีลตันไม่กล้าที่จะเดินไปข้างหน้า และถาม

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะขี้ขลาดขนาดนี้

“หมอ เมียผมเป็นไงบ้างครับ?”

หมอดันแว่นไปที่ดั้งจมูกของเขา แล้วถอนหายใจ “ฮอร์โมนของคุณฟัดด์ต่ำมากอยู่แล้ว ตอนนี้มีเลือดออก และรู้สึกหงุดหงิด แม้ว่าทารกจะได้รับการช่วยเหลือจากความพยายามของเราในครั้งนี้ แต่มันก็ง่ายมากสำหรับเธอที่จะมีการแท้งบุตรหากเธอรู้สึกหดหู่ หรือถูกยั่วยุอีกครั้ง เธอต้องได้รับการดูแลอย่างดี และจะต้องไม่มีอุบัติเหตุอีกต่อไป"

ฮีลตันถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดอากาศที่ติดอยู่ในอกของเขาก็ค่อย ๆ คลายตัวออกมาได้

ในที่สุดหัวใจของเขาที่แขวนอยู่ในอากาศก็สงบลงได้

เวอเรียนถูกย้ายไปที่หอพักผู้ป่วยวีไอพี ฮีลตันยืนอยู่นอกประตูเป็นเวลานานลังเลที่จะก้าวเข้าไป

วิลสันถามว่า "คุณไม่อยากไปหาเธอเหรอ?"

"ฉันต้องการขอความช่วยเหลือจากนาย"

"มันคืออะไร?"

“ขอให้เซรีนมาดูแลรีอาน่าสักพัก”

วิลสันขมวดคิ้ว "แล้วนายล่ะ?"

"ฉันจะกลับไปที่ฐานทางการแพทย์กับนายเพื่อรับการรักษา ก่อนที่การรักษาจะเสร็จสมบูรณ์ ฉัน ... "

วิลสันขัดจังหวะเขา "จะเป็นอย่างไรถ้านายไม่สามารถรักษาให้หายได้เป็นเวลานาน? นายวางแผนที่จะหลีกเลี่ยงเธอตลอดเวลาเลยหรือไง?"

ดวงตาของฮีลตันลึกขึ้นขณะที่เขาพูดอย่างเคร่งขรึม “แม้ว่าซาเวียร์จะเป็นคนทำร้ายรีอาน่า แต่ซาเวียร์ก็เป็นบุคลิกหนึ่งของฉัน ฉันไม่สามารถโยนความผิดไปให้คนอื่นได้ ไม่รู้ว่าเขาจะออกมาอีกเมื่อไหร่ ดีที่สุดสำหรับนายที่จะผูกฉันอยู่ในฐานทางการแพทย์ "

...

ก่อนออกเดินทางฮีลตันเข้าไปในหอผู้ป่วย และนั่งข้าง ๆ เวอเรียน

มือเรียวใหญ่ของเขาจับมือเล็ก ๆ ของเธอ เขาค่อย ๆ จูบนิ้วนางที่มีแหวนแต่งงานของเธออย่างนุ่มนวล

เวอเรียนที่กำลังหลับอยู่ ดูไม่สบายใจเล็กน้อย เธอขมวดคิ้ว เมื่อฮีลตันลุกขึ้นจากไป ทันใดนั้นเธอก็คว้ามือเขาไว้ “ฮีลตัน อย่าไป ... ”

ฮีลตันลดดวงตาสีดำของเขาลง และมองไปที่มือเล็ก ๆ ที่ทำอะไรไม่ถูก ในที่สุดเขาก็ดึงมือของเธอออกไปอย่างโหดร้าย

...