บทที่ 292 ความเจ็บปวด

ไม่เพียงแต่คำอ้อนวอนอันอวดดีของวาเนลล์จะไม่ได้รับการให้อภัยจาก เวอเรียน แต่เธอยังทำให้ตัวเองต้องอับอายแทน

เมื่อฮีลตันกลับมาที่ห้องในชุดคนไข้ เวอเรียนมองเขาอย่างสงสัย และพูดว่า “ก่อนหน้านี้คุณพูดอะไรกับวาเนลล์? ฉันคิดว่า ฉันสังเกตเห็นเธอจากไปอย่างโมโห”

ฮีลตันเลิกคิ้วของเขาขึ้น และพูดขณะที่เดินเข้ามาหาเธอว่า “ไม่ใช่เรื่องดีอะไรหรอก”

เวอเรียนสงสัยมากยิ่งขึ้น “แล้วมันคืออะไร?”

เวอเรียนไม่สามารถจินตนาการได้ว่าฮีลตันจะหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อเขากำลังดุคนอื่น เนื่องจากฮีลตันเป็นผู้ชายที่สง่างามแม้ว่าเขาจะสวมชุดคนไข้ก็ตาม

ฮีลตันจะทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาเย็นชา หยิ่ง และเป็นสุภาพบุรุษ แม้ว่าเขาจะแผ่รังสีความสง่างามของสุภาพบุรุษ และทำให้ทุกคนรู้สึกห่างเหินเพียงใด เขาก็จะไม่ทำท่าทางรุนแรงกับใครมากเกินไป หรือบางครั้งเขาก็อ่อนโยน อย่างไรก็ตามไม่มีใครสามารถจินตนาการได้ว่าเขาจะหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อเขาตะโกนใส่ใครสักคนอย่างเกรี้ยวกราด

ฮีลตันไม่ได้ตั้งใจจะบอกเวอเรียน เพราะเขาไม่ต้องการให้เวอเรียนรู้ว่าเขาสามารถดุคนอื่นได้

หากมาดามฟัดด์เรียนรู้จากด้านที่ไม่ดีของเขา นั้นจะไม่ส่งผลทางอ้อมต่อเขาเช่นกันงั้นหรือ?

เสียงของพยาบาลเคาะจากด้านนอก

“คุณฟัดด์ คุณอยู่ในนั่นไหมคะ? ฉันเข้าไปได้ไหม?”

เวอเรียนพบว่ามันเป็นเรื่องตลก เมื่อเธอได้ยินว่าพยาบาลเหล่านั้นมีพฤติกรรมที่ระมัดระวังแค่ไหน

นับตั้งแต่ที่พยาบาลคนนั้นรู้สึกถึงความโกรธของฮีลตันจากครั้งที่แล้ว การเคาะประตูก่อนที่จะเข้ามาในห้องก็ฝังเข้าไปในความจำของเธอโดยสิ้นเชิง

นี่พิสูจน์แล้วว่าฮีลตันน่ากลัวแค่ไหน

ฮีลตันนอนลงบนเตียง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบว่า “เข้ามา”

พยาบาลเข้ามาหลังจากที่เขาพูดแบบนั้น

“ฉันมาที่นี่เพื่อวัดอุณหภูมิของคุณ”

การวัดอุณหภูมิมีทุกเช้า และกลางคืนในโรงพยาบาล เป็นประจำ

หลังจากวัดอุณหภูมิ ตอนที่พยาบาลกำลังจะออกไปจู่ ๆ เธอก็ถูกฮีลตันหยุดเอาไว้

“เดี๋ยวก่อน”

พยาบาลตกตะลึงด้วยความกลัว เธอกลัวที่จะทำตัวผิด และทำให้ฮีลตันขุ่นเคือง

อย่างไรก็ตาม ฮีลตันยื่นตะกร้าผลไม้ให้เธอแทน และพูดว่า “ภรรยาของผมแพ้มะม่วง นี่ผมให้คุณ”

นางพยาบาลตกตะลึง แต่ฮีลตันก็ผลักตะกร้าผลไม้เข้าสู่อ้อมแขนของเธออย่างแรง ท่าทางของเขาไม่เป็นสุภาพบุรุษ หรือสง่างามเอาซะเลย

นางพยาบาลรู้สึกสับสน ขณะที่เธอหัวเราะอย่างเขินอาย “นี่ ฉันจะรับไว้ได้อย่างไร?”

เวอเรียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณดูแลทั้งฉัน และสามีของฉัน แค่เอาตะกร้าผลไม้นั้นไป และก็ไม่เลวนะที่จะแบ่งปันกับเพื่อนร่วมงานของคุณได้ทานในอาหารมื้อเย็น”

คำพูดของฮีลตันฟังดูเย็นชา และเมื่อใดก็ตามที่เขาไม่หัวเราะ มันจะทำให้ใคร ๆ คิดว่าเขากำลังปฏิเสธพวกเขาให้ห่างออกไป อย่างไรก็ตาม เมื่อเวอเรียนสังเกตเห็นรอยยิ้มของเขา เขาก็ดูค่อนข้างอบอุ่น และเป็นมิตร

อย่างไรก็ตาม เวอเรียนดูเหมือนเป็นคนดี อดทน และบางครั้งก็เป็นเป้าหมายของคนพาลได้ง่าย ดังนั้น เห็นได้ชัดว่าพยาบาลกล้าที่จะพูดคุยกับเธอ

“ขอบคุณค่ะ มาดามฟัดด์”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

หลังจากพยาบาลจากไปพร้อมตะกร้าผลไม้อย่างมีความสุข เวอเรียนก็วางคางของเธอไว้บนฝ่ามือของเธอขณะที่จ้องไปที่ฮีลตันที่กำลังดูเอกสารบางอย่าง เธอพูดด้วยรอยยิ้ม "ฮีลตัน คุณน่ากลัวจริง ๆ"

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ใช่คนที่เข้ากับคนอื่นง่าย

แน่นอนว่า เวอเรียนกำลังพูดถึงความสามารถในการเข้าสังคมกับเพื่อน ๆ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่เขาทำในธุรกิจ

เห็นได้ชัดว่าฮีลตันมีนิสัยใจคอของตัวเอง เมื่อพูดถึงธุรกิจดังนั้นประเด็นนั้นจึงไม่เกี่ยวข้อง

อย่างไรก็ตาม ในชีวิตประจำวันของเขา ใครจะอยากมีปฏิสัมพันธ์กับคนที่ไม่กระตือรือร้นที่จะพูด?

สายตาของฮีลตันไม่ได้ละจากเอกสาร แต่เขาพูดว่า “คุณอยากให้ผมพูดกับพยาบาลคนนั้นอย่างอ่อนโยนงั้นหรือ?”

นั่น…คงไม่จำเป็น

เธอทนไม่ค่อยได้ที่จะเห็นฮีลตันปฏิบัติต่อผู้หญิงแปลกหน้าอย่างอ่อนโยนต่อหน้าเธอ