บทที่ 268 เขารักลูก แต่ห่วงใยเธอมากกว่า

เมื่อพวกเขาออกจากโรงพยาบาล เวอเรียนไม่ได้พูดคุยกับฮีลตัน ตลอดการเดินทาง

นี่เป็นเพราะพวกเขาความเห็นไม่ตรงกัน

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ในแชลโลว เบย์ ฮีลตันลงจากรถก่อน เขาเดินเข้าไปด้านข้างของเธอเปิดประตูที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า และปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอออก เขาก้มลงอุ้มเธอแล้วเดินเข้าไปที่คฤหาสน์

เวอเรียนคุดคู้อยู่ในอ้อมแขนของเขา และนิ่งเงียบ อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขามาถึงห้องนอน ฮีลตันก็รู้สึกเปียกชื้นที่หน้าอกของเขา

ฮีลตันวางเธอลงบนเตียง แต่ยังคงกอดเธอไว้

“รีอาน่า?”

เสียงร้องโศกเศร้าดังมาจากอ้อมแขนของเขา มือเรียวเล็กของหญิงสาวจับปกเสื้อโค้ทของเขา เธอสะอื้นขณะพูดว่า "ฉันทนไม่ได้ที่... ฮีลตัน... ฉันทนไม่ได้จริง ๆ ที่จะทำแท้งเด็กคนนี้... "

ตอนแรกที่เธอรู้ว่าเธอมีลูก เธอตื่นตระหนกและคิดจะทำแท้งด้วยซ้ำ อย่างไรก็ถ้าหากไม่ใช่สำหรับลูก เธอไม่รู้ว่าเธอจะผ่านช่วงเวลาที่ฮีลตันประสบอุบัติเหตุได้อย่างไร

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว เด็กคนนี้ได้เดินทางไกลขนาดนี้กับเธอแล้ว

นี่คือลูกของเธอกับฮีลตัน เธอรักฮีลตันมากพอ ๆ กับที่เธอรักเด็กคนนั้น

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสกปรกพวกนี้ก่อน แล้วเกี่ยวกับเด็ก ... "

เสียงของฮีลตันหยุดชั่วคราว เขาลังเลเหมือนกัน

เขาไม่เคยลังเลอะไรมากมายขนาดนี้กับอะไรมาก่อน

เขาไม่ต้องการให้ เวอเรียนให้กำเนิดเด็กคนนี้ เพราะเขารู้สึกทุกข์ใจที่จะเห็นเธอต้องทนกับความยากลำบากในการทำคลอดเด็กคนนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเกลียดการที่จะยอมแพ้ต่อเด็กคนนี้

"ฮีลตัน ให้ฉันลองดู ได้ไหม? ถ้าเก็บเด็กไว้ไม่ได้จริง ๆ ฉันสัญญาว่าฉันจะยอมแต่ต่อเด็กคนนี้"

เวอเรียนกอดคอของเขา และมองเขาด้วยดวงตาที่ชุ่มชื้นของเธอที่เต็มไปด้วยสายตาอ้อนวอน

บางครั้ง ฮีลตันก็กลัวเธอ

ฮีลตันไม่ชอบให้ผู้หญิงร้องไห้มากเกินไป ถ้าผู้หญิงร้องไห้ต่อหน้าเขาอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เขาคงจะหมดความอดทนมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเวอเรียน ร้องไห้หัวใจของเขาก็อ่อนลง

"หยุดร้องไห้"

เวอเรียนยังคงร้องไห้

“รีอาน่า... ”

"ถ้าคุณสัญญากับฉัน ฉันก็จะหยุดร้องไห้"

"... "

ฮีลตันจ้องไปที่เธอ "เมื่อไหร่กันที่คุณเรียนรู้ที่จะเรียกร้องมากขนาดนี้?"

เวอเรียนเงยหน้าของเธอขึ้น กอดคอเขา และจูบริมฝีปากบางของเขา

นี่เป็นจูบที่รักใคร่ที่ไม่มีทักษะใด ๆ แต่มีเพียงน้ำมูก และน้ำตา

เห็นได้ชัดว่าเธอพยายามทำให้เขาพอใจ

เขารู้เจตนาของเธออย่างชัดเจน แต่เขาชอบสิ่งนี้

"คุณจะสัญญากับฉันไหม? ฉันจะลองดู ถ้ามันไม่ได้ผล เราจะไม่เก็บเด็กคนนี้ไว้ ... "

ฮีลตันไม่เหมาะกับการคะยั้นคะยอ และการตื้อของเธอ ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงโดยไม่เต็มใจ

อย่างไรก็ตาม พวกเขากำหนดขีดจำกัดที่หนึ่งเดือน ถ้าภายในหนึ่งเดือนสุขภาพของเธอก็ยังแย่ และฮอร์โมนเธอยังอยู่ในระดับต่ำ และเธอมีเลือดออกบ่อย พวกเขาจะต้องยอมแพ้ต่อเด็กคนนี้

หมอบอกว่าถ้าเธอนอนบนเตียงได้ก็อย่าออกจากเตียง นอกจากนี้ถ้าเธอสามารถนั่งลงได้ก็อย่ายืน

ผลคือ เวอเรียนถูกขังอยู่บนเตียง

ฮีลตันมีงานเยอะมากเขาจึงไม่สามารถอยู่กับเธอได้ตลอดเวลา เขาต้องดูแลเธอในขณะที่ต้องรับมือกับงาน หลังจากนั้นไม่กี่วันเวอเรียนก็มีน้ำหนักเพิ่มขึ้น แต่ ฮีลตันกลับผอมลง

"ฮีลตัน ฉันขอโทษ ฉันเอาปัญหามาให้คุณเยอะมาก ฉันจะทำอาหารมื้อเย็นให้คุณ"

เวอเรียนกำลังจะลุกขึ้นมาทำอาหารมื้อเย็น แต่ฮีลตันดึงเนคไทของเขาด้วยมือข้างหนึ่ง และจับเธอไว้ด้วยมืออีกข้าง "อย่าขยับไปมา อยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังนะ"

ฮีลตันถอดเสื้อคลุมของเขาออก และโยนมันลงบนโซฟาใกล้ ๆ เขาบอกว่า "คุณอยากกินอะไร? ผมจะทำให้"

"ฉันไม่หิว"