บทที่ 267 รีอาน่า เชื่อฟังนะ เราจะไม่เก็บเด็กคนนี้ไว้

"คุณซีล่า รูปพวกนี้ถ่ายหลังจากที่คุณส่งฉันไปตามฮีลตัน"

ซีล่าหยิบภาพถ่ายกองโต ด้วยเล็บสีแดงของเธอ ดวงตาของชายในภาพถ่ายดูดุร้าย และเขาผลักเวอเรียนออกไปหลายครั้ง วิธีที่เขามองไปที่เวอเรียนนั้นเย็นชามาก

ผู้ชายในรูปถ่ายไม่ใช่ฮีลตันแน่นอน เขาเป็นอีกหนึ่งบุคลิกของฮีลตัน หืม สักวัน เวอเรียนคงจะรู้ว่าอาการป่วยของฮีลตันนั้นร้ายแรง และน่ากลัวแค่ไหน!

…

เช้าวันรุ่งขึ้น เวอเรียนตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของฮีลตัน

เมื่อเธอตื่นขึ้น ฮีลตันก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน

เธอมองไปที่เขาโดยไม่รู้ตัว “ฮีลตันเหรอ?”

"ใช่ ผมคือฮีลตัน"

เวอเรียนถอนหายใจอย่างโล่งอก

"บุคลิกภาพของคุณจะเปลี่ยนไปภายใต้สถานการณ์แบบไหนกัน?"

"ผมไม่ค่อยรู้เท่าไหร่นัก แต่เมื่อผมรู้สึกหงุดหงิด หรือเมื่อร่างกายของผมได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก และอ่อนแออย่างมาก บุคลิกอื่น ๆ จะใช้ประโยชน์จากมันและครอบครองร่างกายของผม อย่างไรก็ตาม ผมไม่ค่อยชัดเจนเกี่ยวกับเงื่อนไขที่เฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับมันมากนัก"

เวอเรียนขยับตัว และต้องการที่จะลุกขึ้น แต่ฮีลตันดึงเธอกลับมา "คุณอยากทำอะไร?"

"ฉันจะไปทำอาหารเช้าให้คุณ ถ้าหากร่างกายของคุณอ่อนแอ และบุคลิกอื่น ๆ ใช้ประโยชน์จากมันล่ะ?"

ฮีลตันกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา และลูบหัวของเธอ เขาหลับตาลง “นอนต่ออีกหน่อยนะ”

เวอเรียนมองไปที่เขา และนิ้วของเธอก็ลูบไล้ใบหน้าของเขาเบา ๆ

...

ฮีลตันที่นอนหลับสนิทช่างหายากจริง ๆ

เมื่อเขาตื่นขึ้นมา มันก็เป็นเวลา10.15น.แล้ว คนในอ้อมแขนของเขาหายไปแล้ว

เขาเดินไปที่ห้องครัวชั้นล่าง และเห็นเวอเรียนออกมาพร้อมกับอาหารเช้า "เร็วเข้าและไปล้างหน้าล้างตาของคุณให้สดชื่น ฉันเพิ่งทำอาหารเช้า"

หลังจากล้างหน้าของเขา และบ้วนปากของเขาเรียบร้อยแล้ว ฮีลตันก็เห็นโต๊ะอาหารเช้าที่มากมาย เขาพูดอย่างขี้เล่นว่า "คุณนายฟัดด์ ผมไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิดนะ"

เวอเรียนยื่นโจ๊กเนื้อไม่ติดมันให้เขา "ลองชิมอาหารของฉันสิ"

ฮีลตันเลิกคิ้วของเขา และใช้ช้อนเพื่อกินโจ๊กเนื้อไม่ติดมัน เขาหยุดเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่เขาด้วยความคาดหวัง เวอเรียนก็ถามว่า "อร่อยไหม? ฉันปรุงมันนานเป็นชั่วโมงเลยนะ รสชาติน่าจะอูมามินะ"

"หืม มันรสชาติดี"

"จริง ๆ เหรอ?"

เวอเรียนลองชิมมันด้วยตัวเองเช่นกัน โจ๊กยังไม่ถึงคอของเธอ และคิ้วของเธอก็ขมวด “มันเค็มขนาดนี้ได้ยังไง!”

อย่างไรก็ตาม ฮีลตันที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอกำลังกินโจ๊กชามนั้นอย่างใจเย็น

"มันเค็มมาก อย่ากินนะ เอาแซนวิชไปกิน!"

