บทที่ 270 คนที่ช่วยเธอตอนนั้นคือไซออน ฟัดด์

บริษัทยาส

"ประธานเควน ผมส่งคนไปหาฮาร์เวย์ และพบว่าเขาถูกพบแล้วโดยคนของฮีลตัน คุณคิดว่าฮีลตันจะแจ้งความไหมครับ?"

ดวงตาของยานิเปลี่ยนเป็นเย็นชา และเขาก็เม้มริมฝีปากของเขา “ถ้าเขาต้องการแจ้งความ ก็คงจะดำเนินการไปแล้ว”

แดนขมวดคิ้ว เขาพูดอย่างงง ๆ ว่า "ประธานเควน ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไม คุณจอยส์จึงวางแผนอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้ แม้ว่าเธอจะตกลงไปในทะเลและถูกแยกจากคุณเป็นเวลา 10 ปีเพราะฮีลตัน แต่ตอนนี้เธอก็กลับมาแล้ว แล้ว.. ในความคิดของผม คุณจอยส์ก็ใจดีมาก ทำไมเธอถึงฆ่าฮีลตันอย่างโหดเหี้ยม?"

ความเปล่าเปลี่ยวฉายไปทั่วดวงตาของยานิ แต่กลับซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว "แม้ว่าแซมมี่จะทำสิ่งนี้จริง ๆ ฉันก็จะไม่ทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายใด ๆ"

หลังจากแดนออกไป ยานิก็โทรหาฮีลตันทันที

ขณะที่การโทรเชื่อมต่อ ยานิก็พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "มาเจอกันหน่อย"

ฮีลตันไม่ได้ปฏิเสธ เขาตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

...

เมื่อยานิมาถึงลัคกี้ จอย พาวิลเลียน ฮีลตันก็มาถึงแล้ว

สภาพแวดล้อมเงียบสงบมาก และห้องส่วนตัวก็เงียบ เหมาะสำหรับผู้คนที่จะมาพูดคุย และรำลึกถึงวันเก่า ๆ

ยานิเข้ามานั่ง และพูดว่า "วันนี้ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับอดีตของเรากับนาย"

“ฉันรู้ว่านายอยากจะขู่ฉัน”

ริมฝีปากบางของยานิโค้งขึ้น "ฮีลตันนายรู้จักฉันดีจริง ๆ ถ้านั่นไม่ใช่เพราะ แซมมี่ บางทีตอนนี้เราอาจจะยังคงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เนื่องจากนายเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ ฉันจึงไม่ต้องการพูดอ้อมค้อม ปล่อยแซมมี่ไปเถอะ”

ฮีลตันหยิบกาน้ำชาและเทน้ำชาให้ยานิ เขาพูดด้วยเสียงต่ำว่า "ฉันมาหา นายหมายความว่าฉันไม่เคยคิดจะแจ้งความเรื่องนี้เลย"

ดวงตาของยานิจมลง "นายต้องการใช้เหตุการณ์นี้เพื่อให้แซมมี่ให้อภัยนายงั้นหรือ?"

ฮีลตันเงยหน้าของเขาขึ้นและวิเคราะห์ยานิซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "นายรู้ดีกว่าฉัน ถ้าเธอเป็นแซมมี่มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะวางแผนอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้เพื่อฆ่าฉัน ยานินายแสร้งทำตัวโง่หรือนายโง่จริง ๆ?"

ยานิดื่มชาตรงหน้าเขา เขาลุกขึ้นและต้องการออกไป “ฉันดื่มชาแล้ว และเป้าหมายของฉันก็สำเร็จแล้ว ถ้าประธานฟัดด์ไม่มีอะไรอีก ฉันจะต้องขอตัวก่อน ฉันมีอะไรต้องทำต่อ”

ขณะที่ยานิเดินไปที่ประตูห้องส่วนตัว ฮีลตันก็พูดอย่างเงียบ ๆ ว่า "นายก็รู้ว่าเธอไม่ใช่แซม"

หันหลังให้ฮีลตันร่างกายของยานิก็สั่นเล็กน้อย เขาไม่หันกลับมา เขากำหมัดแน่นหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "สำคัญไหมว่าเธอคือแซมหรือไม่? ตราบใดที่เธอเป็นเธอในสายตาของฉัน นั้นก็เพียงพอแล้ว"

"นายกำลังหลอกตัวเอง"

“ฮีลตัน นายยังไม่เคยสัมผัสความรู้สึกที่ต้องแยกจากเวอเรียนเป็นเวลา 10 ปี นาย ไม่มีคุณสมบัติที่จะตัดสินฉัน”

ยานิเดินออกจากลัคกี้ จอย พาวิลเลี่ยนไป

...

ในคฤหาสน์บลู เพรคเชอร์

ลูซี่กำลังถือบัวรดน้ำเพื่อรดน้ำดอกไม้ในสนาม ตอนที่รถเบนท์ลีย์สีดำขับเข้ามา

เมื่อยานิลงจากรถ ลูซี่ก็งงเล็กน้อย ทำไมวันนี้เขาเลิกงานเร็วจัง?

ขณะที่ยานิเดินไปหาเธอ แก้มของลูซี่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เพราะเขามองอย่างเหยียดหยามอย่างมาก ลูซี่ลดสายตาของเธอลงแล้วถามว่า "ทำไมวันนี้คุณกลับมาเร็วจัง?"

“จู่ ๆ ผมก็คิดถึงคุณ”

“...ฮ่ะ?”

ลูซี่ไม่มีเวลาตอบโต้เมื่อข้อมือเรียวของเธอถูกยานิคว้าเพื่อเดินเข้าไปในคฤหาสน์ "อย่ารดน้ำดอกไม้ ไปทำอย่างอื่นเถอะ"

"อะไร?"