บทที่ 291 ไม่มีอะไรมากไปกว่าสามีที่ต้องการอยู่กับภรรยาแบบนี้

ในสถานีตำรวจ

“ฉันมาเยี่ยมแม่ของฉัน เจ้าหน้าที่”

ตำรวจเลิกคิ้วของเขา และมองไปที่วาเนลล์ก่อนจะพูดว่า “แม่ของคุณเหรอ?”

วาเนลล์พยักหน้า และพูดว่า “ควีนน่า ชีน”

ตำรวจเลิกคิ้วสูงขึ้นเมื่อได้ยินชื่อของควีนน่า พวกเขาพูดว่า “มีหลักฐานมากมาย และพยานกล่าวหาเธอ แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะยอมรับ คุณเข้าไปในนั่น และเปิดใจคุยกับเธอ”

วาเนลล์กำฝ่ามือของเธอแน่นขึ้น ในขณะที่คลื่นแห่งความเกลียดชังโตขึ้นจากหัวใจของเธอ แต่เธอยังคงยิ้มอยู่บนใบหน้าของเธอ เธอพูดว่า “ได้เลย ขอบคุณนะคะ คุณเจ้าหน้าที่”

เมื่อเธอเข้าไปในห้องสอบสวน มือทั้งสองของควีนน่าถูกใส่กุญแจมือล็อคเอาไว้บนโต๊ะ วาเนลล์กระโจนเข้าไปทันที และตะโกนว่า “แม่!”

“วาเนลล์!”

“ขอให้คุยกันให้สนุก คุณทั้งสองคน!”

หลังจากตำรวจออกไป ประตูห้องสอบสวนก็ปิดลง

วาเนลล์นั่งอยู่ตรงหน้าของควีนน่า ควีนน่าจับมือลูกสาวของเธอขณะที่เธอพูดว่า “วาเนลล์ลูกต้องคิดอะไรบางอย่างเพื่อช่วยแม่ออกไป!”

“ไม่ต้องห่วงแม่ ฉันไปหาลุงเควนเพื่อขอความช่วยเหลือแล้ว และเขาบอกว่าจะจ้างทนายความที่ดีที่สุดเพื่อแก้ต่างให้แม่

ควีนน่าหลับตาลง และมีประกายแห่งความสิ้นหวังในดวงตาของเธอ เธอพูดว่า “ลูกคิดว่าลุงเควนจะยังสนใจแม่ไหม ถ้าแม่ต้องติดคุกจริง ๆ? แม่คิดว่าเขาจะหลีกเลี่ยงแม่เหมือนโรคระบาด เพราะนี่จะเป็นการกดดันด้านลบทั้งเขา และครอบครัวเควน

“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ…แม่?

ประกายของความมุ่งร้ายอย่างรุนแรงปรากฏที่ส่วนลึกของดวงตาของควีนน่า เธอพูดว่า “ฮีลตันขุดเหตุการณ์ในอดีตขึ้นมาหลังจากผ่านไปสิบปีแล้ว จริง ๆ เขาทำได้เร็วกว่านี้ แต่ทำไมตอนนี้ ในเวลานี้ล่ะ? ไม่ว่ายังไง ลูกก็ต้องช่วยแม่ออกไปจากที่นี่นะ ตกลงไหม?”

วาเนลล์พยักหน้า ขณะสะอึกสะอื้น เธอพูดว่า “ไม่ต้องห่วงแม่ ฉันจะคิดบางอย่างเพื่อพาคุณออกไปจากที่นี่ มันเป็นความผิดของนังโสเภณี เวอเรียน มอนท์ ที่ทำให้แม่ต้องลงเอยด้วยความลำบากเช่นนี้…”

“ตอนนี้อย่าร้องไห้ ถ้าลูกต้องทำจริง ๆ ลูกจะต้องไปขอร้องเวอเรียน”

"แม่…"

“วาเนลล์ ตอนนี้ลูกทำให้แม่ผิดหวังไม่ได้”

“ไม่ต้องกังวลนะแม่ ถึงแม้ว่าฉันจะต้องขอร้องเวอเรียน ฉันก็จะพาแม่ออกไปจากที่นี่”

…

ทั้งฮีลตัน และเวอเรียนเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล จอนห์จึงพา เจลลี่ บีน ไปเยี่ยม

เจลลี่ บีน นอนอยู่ข้างเตียงของเวอเรียน และถามด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ ว่า “พ่อ มอนตี้ พวกคุณจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่คะ?”

เวียนลูบหัวของ เจลลี่ บีน และพูดเบา ๆ ว่า “ตอนนี้ เจลลี่ บีน คิดถึงเราแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ หนูก็คิดถึงน้องชายของหนูด้วยเหมือนกัน”

เจลลี่ บีน เอื้อมมือไปแตะท้องของเวอเรียนซึ่งทำให้เธอตะลึงเล็กน้อย

“เจลลี่ บีน!” ฮีลตันขึ้นเสียงของเขา

เจลลี่ บีน สะดุ้ง เธอถามพร้อมกับขมวดคิ้วว่า “ทำไมพ่อถึงใจร้ายกับหนูนักล่ะ พ่อ? หนูแค่อยากจะสัมผัสน้อง!”

เวอเรียนดูซีดเซียว แต่เธอพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่นว่า “ไม่เป็นไร เจลลี่ บีน แค่อยากสัมผัสเท่านั้น”

เจลลี่ บีน ทำท่าทางน่าเกลียดใส่ฮีลตันก่อนที่จะเยาะเย้ย

สายตาของฮีลตันหรี่ลง

จอห์นสังเกตเห็นความหมายที่ซ่อนอยู่จึงบอก เจลลี่ บีน ว่า “เจลลี่ บีน คุณปู่ต้องคุยกับพ่อแม่ของหนู หนูไปเล่นกับลุงคุชในสวนของโรงพยาบาลสักแปปนะลูก”

เจลลี่ บีน ปีนลงจากเตียงอย่างเชื่อฟังพร้อมกับตอบว่า “ได้ค่ะ”

คุชจูงมือ เจลลี่ บีน และพูดว่า "มาเลย เจลลี่ บีน ลุงคุชจะเล่นกับหนูเอง ไปกันเถอะ"

หลังจากที่คุชจากไปพร้อมกับ เจลลี่ บีน จอห์นก็จับไม้เท้าของเขา และจ้องไปที่เวอเรียนด้วยท่าทางจริงจัง

“เด็ก…เสียไปแล้วเหรอ?”