บทที่ 301 เขาจะปกป้องสิ่งของ และคนที่เขารัก

ในตอนเย็นฮีลตัน และเวอเรียนกำลังทานอาหารเย็นในห้องคนไข้

เจมส์เข้าเยี่ยมอย่างกะทันหัน และเมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นเวอเรียนกำลังถือหมูตุ๋นชิ้นหนึ่งด้วยตะเกียบของเธอเพื่อป้อนฮีลตัน ด้วยการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเจมส์ หูของเวอเรียนก็แดงระเรื่อ

ฮีลตันสงบ และเย็นชาตามปกติ ท่าทางเฉยเมย เขาวางตะเกียบลง และทำลายความเงียบ “คุณลุง ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”

เจมส์เหลือบมองพวกเขา และยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา “ฮีลตัน ฉันมีบางอย่างจะบอกแก”

“คุณลุง มีอะไรรึเปล่า?”

“แก…” เจมส์มองไปที่เวอเรียน “แกไปเดินเล่นกับฉันได้ไหม?”

ดูเหมือนว่าคุณลุงต้องการคุยกับฮีลตันตามลำพัง

ฮีลตันลุกจากเตียง และพาดเสื้อคลุมไว้ที่ไหล่ของเขา จากนั้นเขาก็หันไปทาง เวอเรียน “กินก่อนก็ได้”

เวอเรียนพยักหน้า และเตือนเขา “รีบกลับมานะ อาหารเย็นจะไม่อร่อยถ้ามันเย็นชืดหมด”

ฮีลตันเหยียดแขน และปัดผมนุ่ม ๆ ของเธอ "ตกลง"

ฮีลตันเดินตามเจมส์ออกจากห้องคนไข้ไปที่สวนด้านหลังของโรงพยาบาล ระหว่างนั้น เจมส์ก็ขมวดคิ้ว ขณะที่ไม่พูดอะไร

ฮีลตันเริ่มการสนทนา “คุณลุงถ้ามีอะไร ก็พูดออกมาเลย”

เจมส์หยุดเดิน และฮีลตันสามารถมองเห็นการดิ้นลน และการใคร่ครวญในดวงตาของเขา “ฮีลตัน ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว แทนที่จะรู้ความจริงจากคนอื่น ฉันคิดว่าฉันควรมาหาด้วยตัวเอง และอธิบายตัวเองกับแก”

“อธิบายงั้นเหรอ?”

คุณลุงต้องอธิบายอะไรกับคนรุ่นหลานกัน?

เจมส์พยักหน้าอย่างจริงจัง ทั้งสองคนเดินไปยังพื้นที่เงียบสงบในสวนด้านหลัง เจมส์มองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ก่อนที่จะหายใจเข้าลึก ๆ “ฮีลตัน เวอเรียน…เธอเป็นลูกสาวของฉัน”

ฮีลตันสะดุ้งครู่หนึ่ง และหัวเราะหลังจากนั้นไม่นาน “คุณลุง เรื่องนี้ไม่ตลกเลย”

เขาหันกลับไป และกำลังจะจากไปตอนที่เจมส์พูดต่อว่า “ฉันรู้ว่าแกไม่เชื่อเรื่องนี้ แต่โจลินแม่ของเวอเรียนคลอดลูกของฉันในช่วงเวลานั้น”

มือของฮีลตันแน่นขึ้น เขาถามอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่ารีอาน่าเป็นลูกสาวของคุณ?”

“ฉันขอให้ใครบางคนตรวจสอบมัน เกรย์สัน มอนท์ มีเลือดกรุ๊ป A และ โจลิน ก็เช่นเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม กรุ๊ปเลือดของเวอเรียนคือ AB มันมีความเป็นไปได้ที่ฉันกำลังบอกกับแก”

"แล้ว?" ฮีลตันกำหมัดแน่นยิ่งขึ้น กระดูก และเส้นเลือดบนมือของเขามองเห็นได้

เจมส์จ้องมองไปที่เขา “กรุ๊ปเลือดของฉันก็ AB เหมือนกัน”

ฮีลตันตกตะลึง และเป็นเวลานาน ที่เขาไม่พูดอะไรสักคำ

“ไม่มีเรื่องบังเอิญแบบนี้ในโลกนี้ เมื่อฉันได้พบกับเวอเรียนครั้งแรกฉันรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคย และความใกล้ชิดที่ไม่อาจอธิบายได้ต่อเธอ ฮีลตันทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะบาปครั้งก่อนของฉัน ฉัน…"

ขณะที่เจมส์อธิบายตัวเอง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และเสียใจ เขาก้มศีรษะลง และไม่สามารถพูดต่อได้ในเร็ว ๆ นี้

ฮีลตันหลับตาลง และนึกถึงช่วงเวลาที่รีอาน่าพูดว่า เธอรู้สึกว่าคุณลุงเป็นกันเองเมื่อเธอพบกับเขาครั้งแรก

เป็นไปได้ไหม…ว่ารีอาน่าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณลุง?

แล้ว…พวกเขาคืออะไร? ลูกพี่ลูกน้องฝั่งพ่องั้นเหรอ?

พวกเขาได้รับทะเบียนสมรส และเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย พวกเขามีลูกสาวด้วยซ้ำ

ในขณะที่เขานึกถึง เจลลี่ บีน ที่แสนฉลาด และน่ารักของเขา เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวอเรียนเป็นลูกพี่ลูกน้องฝั่งพ่อของเขา

เมื่อเขาคิดเช่นนี้ น้ำเสียงของเขาที่มีต่อเจมส์ก็กลายเป็นเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง “หลังจากบอกผมทั้งหมดนี้ คุณกำลังพยายามบอกเป็นนัยว่าอะไร?”

“ฮีลตัน ฉัน…” เจมส์ลังเล

อย่างไรก็ตาม คำพูดของฮีลตันดังก้อง “รีอาน่าและผมได้รับใบทะเบียนสมรส และเป็นสามีภรรยากันแล้ว ผมไม่สนใจว่าเธอจะเป็นลูกสาวของใคร สิ่งนี้จะไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอเป็นภรรยาของผม หากจุดประสงค์ของการมาเยือนครั้งที่สองของคุณลุงคือ การแยกเราสองคนออกจากกัน เพราะคุณต้องการยอมรับว่าเธอเป็นลูกสาวของคุณ ผมจะบอกคุณได้เลยว่าตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้”

“ฮีลตัน แกเข้าใจผิด ฉันไม่เคยคิดที่จะแยกแกทั้งสองคน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำให้แกสองคนแตกแยกกัน ฉันสามารถเก็บความลับนี้ไว้ได้ตลอดไป แต่... ความลับไม่สามารถเก็บไว้ได้ตลอดไป หากมีคนอื่นค้นพบเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อแก และเวอเรียน…”

“คุณลุง ตราบใดที่คุณเก็บความลับนี้ไว้ คุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นรีอาน่าเป็นภรรยาของผม ผมจะปกป้องเธอ”

ด้วยใบหน้าที่เย็นชา ฮีลตันหันกลับมา และเดินจากไป