บทที่ 29 นั่นคือสิ่งคุณที่ขอร้องฉัน

คำพูดเชิงยั่วยวนของเขาทำให้ เวอเรียน มอนท์ หน้าแดง เธอกล่าวว่า “ในคืนนั้นฉันเมาและมันก็เป็นอุบัติเหตุ”

เวอเรียนกำลังจะกระอักเลือด เนื่องจากความจริงก็คือ คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเขาจะหาประโยชน์ทำเหมือนมีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไงกัน?

ฮีลตันมักจะจริงจังเสมอ แต่จริง ๆ แล้วเขาอาจจะเป็นคนหลอกลวง!

เธอออกแรงด้วยเสียงที่แข็งกร้าว ในขณะทีเธอพูดอย่างหนักแน่นว่า “ฮีลตัน คุณต้องการอะไรกันแน่? นอกจากนี้ไม่มีทางที่ฉันจะแต่งงานกับคุณ!”

“คุณแน่ใจหรือ”

“ฉันขอบอกกับคุณ คุณไม่มีสิทธิ์มาแบล็กเมล์ฉันเลย เรามีข้อตกลงกันก่อนหน้านี้ ซึ่งมีเพียงการแสดงทำเป็นคู่แต่งงานเพื่อช่วยให้คุณหลีกหนีความวุ่นวายในชีวิตสมรสของครอบครัว อย่างไรก็ตามถ้าคุณกล้าใช้คฤหาสน์ของครอบครัวมอนท์ เพื่อลดขีดข้อจำกัดของฉัน ฉันก็อาจจะยอมแพ้กับคฤหาสน์นั่นซะ!”

เวอเรียนโพล่งข้อความทั้งหมดในการหายใจครั้งเดียว หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลอง ขณะที่ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ฮีลตัน เธอกลัวว่าเขาจะผิดข้อตกลง เธอเล่นการพนันกับความไว้เชื่อใจของฮีลตัน เนื่องจากเขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงในธุรกิจนี้ ซึ่งหมายความว่าเขาจะให้เกียรติคำพูดของเขา

ชายคนนั้นจ้องมองดวงตาที่ใสซื่อของเธอพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย

เธอเต็มใจที่จะสละคฤหาสน์ของครอบครัวมอนท์ ที่เธอต้องการมาก่อนอย่างนั้นหรือ?

เธอเป็นคนที่ไม่ได้ต้องการ การแต่งงานเหรอ?

ช่วงเวลาแห่งความปรารถนาที่จุดประกายก่อนหน้าจะจางหายไป เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาของเขาอย่างเลือดเย็น เขาปล่อยเธอและพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะมาแบล็กเมล์เพราะเรื่องการแต่งงาน”

เวอเรียนกัดริมฝีปากของเธอ ขณะที่เธอรู้สึกแย่เล็กน้อยหลังจากได้ยินเขาพูดแบบนั้น

แท้จริงแล้วเขาเป็นเพียงการสุ่มเลือกผู้หญิงคนหนึ่งมาแต่งงานเพื่อยั่วประสาท แนนซี่ แซนเดอร์?

“คืนนั้นคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่โรงแรม”

คำถามนี้เป็นคำถามที่เธอตั้งใจจะถามมาระยะหนึ่งแล้ว สิ่งเดียวคือเธอยังไม่มีโอกาส

ฮีลตัน ยกนิ้วเรียวยาวของเขาที่จับปากกาสีดำ เขาหยุดเขียนชั่วคราวขณะที่ปลายปากกาทิ้งรอยหมึกไว้บนกระดาษ เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขาบอกว่า “คุณโทรหาฉันหลายสาย และขอร้องให้ผมช่วยคุณ ทำไมคุณลืมมันไปแล้ว?”

“ ... ”

เวอเรียนขมวดคิ้วและพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น อย่างไรก็ตามเธอแทบจำไม่ได้

แม้ว่าเธอจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะเรียกปีศาจตนนี้

คำพูดต่อไปของเขานั้นเกือบทำให้เธอไอออกมาเป็นเลือด

“ไม่ใช่แค่นั้น เมื่อผมรีบไปถึงที่นั่น คุณยังเกาะติดอยู่กับผม ขอร้องให้ผมพาคุณไป”

“ ... ”

แคร่ก ๆ ! เธอจริงเหรอ?!

“นั่น...นั่นเป็นเพราะฉันเมามากและพูดถึงอะไรน่าไร้สาระแบบนั้น คุณอย่าคิดอย่างนั้น…!”

“คุณยังบอกว่าชอบผมด้วยซ้ำ เรื่องไร้สาระงั้นเหรอ? แต่คนเมามักจะพูดเรื่องจริง”

“ ... ”

เธอจะไม่มีความทรงจำนั้นได้อย่างไรเล่า!

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อราวกับเลือดออก เธอเปลี่ยนหัวข้ออย่างเร่งรีบ “ตอนแรกฉันตั้งใจจะแค่ทักทายคุณ ฉันจะกลับไปที่คฤหาสน์ในภายหลัง”

ฮีลตันยังคงเงียบ

เวอเรียนคิดว่าเขาไม่พอใจเธอ เธอจึงรีบเสริมว่า “ฉันจะกลับมาก่อนอาหารเย็น ที่ฉันต้องการคือนำขี้เถ้าของพ่อกลับมาที่คฤหาสน์ และให้เขาได้พักผ่อนอย่างสงบ”

ฮีลตันเหล่ตามองด้วยดวงตาสีมุกสีเข้มของเขาและพูดว่า “คนตายควรพักผ่อนอย่างสงบ”

“ฉัน…แค่อยากให้พ่ออยู่กับฉัน”

ดวงตาฮีลตันเป็นประกายและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณไปได้แล้ว ผมยังมีงานต้องทำ”

เวอเรียนพยักหน้าและออกจากการห้องทำงาน เธอรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

เป็นเวลาสามปีแล้วที่พ่อของเธอไม่สามารถฝังได้ ฮีลตันพูดถูก คนตายควรพักผ่อนอย่างสงบ แม้ว่าความจริงของการจากไปของพ่อเธอจะยากที่จะยอมรับสำหรับเธอ แต่เธอก็ควรฝังศพพ่อของเธอ

…