บทที่ 265 อย่าหย่ากับฉัน! อย่าพูดว่าเสียใจ

เวอเรียนจ้องตรงไปที่เขา พลางสะอื้น

“ไม่ได้เจอกันนานแล้วงั้นหรือ? ถ้าเซรีนไม่บอกฉันว่าคุณอยู่ที่นี่ คุณวางแผนที่จะไม่เจอฉันตลอดไปเลยงั้นใช่ไหม?”

รอยยิ้มที่มุมริมฝีปากของฮีลตันจาง ๆ เขาบอกว่า "ตอนที่ผมนอนอยู่ที่นี่เมื่อกี้ ผมกำลังคิดจะหย่ากับคุณจริง ๆ และขับไล่คุณไป มันดีที่สุดที่คุณจะไม่ได้เจอผมอีกในชีวิตนี้ มันไม่ถูกต้องที่คุณจะฝากชีวิตไว้กับคนอย่างผม "

“ไร้สาระสิ้นดี!” เธอกระพริบตาของเธอเล็กน้อย และน้ำตาของเธอก็ไหลลงมา

เขาเยาะเย้ย “นี่เป็นเพราะในชั่วพริบตา ผมอาจจะกลายเป็นคนอื่น ผมจะกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคุณ ผมจะทำให้คุณรู้สึกกลัว และทำร้ายคุณ คนแบบนี้ผมไม่ควรแต่งงานกับคุณจริง ๆ ผมขอโทษ ผมไม่ได้คิดเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วนเสียก่อน”

จู่ ๆ เวอเรียนก็กอดคอของเขา และร้องไห้ "อย่าพูดขอโทษกับฉัน... อย่าหย่ากับฉัน! ฮีลตัน ฟัดด์คุณแต่งงานกับฉันแล้ว! คุณไม่สามารถคืนคำได้! ฉันไม่ยอมรับมัน!"

“รีอาน่า... ”

เวอเรียนเขย่งเท้าจับใบหน้าอันหล่อเหลาของฮีลตันไว้ด้วยมือของเธอ และจูบที่ริมฝีปากบางของเขา

เขาได้ลิ้มรสน้ำตาของเธอ และสิ่งนี้ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างมาก

"ฮีลตัน ฟัดด์ ฉันเตือนคุณแล้วนะ... อย่าหย่ากับฉัน! ไม่งั้น... ไม่งั้น... "

ฮีลตันโอบแขนของเขาไว้รอบเอวเรียวของเธอ และกดหน้าผากของเขาเข้ากับเธอเบา ๆ เขาถามอย่างตั้งใจด้วยเสียงแหบของเขา “ไม่งั้นจะเป็นไงเหรอ?”

เวอเรียนไม่สามารถพูดอะไรที่โหดร้ายได้ น้ำตาของเธอยังไหลไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง “ไม่งั้น... คุณจะไม่มีวันได้เห็นฉันอีกเลยตลอดชีวิตนี้แน่”

เธอไม่สามารถขู่คนอื่นได้ ฮีลตันพึมพำ จากนั้น เขาก็หัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทางที่ตามใจ

เวอเรียนจ้องไปที่เขา ด้วยดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงของเธอ “คุณหัวเราะอะไร?”

เธอร้องไห้ และเขากล้าที่จะหัวเราะเยาะเธอ! มันไม่ตลกเลย!

"ผมหัวเราะเพราะหลังจากแยกจากกันไปหลายวัน คุณก็เปลี่ยนจากคนขี้ขลาดมาเป็นคนที่รู้วิธีข่มขู่คนอื่นแล้ว"

เวอเรียนกำหมัดแน่น และตีหน้าอกของเขา "ไม่กี่วันเหรอ?! มันคือ 37 วัน! มันทั้งหมด 37 วัน! ฮีลตัน ฟัดด์ ... 37 วันนี้ ... คุณอยู่ที่ไหน?! คุณรู้ไหม... ฉันคิดถึงคุณมากจริง ๆ... "

เธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา และร้องไห้อย่างไม่เกรงใจ

มือใหญ่ของฮีลตันแข็งทื่อกลางอากาศ หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุดเขาก็วางมือบนหลังศีรษะของเธอ แล้วลูบไล้เธอเบา ๆ

"ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ"

แม้แต่ฮีลตันเองก็รู้สึกว่า เขาไร้ประโยชน์เช่นกันในตอนนี้ เขามีชีวิตอยู่มา 32 ปีแล้ว แต่จำนวนครั้งที่เขาขอโทษภายในสองวันนี้นั้นเกือบจะมากเท่ากับจำนวนครั้งทั้งหมดที่เขาทำตลอด 30 ปีในชีวิตของเขา

เวอเรียนฝังตัวเองไว้ในอ้อมแขนของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “อย่าพูดขอโทษ... ฉันแค่อยากให้คุณอยู่กับฉันตลอดไปก็แค่นั้น”

ดวงตาของฮีลตันมืดลง “แต่ ถ้าซาเวียร์ปรากฏตัวอีกล่ะ?”

"ฉันจะเผชิญหน้ามันกับคุณ และฉันจะอยู่กับคุณเพื่อรักษา วันหนึ่งคุณจะหายดี"

ความรู้สึกอบอุ่นที่รุนแรงฉายผ่านหัวใจของฮีลตัน เขาก้มศีรษะของเขาลง และจูบผู้หญิงตัวเล็กในอ้อมแขนของเขา

"รีอาน่า ขอบคุณที่ยอมรับที่ผมป่วยแบบนี้"

"คุณแค่ป่วย มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ในชีวิตนี้ ใครไม่ป่วยทางจิต หรือมีปัญหาทางจิตบ้าง? มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ... "

เวอเรียนกอดเอวเขาแน่น เธอเม้มริมฝีปากของเธอ เธอพูดว่า "ฮีลตัน อย่าผลักฉันออกไป ให้เราเผชิญหน้ากัน ในอดีต คุณไล่ตามฉัน จากนี้ไป ให้ฉันปกป้องคุณ ได้ไหม?"

ฮีลตันหลับตาของเขา และถอนหายใจยาว “ได้สิ”

...

เวอเรียนนั่งบนขอบเตียง แล้วเอามือใหญ่ของฮีลตันมากดที่หน้าท้องแบนราบของเธอ “ลูกดิ้นบ้างรึป่าว?”

ฮีลตันแนบหูของเขากับท้องของเธอและเวอเรียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "เด็กยังไม่โตพอ จะไม่มีการเคลื่อนไหวของทารกในครรภ์หรอกนะ"

ชายหนุ่มยื่นแขนของเขาออกไปเพื่อโอบเอวเธอ เอวของเธอผอมลงมาก ก่อนหน้านี้ แม้ว่าเวอเรียนจะผอม แต่ก็ยังมีไขมันอยู่ที่เอวของเธอ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่รู้สึกถึงไขมันใด ๆ บนร่างกายของเธอ

ในช่วงเวลานี้ จะต้องเป็นเรื่องยากมากสำหรับเธอที่จะดึงทุกอย่างออกไปด้วยตัวคนเดียว

เวอเรียนไม่ได้เอามันมาคิดจริงจัง เธอมองไปที่เขา และพูดว่า "ตราบใดที่คุณสบายดี ทุกอย่างก็คุ้มค่า ฉันคิดถึงคุณมาก และเจลลี่ บีน ก็คิดถึงคุณ ฮีลตัน เราจะกลับไปที่บ้านของฟัดด์ เพื่อไปหา เจลลี่ บีน คืนนี้ไหม?”

"ได้เลย พ่อยังไม่รู้อาการของผมและถึงเวลาที่จะต้องบอกเขาแล้ว"

ดวงตาของเวอเรียนกลายเป็นหมอก "หลายปีมานี้คุณจัดการเรื่องนี้คนเดียวมาตลอดเลยเหรอ? ทำไมคุณไม่บอกคนอื่น ๆ เพื่อที่พวกเขาจะได้แบ่งเบาภาระของคุณได้ล่ะ?"

