บทที่ 294 วิธีของประธานฟัดด์ช่างเป็นเรื่องโง่เง่า

เซรีนไปดูวอร์ดสิบสามเมื่อถึงเวลาที่เธอต้องไปตรวจเยี่ยมคนไข้ที่วอร์ด

เธอไม่ได้เคาะประตู และเดินเข้าไปโดยไม่คิดอะไร ด้วยเหตุนี้เธอจึงบังเอิญได้เห็นฉากคู่รักที่คนสองคนจูบกันในห้องคนไข้อยู่ตรงหน้าเธอ

ฮีลตันกำลังกอดเวอเรียนอย่างแนบแน่นในขณะที่กำลังจูบเธอ ...

พวกเขากำลังจูบกันอย่างเร่าร้อน และดุเดือด

เธอตกตะลึงไปชั่วขณะ และไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าแบบไหน หรือควรจะตอบสนองต่อฉากนี้อย่างไร ทันใดนั้นก็มีใครบางคนคว้าแขนของเธอ จนเธอถูกดึงออกจากวอร์ดอย่างรวดเร็วด้วยแรงที่แข็งแกร่ง

ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง

วิลสันขมวดคิ้วของเขา และจ้องมองเธอ “คุณต้องเคาะก่อนเข้าไปในห้องคนไข้ ไม่มีใครสอนคุณเลยหรือไง?”

เซรีนพูดไม่ออก

มีผู้ป่วยจำนวนมากเข้า และออกจากโรงพยาบาลทุกวัน ถ้าเธอต้องเคาะประตูทุกครั้งมันคงจะเสียเวลามาก!

วิลสันยืนอยู่ตรงหน้าเธอ และมองอย่างไม่เห็นด้วย ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม และมีสีหน้าเหมือนกำลังพยายามให้ความรู้กับคนที่ทำแต่เรื่องโง่ ๆ

เซรีนนึกถึงฉากที่เธอเพิ่งเห็น และใบหน้าของเธอแดงขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

นี่เป็นเพราะเธอ... ไม่เคยสัมผัสกับจูบที่เร่าร้อน และใฝ่ฝันมาก่อน

แม้ว่าเธอจะคบกับเชนเนอร์มาเป็นเวลาสามปี แต่สิ่งที่ใกล้ชิดที่สุดที่พวกเขาทำคือการจับมือ และหอมแก้มเมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกัน นอกจากนี้ เธอ และ เชนเนอร์ยังมีความสัมพันธ์ทางไกล เมื่อทั้งคู่อยู่ในมหาวิทยาลัย ก็ไม่ค่อยได้เจอกัน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เซรีนวิ่งอย่างตื่นเต้นไปที่มหาวิทยาลัยเอส เพื่อพบกับเชนเนอร์คือช่วงปิดเทอมฤดูหนาวของมหาวิทยาลัย คืนนั้นในเอส ซิตี้ เชนเนอร์เสนอว่าจะค้างคืนด้วยกันในห้องพักของโรงแรม

เซรีนอยู่ไม่สุขเกือบครึ่งวันก่อนที่จะโทรหาแม่ของเธอในที่สุด แม่ของเธอตักเตือนเธออย่างเข้มงวดทางโทรศัพท์ทันที

แม้ว่าเธอจะเป็นเด็กซน และขี้เล่น แต่เซรีนก็เป็นเด็กที่เชื่อฟังมาตลอดตั้งแต่ยังเล็ก

ในท้ายที่สุด เธอก็ไม่มีความกล้าพอที่จะมีความสัมพันธ์กับเชนเนอร์ให้สมบูรณ์ในห้องพักของโรงแรม เธออายุน้อยกว่ามากเมื่อเทียบกับตอนนี้ คืนนั้นพวกเขาเช่าห้องพักสองห้องกับทางโรงแรมแทนที่จะใช้ห้องเดียวกัน ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีโอกาสของพวกเขาแม้แต่จะนอนบนเตียงเดียวกัน

แม้ว่าสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวเธอจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่แม่ของเธอก็เข้มงวดในเรื่องการเรียน และการเลี้ยงดูตั้งแต่เธอยังเล็ก ๆ

ดังนั้นเมื่อเธอรู้ว่าเธอสูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับวิลสัน เธอก็เสียใจ และไม่มีความสุขอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม แน่นอนว่าวิลสันไม่ได้สังเกตเห็นว่าเธอซึมเศร้าไปในวันนั้น เซรีนไม่ได้เปิดใจถึงขนาดที่ว่าเธอสามารถแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากคืนนั้น และดำเนินชีวิตต่อไปตามปกติ

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคือ วิลสัน จาร์เร็ต หัวหน้างาน และอาจารย์ฝึกสอนของเธอ เขาไม่ใช่คนที่เธอจะสามารถรบกวนได้ตลอดเวลา

ดังนั้นเซรีนจึงเลือกที่จะก้มหน้าอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยเพื่อพยายามลืมเหตุการณ์โดยแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา

เธอจัดการ และสามารถแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้สำเร็จ อย่างน้อยกก็จากรูปการณ์ของมัน วิลสันลืมมันไปแล้ว และไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้นอีก

เธอกลืนน้ำลาย และพูดอย่างเขินอายว่า “อาจารย์ ฉันจะตรวจคนไข้ห้องอื่นต่อ”

บ้าเอ้ย! จากทุกสถานที่ และทุกเวลาทำไมเวอเรียน และฮีลตันถึงต้องจูบกันอย่างแนบแน่นในห้องคนไข้ด้วย! จูบของพวกเขาเร่าร้อนมากจนร่างกายของทั้งคู่พันกันอย่างไม่สุภาพมาก ๆ!

เซรีนบ่นอย่างเงียบ ๆ เกี่ยวกับพวกเขาในใจ และหันหัวเดินออกไป อย่างไรก็ตาม เธอก็ถูกวิลสันดึงกลับมา

“อาจารย์ คุณมีคำแนะนำเพิ่มเติมงั้นหรือ?” เซรีนมองเขาด้วยสายตาที่น่าสมเพช และประจบสอพลอ

สีหน้าของวิลสันดูไร้ความรู้สึก จึงไม่มีใครเข้าใจอารมณ์จากใบหน้าที่สงบนิ่งของเขาได้ “ผมจะส่งคุณกลับบ้านในสุดสัปดาห์นี้”

“ไม่เป็นไร ฉันใช้รถสาธารณะกลับได้”

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มรู้สึกไม่พอใจ และไม่มีความสุขกับการปฏิเสธของเธอ เขาตอบสนองด้วยการย่นคิ้วของเขาเล็กน้อย “ผมได้ยินมาว่าบ้านของคุณอยู่ที่เคลียร์ วอเตอร์ ทาวน์ ใช่ไหม?”

เซรีนพยักหน้า “ใช่ ขึ้นรถบัสจากเมืองนี้ไปบ้านฉันใช้เวลาไม่นาน ฉันใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงเพื่อไปถึงที่นั้น”

โดยไม่คาดคิด วิลสันพูดด้วยสีหน้าเมินเฉยว่า “ผมไม่ได้ส่งคุณกลับบ้านอย่างตั้งใจ ผมมีญาติที่เคลียร์ วอเตอร์ ทาวน์ และอยากไปเยี่ยมเขาในสุดสัปดาห์นี้”

เมื่อเซรีนได้ยินเรื่องนี้ ดวงตาที่เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวของเธอก็เบิกกว้าง และสดใสขึ้น "จริง ๆ เหรอ? อาจารย์ งั้นได้โปรดไปส่งฉันด้วย! ถ้าเป็นรถส่วนตัวฉันจะกลับบ้านได้ภายในครึ่งชั่วโมง!”

วิลสันหัวเราะเยาะเธอ “เมื่อกี้ คุณไม่ได้ยืนกรานว่า คุณไม่ต้องการงั้นหรือ?”

“ฉันแค่กังวลว่าจะเป็นภาระคุณ... ”

เซรีนครุ่นคิดอย่างมีความสุข หากมีโอกาสได้มีรถไปส่ง เธอคงโง่ถ้าไม่คว้าโอกาสนี้

วิลสันเลื่อนมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมสีขาวของเขาอย่างเท่ ๆ ในขณะที่เขาหันกลับไปเพื่อที่จะจากไป มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เขาหลอกเธอได้สำเร็จ

บางครั้งสาวน้อยคนนี้ก็โดนหลอกง่ายจริง ๆ