บทที่ 300 ต้องการเก็บดอกเบี้ยเพื่อช่วยเหลือคุณ

วิลสัน ที่นั่งอยู่บนโซฟาหลังจากแม่ของเซรีนยืนยันอย่างกระตือรือร้นว่าให้เขาทำเช่นนั้น เขาเลิกคิ้วของเขาไปหาเซรีน

คนอะไรอวดดีขนาดนี้!

เซรีนอารมณ์เสียอย่างรังเกียจ เธอเหวี่ยงแขนของเธอ และเดินอย่างรุนแรงเข้าไปที่ห้องครัว

หลังจากที่เซรีนเดินตามแม่ของเธอเข้าไปในครัว แม่ของเธอก็ตะโกนออกมาจากห้องครัว “เชนนี่ ฉันยุ่งอยู่กับการผัดผัก และไม่มีเวลาต้อนรับคุณ ทำตัวตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ!”

อันที่จริง วิลสันไม่ได้ยับยั้งตัวเอง และกำลังพิจารณาตัวบ้าน

บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่ และมีพื้นที่ประมาณเก้าสิบตารางเมตร แม้ว่าจะมีขนาดกะทัดรัด แต่บ้านก็อบอุ่น และในขณะนี้แสงแดดส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ผ่านหน้าต่าง พร้อมกับเสียงผัดผักที่ดังกึกก้องจากห้องครัว เขารู้สึกสงบเป็นพิเศษ

มีสองห้อง และหนึ่งห้องนั่งเล่น เห็นได้ชัดว่าห้องไหนเป็นของเซรีน เขายืนขึ้นและเดินเข้าไปในห้องของเธอ

ห้องนอนของเซรีนก็ได้รับการตกแต่งอย่างอบอุ่นเช่นกัน

มีเตียงเดี่ยวปูด้วยผ้าปูที่นอนสีอบอุ่นอย่างหนา เพียงแค่มองเขาก็รู้สึกได้ว่าเตียงนอนสบาย มีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะขนาดเล็กอยู่บนโต๊ะคอม ข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์มีชั้นหนังสือขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยหนังสือมากมาย มีคู่มือทางการแพทย์บางเล่ม และเขายังเห็นหนังสือรวบรวมข้อมูลทางการแพทย์ที่เขาตีพิมพ์ เมื่อสายตาของเขามองไปที่หนังสือมุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตาม หนังสือส่วนใหญ่บนชั้นหนังสือของเธอเป็นนวนิยายโรแมนติก

วิลสันหัวเราะเยาะเซรีนในใจของเขา เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ใช้เวลาในการเรียน และยุ่งอยู่กับการอ่านเรื่องไร้สาระ?

ด้านบนสุดของชั้นหนังสือมีรูปถ่ายของเธอกับใครบางคน

รูม่านตาของวิลสันหดตัว ดวงตาของเขาแสดงความไม่พอใจ

ในภาพเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และเชนเนอร์ยืนพิงกันยิ้มอย่างมีความสุขและอ่อนหวาน

เซรีนวางภาพนี้ไว้ในที่ที่เห็นได้ชัด เธอสนใจเชนเนอร์มากขนาดนั้นเลยเหรอ?

ยิ่งมองไปที่มันเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโกรธเท่านั้น

วิลสันเพียงแค่ผลักกรอบรูปเบา ๆ ตุบ! กรอบรูปล้มลงในขณะที่เขาคว่ำหน้ามันลง ถ้าไม่เห็น ก็ไม่นึกถึง

…

ในห้องครัว แม่ของเซรีนลากเซรีนเข้าหาเธอแล้วกระซิบว่า “ทำไมเชนเนอร์ถึงดูแตกต่างจากรูปถ่ายของเขาอย่างสิ้นเชิง? เขา…เขาผ่านการทำศัลยกรรมมาหรือเปล่า?”

“ ... ”

ริมฝีปากของเซรีนกระตุกอย่างเยาะเย้ย “แม่ แม่มีจินตนาการที่รุนแรงอะไรขนาดนี้!”

‘การทำศัลยกรรม ... จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเชนเนอร์ให้กลายเป็นใบหน้าที่งดงามของวิลสันได้อย่างไร? นอกจากนี้ ยังไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นจากการผ่าตัดอีกด้วย?

แม่ของเซรีนเหลือบมองออกไปจากห้องครัว และพูดว่า “เขาดูไม่เหมือนคนที่คลั่งการทำศัลยกรรม เขาดูหล่อกว่าเมื่อเทียบกับรูปถ่าย แต่…หน้าตาของเขาจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ได้อย่างไร?”

“แม่ เขา…เขา…”

เริ่มแรกเซรีนต้องการบอกความจริงกับเธอว่าชายคนนี้คือวิลสันไม่ใช่เชนเนอร์ อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องดีที่เธอเข้าใจผิดว่าเขาเป็นเชนเนอร์ เธอแค่ต้องจัดการกับเธอในขณะนี้ ถ้าเธอบอกเธอว่าชายคนนี้ไม่ใช่เชนเนอร์ แม่ของเธออาจจะซักถามเธอเนื่องจากนิสัยใจคอของเธอ เพื่อความสุขของทุกคน ความเข้าใจผิดนี้จะดำเนินต่อไป!

“แม่ จริง ๆ รูปที่หนูให้แม่ดูครั้งล่าสุดถ่ายด้วยกล้องที่มีคุณสมบัติทำให้ใบหน้าสวย ปัจจุบัน เด็ก ๆ ดูแตกต่างจากภาพถ่ายของพวกเขาอย่างสิ้นเชิงเมื่อพวกเขาใช้กล้องดังกล่าว คุณก็รู้ใช่ไหม”

แม่ของเซรีนสงสัย “ไม่ กล้องพวกนั้นควรจะทำให้ใครบางคนดูดี และสวยขึ้นไม่ใช่เหรอ? กลับกัน ทำไมตัวจริงของเชนนี่ถึงดูดีกว่า?”

“เอาเถอะ แม่ เขาถ่ายรูปไม่ขึ้น ผัดผักของแม่ต่อเถอะ พ่อกำลังจะกลับถึงบ้านเร็ว ๆ นี้!”

“รีบเสิร์ฟชาให้เชนนี่ นี่เป็นครั้งแรกของเขาที่มาที่นี่ในฐานะแขก อย่าปล่อยให้เขาคิดว่าเราไม่สนใจเขา ไปเลยเดี๋ยวนี้!”

เซรีนเทถ้วยชาอย่างขี้เกียจ แล้วเดินออกจากห้องครัว เมื่อเธอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอก็รู้ว่าวิลสันเข้าไปในห้องนอนของเธอแล้ว

เธอเดินไปที่ห้องนอน และอารมณ์เสีย “นี่ ดื่มชาของคุณซะ!”

วิลสันมองเธออย่างดูถูก “คุณกำลังปฏิบัติต่ออาจารย์ของคุณด้วยท่าทางแบบนั้นเหรอ? ผมช่วยคุณครั้งใหญ่เลยนะ”