บทที่ 266 เธอคือยารักษาของเขา

หลังจากได้รู้เกี่ยวกับอาการของฮีลตัน จอห์นก็โทษตัวเอง

เขาเริ่มรู้สึกเสียใจกับเวอเรียนด้วยซ้ำ

"ฉันได้ยินมาจากฮีลตันว่าเธอช่วยรักษาเขาในช่วงนี้"

เวอเรียนพยักหน้า และพูดว่า "พ่อ นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ ฉันเป็นภรรยาของ ฮีลตัน"

ชายชราจับไปที่หัวของไม้เท้าของเขา "ขอบคุณ ที่อยู่เคียงข้างฮีลตันเสมอมา แม้ว่าเขาจะป่วย แต่เธอไม่เคย... ฉันเพิ่งรู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมเขาถึงไม่อยากแต่งงาน ฉันไม่รู้จักเขาดีพอ และฉันก็ยังคะยั้นคะยอให้เขาแต่งงาน ฉันโทษเขาด้วยซ้ำที่เข้ากับใครไม่ได้ ตอนนี้เรามีเธอ... เมื่อมีคุณอยู่เคียงข้างเขา เขาควรจะดีขึ้นในบางจุด "

หลังจากสูญเสียลูกชายคนโตบริซลีไป เมื่อเขาอายุมากกว่า 70 กว่าปี ชายชรารู้สึกกังวลที่เห็นลูกชายคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่แต่งงานและมีลูก เวอเรียนสามารถเชื่อมโยงกับความรู้สึกของเขาได้เป็นพิเศษ

“พ่อ คุณไม่ต้องโทษตัวเองมากหรอก หนูเชื่อว่าฮีลตันจะหายดี”

"หืม เขาจะหายดี ถ้าเธออยู่กับเขา และเขาก็จะดีขึ้น"

เมื่อชายชราพูดถึงเรื่องนี้ เสียงของเขาก็แหบลงเล็กน้อย ดวงตาของเวอเรียนก็เริ่มคลอด้วยเช่นกัน

เมื่อเวอเรียนออกจากห้องทำงานของชายชรา ฮีลตันก็นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกำลังเล่นเกมกับเจลลี่ บีน

เมื่อเห็นขอบตาแดงของเธอ ฮีลตันก็เดินเข้าไป และสัมผัสใบหน้าเนียนของเธอด้วยนิ้วของเขา เขาถามว่า พ่อบอกอะไรกับคุณเหรอ?

เวอเรียนยิ้ม “เขาไม่ได้พูดอะไรมาก พ่อขอให้ฉันอยู่กับคุณ เขาโทษตัวเองที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาการของคุณ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฮีลตัน อยู่กินอาหารค่ำที่นี่คืนนี้นะ เราจะกลับไปที่แชลโลว เบย์หลังอาหารค่ำ "

“ได้สิ”

...

หลังอาหารค่ำฮีลตัน และเวอเรียนกลับไปที่คฤหาสน์ในแชวโลว เบย์

ระหว่างทาง ฮีลตันกล่าวขณะขับรถว่า "ผมจากไปนานมาก ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว จู่ ๆ ผมก็เห็นว่าพ่อของผมดูแก่ลงมาก"

เวอเรียนหันไปมองเขาแล้วปลอบเขา “ใช่ค่ะ ตั้งแต่อุบัติเหตุของคุณ พ่อสนับสนุนทั้งครอบครัวด้วยตัวคนเดียว เขาสูญเสียลูกชาย และเกือบจะสูญเสียคุณไป แม้ว่าเขาจะไม่ได้หลั่งน้ำตาต่อหน้าฉัน แต่ฉันรู้ว่าเมื่อคุณประสบอุบัติเหตุ เขาเศร้ากว่าใคร ๆ ทุกคน"

ฮีลตันถามด้วยรอยยิ้ม "คุณไม่ตำหนิที่พ่อไม่สนใจคุณก่อนหน้านี้เหรอ?"

เวอเรียนส่ายหัวของเธอ "แม้ว่า พ่อจะไม่สนใจฉัน แต่เขาก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายใด ๆ ต่อฉัน และเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเพื่อแยกเรา ทำไมฉันต้องตำหนิเขาล่ะ? พ่อโกรธเพราะเราเคยแต่งงานปลอม ๆ กันมาก่อน สิ่งที่เราทำไปก็ผิดอยู่ดี"

“คุณดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีกับชายชรานะ”

เวอเรียนยิ้มอย่างซุกซน "พูดตามตรง ฉันยังกลัวพ่อ เขาจริงจังเกินไป ฮีลตันเมื่อคุณแก่ คุณจะเป็นเหมือนกันหรือเปล่า? ชายแก่ที่เคร่งขรึมอ่ะเหรอ?

ฮีลตันพูดติดตลกว่า "ต่อหน้าสามีของ เจลลี่ บีน ผมจะเป็นพ่อตาที่เคร่งขรึม"

“ถ้าคุณทำให้ลูกเขยของคุณตกใจหนีไป เจลลี่ บีนจะไม่เสียใจเหรอ?”

"ลูกเขยที่กลัวผมจนหนีไปจะไม่คู่ควรกับเธอ ผมแค่อยากจะเก็บ เจลลี่ บีน อยู่เคียงข้างผม ผมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตของเธอ"

รู้สึกตลก เวอเรียนตัดสินเขา “คุณเป็นทาสลูกสาวของคุณ!”

เวอเรียนสัมผัสท้องของเธอ เธออดคิดไม่ได้ว่านี่เป็นผู้ชาย หรือผู้หญิงในท้องของเธอ "คุณคิดว่าลูกในท้องของฉันเป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิง?"

"ผมชอบผู้หญิง"

"ถ้าเป็นเด็กผู้ชาย เราก็จะมีลูกชาย และลูกสาว"

ดวงตาสีเข้มของฮีลตันจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากบางของเขาโค้งขึ้น และเขาไม่ได้พูดอะไร

เมื่อเวอเรียนไปอาบน้ำหลังจากมาถึงคฤหาสน์ในแชลโลว เบย์ฮีลตันยืนอยู่ตรงหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานมองไปที่วิวกลางคืนด้านนอก เขาโทรไปหาคุช

"ตรวจสอบผู้หญิงที่ชื่อแซมที่อยู่ข้างยานิ"

“เจ้านาย คุณสงสัยว่าแซมในปัจจุบันเป็นตัวปลอมงั้นหรือ?”

"ฉันคิดว่าเธออาจเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุทางรถยนต์ของฉัน"

คุชอ้าปากค้าง และพูดว่า "หลังจากเกิดอุบัติเหตุของคุณ ประธานได้ส่งผมไปตรวจสอบเหตุการณ์นี้ ที่สถานีตำรวจเรียกรถที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของคุณ และพบว่าท่อน้ำมันเบรกถูกตัดออกโดยมีเจตนา เจ้านาย คุณต้องการให้ผมติดต่อกับ สถานีตำรวจและสอบปากคำแซมทันทีไหม? "

"ไม่ อย่าเปิดเผยเรื่องนี้ในขณะนี้ หลังจากพบตัวตนของแซมแล้ว แจ้งให้ฉันทราบทันที"