บทที่ 299 ลูกเขยมาเยี่ยม

ถนนที่กลับไปที่ เคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ไม่สั้นหรือยาว

เมื่อเซรีน และวิลสันออกจากโรงพยาบาลมีความแออัดของถนนสายรองเล็กน้อยในใจกลางเมือง

มันเป็นเวลาประมาณสี่โมงเย็นแล้ว เมื่อในที่สุดพวกเขาก็อยู่บนทางยกระดับ

เซรีนนั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสาร และในขณะที่เธอรู้สึกเบื่อ มือของเธอก็เล่นโทรศัพท์ของเธอขณะที่เลื่อนดู Weibo และโซเชียลมีเดีย

วิลสันค่อนข้างจะสงวนท่าที แต่เซรีนเป็นคนพูดมากมาโดยตลอด ในขณะที่กำลังถือโทรศัพท์ เธอเริ่มสนทนากับวิลสันอย่างไม่เป็นทางการ “อาจารย์ ญาติของคุณจากเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ อาศัยอยู่ที่ไหนคะ? ใครจะรู้ ฉันอาจจะรู้จักพวกเขา”

เมืองเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ ไม่ใหญ่นัก และในฐานะคนท้องถิ่นเซรีนรู้จักคนในเมืองเกือบทุกคน แม้ว่าเธอจะไม่รู้จัก หรือไม่แน่ใจในชื่อของพวกเขา แต่พวกเขาก็ยังถือว่าเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย หากพวกเขาเห็นกันบนถนน

โดยไม่คาดคิด วิลสันตอบเธออย่างเมินเฉยว่า “มันเกี่ยวอะไรกับเธอ?”

เซรีนเงียบลง

เฮ้อ เขาใจร้ายเหลือเกิน เธอไม่แม้แต่จะสามารถถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

โทรศัพท์ของเซรีนดังขึ้น และเป็นสายจากแม่ของเธอ

เธอรับโทรศัพท์ขึ้นมาคุย ในโทรศัพท์แม่ถามว่า “เรนี ลูกอยู่ไหน?”

“ตอนนี้หนูอยู่บนทางยกระดับ ใกล้จะถึงบ้านในอีกประมาณครึ่งชั่วโมง”

“งั้นเดี๋ยวแม่เริ่มทำอาหารเลยตอนนี้”

เซรีนตอบว่า “ใช่ ทำเลย โอ้ใช่ แม่ หนูอยากกินกุ้งตุ๋น”

แม่ของเซรีนหัวเราะเบา ๆ “ฉันรู้ว่าแกชอบกินกุ้ง ดังนั้นฉันจึงไปตลาดแต่เช้าเพื่อหาซื้อกุ้งทรายมาให้แก เชนเนอร์อยู่ข้าง ๆ แกใช่ไหม? นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาทานอาหารที่บ้าน ฉันไม่รู้ว่าเขาชอบอะไรดังนั้นช่วยถามเขาให้ฉันหน่อย”

"ฮะ…? ลืมมัน ลืมเกี่ยวกับมันเลย”

แม่ของเซรีนตอบว่า “เด็กคนนี้... แกหมายความว่าอย่างไร ว่าลืมเกี่ยวกับมันเลย? แกก็แค่ต้องถามคำถามเขา ไม่ใช่ว่าฉันจะขอให้แกทำอาหารสักหน่อย”

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอ และลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เกี่ยวกับเรื่องนั้น แม่เชนเนอร์ไม่ได้ตามฉันมาบ้าน”

"ฮะ? เราไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอ? แกควรจะพาเชนเนอร์กลับบ้านเพื่อรับประทานอาหาร ทำไมถึงเปลี่ยนแผนกะทันหัน?"

"เขา…"

ด้วยโทรศัพท์ที่แนบหูของเธอ เซรีนพยายามที่จะโกหก ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ถูกชายที่กำลังขับรถฉกไป

เซรีนหันหน้าไปทางเขา มือข้างหนึ่งของเขาอยู่บนพวงมาลัย ขณะที่อีกข้างกำลังถือโทรศัพท์ เขาพูดอย่างสุภาพว่า “คุณป้า ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมไม่ใช่คนเลือกกิน ผมจะกินทุกอย่างที่คุณทำครับ”

เซรีนพูดไม่ออก

หลังจากที่วิลสันพูดคำเหล่านั้น เธอก็ได้ยินแม่ของเซรีนพูดซ้ำอย่างมีความสุข “ดี!” ทางโทรศัพท์หลายครั้ง

แม่ของเซรีนไม่เคยพบกับเชนเนอร์ เธอเคยเห็นเพียงรูปถ่ายของเขาเท่านั้น และด้วยเหตุนั้นเธอจึงไม่สามารถจดจำเสียงทางโทรศัพท์ได้

หลังจากสายสิ้นสุดลง เซรีนก็ขมวดคิ้ว “แม่ของฉันถามว่าเชนเนอร์ชอบกินอะไร ไม่ใช่คุณ”

วิลสันเลิกคิ้วของเขา “ผมขับรถมาส่งคุณ และมันก็ไม่ฟรี”

เซรีนโกรธมากจนฟิวส์ขาด และจ้องมองไปที่เขาจากที่นั่งผู้โดยสาร ผู้ชายคนนี้…จะทะเลาะกับเธอแม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยที่สุด หึ!

เธอแค่ติดรถมาด้วย แล้วเขากล้าเรียกร้องผลประโยชน์จากเธอได้อย่างไร! เขาขี้เหนียวสุด ๆ จริง ๆ!

ตัดสินจากการที่วิลสันสนุกกับสิ่งของหรูหราต่าง ๆในชีวิตของเขา เขาจะเป็นคนขี้เหนียว และจู้จี้จุกจิกขนาดนี้ได้อย่างไร!

หืม…? นั่นไม่ถูกต้อง สิ่งที่เขาหมายถึงคือ เขาต้องการไปทานอาหารเย็นที่บ้านของเธอใช่ไหม?

เซรีนกลายเป็นคนจริงจังทันที และมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อาจารย์ คุณไม่ได้อยากไปเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์เพื่อเยี่ยมญาติของคุณเหรอ? ทำไมคุณถึงอยากไปบ้านของฉัน”

ญาติของเขาไม่ต้องการเชิญเขาไปทานอาหารค่ำหรือ?

“ผมจะไปเยี่ยมพวกเขาในวันพรุ่งนี้”

เซรีนหัวเราะเยาะ ‘ถ้าเขาจะไปบ้านญาติพรุ่งนี้ ทำไมคืนนี้เขาถึงอยากไปเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์!’

อย่างไรก็ตาม เธอไม่กล้าแสดงความไม่พอใจของเธอ ตลอดการเดินทาง เธอกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรให้เขาเลิกคิดที่จะไปทานอาหารเย็นที่บ้านของเธอ

…

เมื่อพวกเขามาถึงเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ เซรีนมองไปที่ทิวทัศน์ระหว่างทางไปบ้านของเธอ และอารมณ์ของเธอก็ดีขึ้น

ขณะที่พวกเขาขับผ่านไปตามถนน เซรีนก็พบร้านอาหารที่ขายอาหารประเภทตุ๋นที่เธอชื่นชอบ จากนั้นเธอก็หันกลับมา และขอร้องวิลสัน “หยุดสักครู่ หยุด ฉันอยากซื้อกับข้าว”

วิลสันหยุดรถของเขาที่ริมถนน ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ใครจะทำอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ เพราะจะไม่มีใครมารบกวน หากมีคนจอดรถของเขาไว้ริมถนน