บทที่ 269 ฮีลตัน ฉันรักคุณ

ดวงตาของฮีลตันจมลง

คนหนุ่มเหรอ?

เมื่อฟังน้ำเสียงของเวอเรียน ดูเหมือนว่าเธอยังคงคิดถึงคนที่ช่วยชีวิตเธออยู่?

"เขาช่วยคุณไว้ และไม่ได้ทิ้งชื่อของเขาไว้ นั่นบ่งบอกว่าเขาไม่อยากถูกคุณรบกวน"

น้ำเสียงของฮีลตันเย็นชา และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็เคร่งขรึม เวอเรียนมองไปที่เขา รู้สึกขบขัน "ฮีลตัน คุณ... หึงเหรอ?"

หลังจากแปรงฟันของเธอแล้ว เวอเรียนก็ถูกฮีลตันอุ้มออกจากห้องน้ำ

ฮีตันสูดจมูกเบา ๆ และพูดอย่างใจเย็น "ทำไมผมจะต้องหึงด้วย?"

"คุณหึงคนที่ช่วยฉันไว้ถ้าคน ๆ นั้นทิ้งชื่อไว้ตอนนั้น ฉันอาจจะมีความสัมพันธ์กับเขา"

ฮีลตันไม่เห็นด้วย "เขาช่วยคุณโดยใช้หลักมนุษยธรรมเท่านั้น เขาอาจไม่สนใจคุณ และกลัวว่าคุณจะรบกวนเขา"

"... "

เวอเรียนเม้มริมฝีปากของเธอ แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความงามที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่เธอก็ยังสวย และสง่างาม เธอสามารถทำให้คนหวาดกลัวจนหนีไปได้เลยเหรอ?

“เนื่องจากฉันหน้าตาไม่ดี แล้วคุณมาชอบฉันได้ยังไง?”

“ผมไม่ได้มองคุณชัด ๆ ในตอนแรก เมื่อผมเห็นคุณ มันก็สายเกินไปเสียแล้ว”

"... "

คำพูดของเขาไม่ได้มีความหมายที่ดีอย่างแน่นอน และไม่ใช่คำที่แสดงความรักใคร่ อย่างไรก็ตาม ในหูของเวอเรียนพวกมันฟังดูไพเราะอย่างไม่คาดคิด

มันไม่ใช่ความรักโรแมนติกที่ดีที่สุดที่เป็นความรักร่วมกันระหว่างคนตาบอดและคนโง่ใช่ไหม?

เวอเรียนเอนตัวในอ้อมแขนของเขา นึกถึงไฟไหม้เมื่อ 10 ปีก่อน เธอพูดว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ช่วยชีวิตของฉัน ฉันคงถูกไฟคลอกตายไปนานแล้ว และฉันจะไม่ได้พบคุณ บางครั้งฉันก็จินตนาการว่าวันหนึ่งฉันจะได้พบเขา ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันต้องขอบคุณเขาอย่างดี”

ฮีลตันถามว่า "ทำไมถึงมีไฟไหม้ล่ะ?"

“ย้อนกลับไปตอนนั้น ฉันอายุเพียง 14 ปี ตอนนั้น ควีนน่าแต่งงานกับพ่อของฉันไปแล้ว ในช่วงเวลานั้น พ่อของฉันไปทำธุระต่างจังหวัด ดังนั้น ควีนน่าจึงเป็นผู้ใหญ่คนเดียวของที่บ้าน จากนั้นคนรับใช้ของเราก็กลับไปบ้านเกิดเพื่อดูคู่ของเขา ตอนนั้นฉันยังเด็ก ดังนั้นฉันจึงค่อนข้างไร้เดียงสา ควีนน่าพาวาเนลล์ออกไปเที่ยว และฉันถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียว ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ ทันใดนั้นไฟก็เริ่มลุกขึ้น ต่อมาเมื่อฉันโตขึ้นและคิดถึงเหตุการณ์นี้ฉันมักจะรู้สึกว่าควีนน่าเป็นผู้วางแผนวางเพลิง "

น้ำเสียงของเวอเรียนฟังดูเศร้าเล็กน้อย ฮีลตันเอื้อมมือไปกอดเธอ จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงและจูบที่หน้าผากของเธอ ด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเขากล่าวว่า "มันจบไปแล้ว คุณคือ มาดามฟัดด์แล้วตอนนี้ จะไม่มีใครกล้ารังแกคุณในอนาคต"

เวอเรียนโค้งมุมริมฝีปากของเธอ เธอเงยหน้าของเธอขึ้นมองเขา “ถ้าคุณรังแกฉันล่ะ?”

“ผมก็ไม่สามารถรังแกคุณได้เช่นกัน”

ฮีลตันจับมือเล็ก ๆ ของเธอแล้วจูบมันกับริมฝีปากบางของเขา

เวอเรียนสูดจมูก และจงใจพูดว่า "แต่ ซาเวียร์จะรังแกฉัน"

เวอเรียนเพียงแค่ต้องการล้อเล่น แต่นอกเหนือจากความตั้งใจของเธอ ฮีลตันให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง

ชายหนุ่มขมวดคิ้วของเขาเล็กน้อย มองไปที่เธอด้วยสายตาที่ล้ำลึกของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำว่า “รีอาน่า ผมไม่ต้องการพูดขอโทษคุณอีกต่อไป อย่างไรก็ตามนอกเหนือจากการพูดขอโทษ ดูเหมือนว่าผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย ผมทำได้เพียงพยายามรักษาอารมณ์ให้คงที่เพื่อไม่ให้ซาเวียร์โผล่มาอีกเท่านั้น แต่ผม... "

ก่อนที่ฮีลตันจะพูดจบ เวอเรียนก็ยื่นนิ้วขาวออกมา และปิดริมฝีปากบางของเขา “ฉันแค่พูดเล่น ฉันไม่โทษคุณหรอก การที่คุณป่วยไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการ แม้ว่าซาเวียร์จะรังแกฉัน ฉันก็จะให้อภัยเขา เพราะไม่ว่าซาเวียร์จะเลวร้ายแค่ไหน เขาก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายคุณ ดร. จาร์เร็ตกล่าวว่าผู้ป่วยทุกคนที่มีโรคสองบุคลิกภาพ จะไม่แยกไปเป็นบุคลิกภาพอื่นโดยไม่มีเหตุผล มีหลายบุคลิกปรากฏขึ้นเนื่องจากความเศร้าและความกดดันภายในของบุคคลไม่มีทางระบายออก เมื่อบุคคลนี้ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขาจะแสดงความทุกข์ทรมานให้เป็นบุคลิกในจินตนาการ ดังนั้นคุณสร้างซาเวียร์ขึ้นมาต้องมีเหตุผลสำหรับการปรากฏตัวของเขา เรามาหาสาเหตุและแก้ไขกันดีกว่าไหม? "

ฮีลตันมองไปที่เธอด้วยสายตาสบประมาท

จู่ ๆ หญิงสาววัย 24 ปีในอ้อมแขนของเขาก็ดูโตขึ้นมาก เธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก

แม้ว่าเวอเรียนจะประสบกับความเสื่อมโทรมของครอบครัวของเธอ สำหรับ ฮีลตันเธอมีอายุเพียง 24 ปีซึ่งยังเป็นเด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะและมีประสบการณ์ชีวิตเพียงเล็กน้อย