"บอกพวกเขาเพื่อทำให้พวกเขาเป็นห่วงผมงั้นหรือ? พี่ชายคนโตของผมก็ได้จากไปแล้ว และพ่อของผมก็อายุมาก ภาระของครอบครัวฟัดด์ทั้งหมดอยู่ที่ผม ความเจ็บป่วยของผมเป็นความลับ ถ้ามันแพร่ออกไป ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนจะคอยดูแลผมเหมือนเหยี่ยว”

“ฮีลตัน... จากนี้ไป คุณมีฉัน”

เธอจะแบ่งปันความรู้สึก และอารมณ์ของเขา ไม่ว่าพวกมันจะมีความสุขหรือเศร้าก็ตาม

ดร. จาร์เร็ต กล่าวว่าการเกิดขึ้นของอาการหลายบุคลิกไม่ได้เกิดเนื่องจากการกระตุ้นจากการบาดเจ็บอย่างมากเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความกดดันที่เกิดจากตัวผู้ป่วยเองด้วย คนที่มีบุคลิกภาพผิดปกติประเภทนี้มักถูกถอนตัวและโดดเดี่ยว พวกเขาไม่แบ่งปันความรู้สึกกับผู้อื่นไม่ว่าพวกเขาจะมีความสุข โกรธ หรือเศร้า สิ่งนี้จะนำไปสู่ความผิดปกติในระบบประสาท ในจิตใต้สำนึก เมื่อสมองเปิดกลไกการป้องกัน มันจะแยกบุคลิกภาพที่ต้องการเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

ตัวอย่างเช่น ซาเวียร์ปรากฏตัวขึ้นเพราะความรู้สึกตำหนิตัวเองในใจของฮีลตัน เขาต้องการที่จะชดใช้ความผิดที่เขามีต่อแซม ดังนั้นเขาจึงสร้างซาเวียร์ที่จะทำร้ายเขา และแม้กระทั่งต้องการให้เขาหลับไปตลอดกาล

...

วิลสัน และเซรีนนั่งอยู่ที่แผงลอยริมถนน กินเต้าฮวยกันอยู่

วิลสันขมวดคิ้ว และมองไปที่เต้าฮวยในชามที่มีผักชี ถั่ว และกุ้งตัวเล็ก ๆ แววตาของเขาแสดงความรังเกียจเล็กน้อย

เซรีนก้มหัวลง และเพลิดเพลินกับอาหารอย่างเต็มที่ "ว้าว! ฉันไม่ได้กินเต้าฮวยมานานแล้ว! ไม่เคยคิดเลยว่า จะมีแผงลอยขายเต้าฮวยอยู่ริมถนนแถวนี้ด้วย!"

ไม่นาน เซรีนก็กินชามของเธอหมดด้วยความเร็วดุจสายฟ้า เธอโบกมือให้กับเจ้าของแผงลอย “เถ้าแก่! อีกหนึ่งชามนะ!”

"... "

วิลสันกระตุกมุมปากของเขา และผลักชามที่ไม่ได้กินให้เธอ “ผมไม่ชอบอันนี้ คุณทานมันได้เลย”

"คุณไม่อยากกินมันจริง ๆ เหรอ? มันอร่อยจริง ๆ นะ! แล้วคุณจะเสียใจถ้าไม่กิน!"

วิลสันปฏิเสธอย่างหนักแน่น “ผมไม่อยากกิน”

เซรีนลูบฝ่ามือของเธอ “งั้น ฉันจะไม่เกรงใจล่ะนะ”

เธอก้มหัวของเธอลง และเริ่มกินอาหารเต็มปาก...

วิลสันมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าเขา เธอเลิกเกรงใจจริง ๆ

วิลสันคิดกับตัวเองว่า ‘เธอจะตามใครก็ตามที่ให้อาหารเธอไหม?’

“เซรีน ลุดด์”

"หืม?"