บทที่ 293 ตามใจเธอเหมือนกับลูกสาว

แน่นอนว่าฮีตันไม่เคยแสดงอารมณ์หื่นกระหายของเขา เขาเพียงแต่พูดเกี่ยวกับมันเท่านั้น

ฮีลตันจะมีใจทำเช่นนั้นได้อย่างไร เมื่อเวอเรียนเพิ่งทำแท้งมา

นอกจากนี้ ฮีลตันไม่ใช่ผู้ชายหื่นกาม เขานึกเรื่องตลกขึ้นมาได้ในขณะที่เขาหัวเราะเบา ๆ

เวอเรียนกำลังหน้าแดงขณะที่เธอจ้องมองเขา เธอถามว่า “คุณหัวเราะอะไร?”

“ไม่มีอะไร”

เขาหัวเราะเพราะถ้าเขาบอกเวอเรียนว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายหื่นกาม เธอจะไม่มีทางเชื่อเขา

เนื่องจากร่างกายของฮีลตันจะมีปฏิกิริยาต่อเธอเท่านั้น มันรุนแรงมาก การสัมผัสเพียงครั้งเดียวจะทำให้เกิดปฏิกิริยาที่รุนแรงจากเขา

ฮีลตันคลุมเวอเรียนด้วยผ้าห่มของเขา ขณะที่เวอเรียนเป่าผมยุ่ง ๆ ของเธอที่หน้าผากของเธอ เธอพูดว่า “ฉันรู้สึกร้อน”

เวอเรียนพยายามดึงผ้าห่มผืนหนาออกจากตัวด้วยแขนเรียวเล็กของเธอ อย่างไรก็ตาม ฮีลตันไม่ยอมให้เธอทำเช่นนั้น เขากล่าวว่า “รู้สึกร้อนดีกว่าหนาว”

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อร่างกายของเธอเพิ่งผ่านการทำแท้ง ความอบอุ่นเล็กน้อยจะดีกว่าความเย็นมาก

“แต่ฉันไม่หนาว”

“เป็นเด็กดีเดี๋ยวนี้”

เวอเรียนพูดไม่ออก

ดังนั้น เวอเรียนจึงเริ่มมีเหงื่อออกในขณะที่เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของฮีลตันใต้ผ้าห่มหนา

เวอเรียนจะยื่นเท้าออกของเธอจากผ้าห่มเป็นครั้งคราวเพื่อทำให้ตัวเองเย็นลง แต่คุณฟัดด์ก็เอาเท้าของเธอกลับเข้าไปในผ้าห่มอย่างรวดเร็ว

การชอบความหนาวเย็นเป็นนิสัยที่ไม่ดี

คุณฟัดด์พูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด “คุณยังเด็กมาก และถ้าคุณไม่ต้องการที่จะต้องเผชิญกับความเจ็บป่วยใด ๆ ในภายหลัง จงเป็นเด็กดี และอยู่ใต้ผ้าคลุมนะ”

เวอเรียนจ้องมองเขา และในที่สุดก็เริ่มหัวเราะ ฮีลตันดูเหมือนคนแก่ตอนที่เขาสั่งสอนเธอเมื่อกี้นี้

ในที่สุด ในตอนนี้เธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมนิยายโรแมนติกมักจะพูดถึงว่านักแสดงนำชายจะตามใจนักแสดงนำหญิงเหมือนลูกสาวของตัวเอง

เธอคิดว่าฮีลตันตามใจเธอเหมือนลูกสาวของเขาเอง

เธอรู้สึกค่อนข้างทรนงในใจของเธอกับความคิดเหล่านั้น

ดูเหมือนว่าหลังจากเหตุการณ์โชคร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ในที่สุดเธอก็สามารถหยุดพักหายใจได้

ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้สึกเศร้ากับการสูญเสียลูก

ฮีลตันพูดถูก พวกเขายังเด็ก และจะมีโอกาสอีกมากในอนาคตสำหรับพวกเขาที่จะทำลูกใหม่

…

ข่าวกระจายไปอย่างรวดเร็วระหว่างพยาบาลในโรงพยาบาลอย่างน่ากลัวมาก

ใช้เวลาไม่นานนักที่ทั้งโรงพยาบาลจะได้รับข่าวเกี่ยวกับคุณฟัดด์จากห้อง 13 ที่เขาตามใจภรรยาของเขาเหมือนลูกสาวของตัวเอง

“พวกเธอก็รู้ว่าคุณฟัดด์มักจะมีท่าทีเคร่งขรึมกับพวกเราที่เป็นนางพยาบาล แต่มันก็แปลกตั้งแต่ตอนที่เขาเห็นภรรยาของเขา เขาก็จะอ่อนโยนมากขึ้นทันที”

“พูดก็พูดเถอะ…เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอสามีที่หายากแบบนี้มั้งนะ?”

“อย่างไรก็ตาม แม้ว่าคุณฟัดด์จะดูเย็นชาเล็กน้อย แต่เขาก็ค่อนข้างใจกว้าง เขาให้ตะกร้าผลไม้นำเข้าให้ฉันเมื่อวันก่อน”

“แน่นอนว่าเขาร่ำรวย เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทของผู้อำนวยการจาร์เร็ต”

“มาดามฟัดด์ก็ไม่เลวเช่นกัน ทุกครั้งที่ฉันไปวัดอุณหภูมิของเธอ ถ้ามีของว่างที่เธอกำลังกิน เธอก็จะส่งให้ฉันด้วย”

…

คำพูดเหล่านั้นส่งมาถึงเซรีน

เมื่อเซรีนเดินผ่านไป พยาบาลสูงอายุบางคนก็หยุดเธอทันที และพูดว่า “เซรีนทำไมวันนี้เธอไม่อยู่กับผู้อำนวยการจาร์เร็ตล่ะ แล้วทำไมเธอถึงไปตรวจเยี่ยมคนไข้คนเดียว?”

เซรีนถอนหายใจ และตอบว่า “ฉันไม่รู้ว่าฉันทำให้เขาโกรธเรื่องอะไร คืนนี้เขาให้ฉันไปตรวจคนไข้คนเดียว เขามันบ้า!”

พยาบาลสูงอายุเหล่านั้นจ้องมองเธอครั้งหนึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา

“พวกเธอหัวเราะอะไรกัน! พวกเธอควรจะช่วยฉันไม่ใช่เหรอ?”

“โอ้ เราไม่กล้าช่วยเธอหรอก เพราะผู้อำนวยการจาร์เร็ตสั่งเราว่าถ้าเราช่วยเธอ เราจะต้องมีปัญหากับเขา”

พยาบาลคนหนึ่งยัดช็อคโกแลตชิ้นหนึ่งเข้าไปในปากของเซรีนก่อนที่เธอจะได้เห็นชัดเจนว่านั่นคืออะไร เธอไอ และดูเหมือนจะต่อต้านเล็กน้อย เธอพูดว่า “นั่นคืออะไรกันเนี้ย?”