อย่างไรก็ตาม ฮีลตันกินโจ๊กรสเค็มหมดอย่างรวดเร็ว "คุณนายฟัดด์ ตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้าที่น่ารักให้ผม ถ้าผมไม่กินมัน ผมจะทำให้ความรักของคุณนายฟัดด์เสียไป"

หูของเวอเรียนกลายเป็นสีแดงเล็กน้อย "คุณกินอย่างอื่นด้วยนะ มันเค็มเกินไป มันจะทำให้ปากของคุณแห้งในภายหลัง"

ฮีลตันมองเธออย่างลึกซึ้งด้วยดวงตาสีดำของเขา เขาพูดว่า "หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ตามผมไปที่บางแห่งสิ"

“ที่ไหน?”

"เป็นความลับ"

ฮีลตันจงใจสร้างความประหลาดใจให้กับมัน โดยเก็บความอยากรู้อยากเห็นของเวอเรียนไว้อย่างใจจดใจจ่อ

“ลึกลับจัง!”

...

เมื่อฮีลตันพาเวอเรียนไปที่ร้านเจ้าสาวระดับไฮเอนด์ เวอเรียนก็ตกตะลึง

"ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่ร้านเจ้าสาวล่ะ?"

"เพื่อเลือกชุดแต่งงาน"

เขาพูดสั้น ๆ และหนักแน่น

ฮีลตันช่วยเธอปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอ และพวกเขาก็ออกจากรถ เขากอดเธอขณะที่พวกเขาเข้าไปในร้านเจ้าสาว

เวอเรียนไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ ฮีลตันจะพาเธอไปที่ร้านเจ้าสาวเพื่อเลือกชุดแต่งงาน

ผู้ช่วยผู้จัดการร้านกระตือรือร้นเป็นพิเศษ "คุณฟัดด์ และคุณนายฟัดด์ ชอบสไตล์ไหนหรือคะ? เราแนะนำอะไรได้บ้าง"

ฮีลตันลดสายตาของเขาลง และมองไปที่เธออย่างอ่อนโยน เขาถามเบา ๆ ว่า "คุณชอบอะไร?"

เวอเรียนหน้าแดง หลังจากคิดเกี๋ยวกับมันแล้ว เธอก็พูดว่า "อะไรง่าย ๆ"

"ได้ค่ะ คุณคิดยังไงเกี่ยวกับชุดนี้ คุณนายฟัดด์?"

"มันดูดี"

"ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วคุณนายฟัดด์ก็ลองสวมมันดูสิว่าจะเป็นยังไง?"

เวอเรียนเดินตามผู้ช่วยของร้านไปที่ห้องแต่งตัว ชุดแต่งงานค่อนข้างใส่ยาก หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็ยังไม่เสร็จ ผู้ช่วยร้านเดินไปเคาะประตูถามว่า "คุณนายฟัดด์ คุณให้ฉันเข้าไปช่วยคุณได้ไหม?"

"โอ้ ได้สิ"

ผู้ช่วยของร้านกำลังจะเข้าไปในห้องแต่งตัว แต่ฮีลตันขยับขายาว ๆ ของเขา และเดินเข้ามา เขาทำท่าทางบ่งบอกให้เงียบ ๆด้วยนิ้วชี้ของเขา

ผู้ช่วยร้านตกใจ ยิ้มแล้วเดินจากไป

ฮีลตันตรงเข้าไปในห้องแต่งตัว และปิดประตู

เวอเรียนหันหลังให้เขา โดยยื่นมือของเธอออกไปเพื่อยึดสายรัดด้านหลังของเธอ เธอรัดมันหลายครั้ง แต่ทำไม่สำเร็จ

ฮีลตันไม่ส่งเสียงอะไร และยื่นมือเข้าไปช่วยเธอยึดมัน

ปลายนิ้วเย็น ๆ ของเขาเลื่อนผ่านกล้ามเนื้อหลังของเธออย่างคลุมเครือ เธอคิดว่าเป็นผู้ช่วยของร้าน “อย่ารัดให้แน่นเกินไปนะคะ”

"หืม"

ชายหนุ่มส่งเสียง

เวอเรียนหันกลับไปมองทันที เห็นเพียงแต่ใบหน้าหล่อเหลาของฮีลตันพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณเข้ามาทำไม?”

ใบหน้าของเธอแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว

"คุณฟัดด์รับใช้คุณนายฟัดด์เป็นการส่วนตัว คุณนายฟัดด์พอใจหรือไม่?"

เวอเรียนเขินและผลักเขาออกไป

ทั้งสองเพิ่งออกไป เมื่อห้องแต่งตัวข้าง ๆเปิดออก

เวอเรียนและยูนาต่างก็สวมชุดแต่งงาน และสายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันในกระจก