บทที่ 295 ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของผมเป็นของคุณนายดันน์

ในช่วงเวลาที่เวอเรียน และฮีลตันเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลมักจะมีคนโง่ และไม่รู้ตัวมารบกวนช่วงเวลาอันแสนหวานของพวกเขา

สองวันที่แล้วคือวาเนลล์ และวันนี้ก็คือเจน

เจมส์แวะมาก่อนหน้านี้ แต่จุดประสงค์ของเขาก็แค่มาเยี่ยมฮีลตัน และเวอเรียน เขาไม่ได้พูดถึงคดีลักพาตัวเลยในระหว่างการสนทนากับพวกเขา

ฮีลตันเข้าใจความหมายโดยนัยของเจมส์เขาบอกเป็นนัยว่าฮีลตันต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเอง และทำตามที่เขาต้องการเพราะเจมส์ไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

ท้ายที่สุด มันเป็นความผิดของซาร่า และเจน คุณลุงเป็นคนที่มีเหตุผลเสมอดังนั้นเขาจะไม่ปกปิดความผิดของผู้อื่นอย่างไม่มีเหตุผล

ทัศนคตินี้ช่างแตกต่างจากของจอห์นอย่างมาก

บางครั้งฮีลตันรู้สึกว่าทั้งพ่อ และคุณลุงของเขาไม่ใช่พี่น้องกันแท้ ๆ เพราะบุคลิกของพวกเขาช่างแตกต่างกันมาก

เจมส์เป็นคนที่มีเหตุผล และตรงไปตรงมา ในขณะที่จอห์นแม้จะดูท่าทางเข้มงวด แต่ก็จะปกป้องใครบางคนอย่างสุดโต่ง แม้จะรู้ว่าพวกเขาทำผิดก็ตาม

ตัวอย่างเช่น เมื่อปีที่แล้ว เจลลี่ บีน ได้เริ่มเข้าเรียนในชั้นอนุบาล เด็กน้อยวิ่งมาพร้อมกับมือของเธอ และข่วนเด็กน้อยอีกคนหนึ่งตรงนั่น ในตอนนั้นฮีลตันกำลังยุ่งอยู่กับงาน ดังนั้นจอห์นจึงเป็นคนที่รับผิดชอบเรื่องของ เจลลี่ บีน จอห์นเคยสั่งการในโลกธุรกิจซึ่งหมายความว่าเขาควรจะเป็นคนที่มีเหตุผล และมีตรรกะ อย่างไรก็ตาม ความจริงก็คือฮีลตันประเมินความสามารถของจอห์นต่ำเกินไปในการปกปิดข้อผิดพลาดของคนที่เขาห่วงใย

เจลลี่ บีน ตีใครบางคน ซึ่งทำให้ครูอนุบาลเตือนเธอเล็กน้อย เธอจะอารมณ์เสียง่ายเหมือนเด็กขี้แย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะร้องไห้สักพัก อย่างไรก็ตาม เมื่อจอห์นมาถึงโรงเรียนอนุบาล เขาจัดการเรื่องนี้อย่างไร? เขาอุ้มหลานสาวไว้ในอ้อมแขนโดยไม่พยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้น เขาตำหนิครูอนุบาลอย่างไม่มีเหตุผล และไม่หยุดหย่อน

บางครั้งจอห์นจะไม่พยายามเข้าใจว่าใครเป็นฝ่ายผิด เขาจะมองเฉพาะว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร และถ้าเขาต้องการเพียงปกป้องคนที่เขาห่วงใย ไม่มีใครสามารถขวางทางเขาได้

นับตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมาครูอนุบาลจะอ่อนโยน และนุ่มนวลต่อ เจลลี่ บีน เป็นอย่างมาก

หลังจากนั้นฮีลตันก็พา เจลลี่ บีน ไปที่บ้านของครูเพื่อขอโทษ อย่างไรก็ตามภาพลักษณ์ที่ไม่สมเหตุผลของจอห์นได้ตราตรึงใจครูส่วนใหญ่ไปแล้ว

ดังนั้น เหตุการณ์นี้ทำให้ เจลลี่ บีน ต้องเปลี่ยนโรงเรียนจากโรงเรียนอนุบาลของรัฐไปเป็นโรงเรียนนานาชาติ

ตรงกันข้าม เจมส์แสดงท่าทีต่างออกไปในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน ซาร่ารับโทษแทนเจน และถูกควบคุมตัวในสถานีตำรวจมาสองสามวันแล้ว อย่างไรก็ตาม คุณลุงของเขาไม่เคยพูดอะไรกับเขาเลย โดยไม่มีเจตนาที่จะพูดเข้าข้างพวกเขาเลย

ขณะที่เจนเข้ามาในห้องคนไข้ ดวงตาของเธอเป็นสีแดง และบวม เธอคุกเข่าลงอย่างเสียงดังต่อหน้าฮีลตัน

“พี่ชาย ฉันขอร้อง! มันเป็นความผิดของฉันเอง และเรื่องทั้งหมดฉันเป็นคนทำเอง…ฉันเป็นน้องสาวของพี่ พี่จะโหดเหี้ยมกับฉันขนาดนี้ได้อย่างไร?”

ฮีลตันมองเธออย่างเย็นชา “ฉันไม่ใช่คนที่เธอควรจะขออภัย แม้ว่าเธอจะต้องการก็ตาม”

หัวใจของเจนเต้นไม่เป็นจังหวะ และหัวใจของเธอก็จมลง

ฮีลตันต้องการให้เธอขอร้องเวอเรียนเพื่อขออภัยงั้นเหรอ?

ทำไมเธอต้องขอร้องเวอเรียนด้วย? ถ้าไม่ใช่เพราะเวอเรียนเธอก็ไม่ต้องคุกเข่าเพื่อขออภัย เธอจะไม่ต้องอยู่ด้วยความหวาดกลัวเหมือนตอนนี้

เจนไม่ได้ขยับตัว แต่ฮีลตันก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะถอยหลังเช่นกัน

เจนจ้องไปที่ฮีลตัน “พี่ชาย พี่ยืนกรานที่จะให้ฉันขอร้องเธอแทนงั้นหรือ?”

“ไม่ ฉันไม่ต้องการให้เธอขอร้องเธอ อย่างไรก็ตาม เธอก็ติดค้างคำขอโทษกับเธอมาโดยตลอด ใช่ไหม?”

ขอโทษงั้นเหรอ?

ทำไมเธอต้องขอโทษเวอเรียนด้วย!

ดวงตาแดงก่ำของเจนเต็มไปด้วยน้ำตา เห็นได้ชัดว่าทุกวันนี้เธอนอนไม่ค่อยหลับ หรือบางที ก็ไม่ได้นอนเลย

เจนกัดริมฝีปากซีดของเธอ จนเกือบจะทำให้พวกมันเจ็บ

เธอกลืนน้ำลายลงคอ และหลังจากปลอบตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอจึงค่อย ๆ หันร่างเข้าหาเวอเรียน และคุกเข่าต่อหน้าเธอ

"ฉันขอโทษ"

เวอเรียนไม่รู้ว่าจะตอบต่อคำว่า ‘ฉันขอโทษ’ ของเจนอย่างไร นั่นเป็นเพราะ ในใจลึก ๆ ของเธอ เธอไม่อยากจะให้อภัยเธอเลยด้วยซ้ำ แม้ว่าเธอจะรู้ว่าหากไม่มีการแทรกแซงของเจนลูกของเธอก็อาจจะไม่รอดเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เจนได้กลายเป็นสาเหตุของเหตุการณ์นี้ การขอโทษเพียงอย่างเดียวจะทำให้เธอยกโทษต่อบาปของเจนได้อย่างไร?

เวอเรียนเฉยเมย และไม่พูดอะไรออกมา ฮีลตันกลับเปล่งเสียงออกมาในนามของเธอแทน

“คำขอโทษของเธอมันตื้นเขิน และไม่เป็นทางการเกินไป”