บทที่ 302 บ้าเอ้ย

ในอีกด้านหนึ่ง ในห้องนั่งเล่นของครอบครัวลุดด์ พ่อ และแม่ของเซรีนจ้องมอง วิลสันตลอดเวลาอาหารค่ำ สำหรับลูกเขยในอนาคต ยิ่งพวกเขามอง พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกพอใจมากขึ้น ประเด็นหลักคือเขาหน้าตาดี!

แม้แต่เซรีนที่ไม่ได้กลับบ้านมานานกว่าหนึ่งเดือนก็ถูกปฏิเสธ และถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ระหว่างทานอาหารค่ำ แม่ และพ่อของเซรีนคอยเติมอาหารในชามของวิลสัน

เซรีนซึ่งควรจะเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขาถูกทิ้งไว้ และเธอก็รู้สึกพูดไม่ออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการกระทำของพวกเขา

แม่ของเซรีนถามอย่างกระตือรือร้น “เชนเนอร์ชิมอาหารของฉันสิ แล้วบอกฉันว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง?”

วิลสันมีมารยาทบนโต๊ะอาหารอย่างดี และทุกการกระทำของเขาก็สง่างาม พ่อของเซรีน และแม่ของเซรีน มองเขาในแง่ที่แตกต่างกันและมองเขาอย่างพอใจ

“ฝีมือของคุณป้าดีมาก ผมชอบอาหารของคุณ”

แม่ของเซรีนไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มของเธอได้ หลังจากได้รับคำชมจากวิลสัน “ถ้าคุณชอบก็ควรกินให้มากขึ้น ไม่ต้องสุภาพมาก มา ๆ กินซี่โครงเยอะ ๆ คนหนุ่มสาวแบบคุณทำงานหนัก และจำเป็นต้องกินเยอะ ๆ เพื่อให้มีพลังงานเพียงพอสำหรับการทำงาน”

“ขอบคุณครับ คุณป้า”

“เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน คุณไม่ต้องขอบคุณฉัน เรายังคงต้องพึ่งพาคุณในการดูแลเซรีนของเราในอนาคต”

เซรีนโกรธ และกลอกตาของเธอ "แม่! ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของแม่หรือเปล่า? ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ถึงขั้นนั้น และแม่ก็ขายฉันไปแล้ว”

แม่ของเซรีนยิ้มขณะจ้องมองเธอ “สาวน้อยคนนี้! ทำไมแกถึงพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นล่ะ? ไป กินข้าวกันเถอะ”

ในช่วงเวลานั้น พ่อของเซรีน ถามคำถามสองสามข้อ “เชนเนอร์ เซรีนมักจะพูดถึงคุณเสมอ แต่ฉันไม่รู้ว่า…จริง ๆ แล้วคุณทำอะไรเพื่อหาเลี้ยงชีพ?”

เซรีนจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ชื่อว่ามหาวิทยาลัย นอร์ท ซิตี้ เมดิเคิลตอนนี้เธอเป็นนักศึกษาฝึกงาน และจะเป็นพนักงานอย่างเป็นทางการของโรงพยาบาลในอนาคต พ่อของเซรีนไม่ได้คาดหวังไว้สูงว่างานของวิลสันจะได้รับเงินเท่าไร แต่อย่างน้อยก็ต้องดีพอที่จะเข้ากับระดับการศึกษา และความสามารถของลูกสาวของพวกเขา จากนั้นทั้งคู่ก็จะมีหัวข้อที่คล้ายกันให้สนทนากันมากขึ้น

การแสดงออกของวิลสันสงบ และจริงจัง เขาวางชามของเขา และตะเกียบลงบนโต๊ะก่อนจะมองไปที่แม่ของเซรีน และคุณพ่อ “ลุงคุณ คุณป้า ผมมีอาชีพเหมือนกันกับเซรีน ผมก็เป็นหมอเหมือนกัน”

เมื่อพ่อของเซรีนได้ยินว่าเขามีอาชีพเหมือนกันกับเซรีน เขาก็ปลาบปลื้มเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว การเป็นหมอก็เป็นสิ่งที่ดี

“คุณอยู่คณะแพทย์เดียวกับเซรีนหรือเปล่า?”

วิลสันพยักหน้าเห็นด้วย

เซรีนหน้ามุ่ย ‘แน่นอน ก็เขาเป็นหัวหน้าของฉันนิ’ เธอคิดกับตัวเอง

พ่อ และแม่ของเซรีนมีความประทับใจอย่างอธิบายไม่ถูกเกี่ยวกับอาชีพเช่นแพทย์ ครู ทนายความ และวิศวกร เพราะพวกเขาเป็นงานที่มั่นคง ดังนั้น ก่อนที่เซรีนจะเข้ามหาวิทยาลัย และกรอกแบบฟอร์มเลือกอาชีพเธอจึงเลือกที่จะเป็นหมอเพราะความคิดเห็นของพ่อแม่เกี่ยวกับพวกเขา

เซรีนยังรู้สึกว่าการเรียนแพทย์นั้นเจ๋งกว่า และสามารถช่วยชีวิตผู้คนได้มากมาย หลังจากนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าการเรียนแพทย์เป็นเรื่องยากเมื่อเธอเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแพทย์เป็นครั้งแรก และเธอต้องสัมผัสกับเวชปฏิบัติ และการผ่าศพ เริ่มแรกเธอไม่สามารถรับมันได้ และกินอะไรไม่ลงในช่วงสองสามวันแรก เธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่ต้องการใช้ชีวิตเรียบง่ายในห้องเก็บศพ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้น ในตอนนี้ หากเธอย้อนเวลากลับไปเลือกอีกครั้งได้ เธอจะไม่เลือกเรียนแพทย์อีกแน่นอน

นักศึกษาจากคณะอื่นมักเล่นบาสเก็ตบอลหรือร้องเพลงคาราโอเกะหลังเลิกเรียน สำหรับพวกเขาที่เรียนแพทย์พวกเขายังคงต้องผ่าหนูขาวหลังเลิกเรียน

การเรียนแพทย์เป็นเรื่องที่เหนื่อยมาก พวกเขาต้องตื่นเร็วกว่าไก่ และนอนช้ากว่าสุนัข

“ดีเลย! ดีเลย! คุณก็เป็นหมอเหมือนกัน บ้านเราจะมีหมอสองคนในอนาคต ดูเหมือนพ่อของคุณ และฉันจะไม่ต้องกังวลมากถ้าเราป่วยในอนาคต!”

พ่อของเซรีนส่งเสียงถ่มน้ำลายทันทีเมื่อแม่ของเธอพูดถึงความเป็นไปได้ของโชคร้าย “ถุย! ถุย! ถุย! คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร? อย่าสาปแช่งเราสิ!”

วิลสันพบว่าพ่อ และแม่ของเซรีนน่าสนใจผ่านการโต้ตอบ และบทสนทนาตลก ๆ ของพวกเขา

เขาเหลือบมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา และคุยกับพ่อแม่ของเธอ ใบหน้าของเธอเป็นสวยงาม และอ่อนโยน สายตาของเธออบอุ่นมากราวกับว่ามีดวงอาทิตย์ขนาดเล็กส่องสว่างอยู่ในดวงตาของเธอ

บางที มีเพียงครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้เท่านั้นที่สามารถเลี้ยงดูใครบางคนให้เป็นคนคิดบวก และกระตือรือร้นอย่างเซรีนได้!

หลังอาหารเย็น แม่ของเซรีนหั่นผลไม้ 1 จาน และเซรีนก็เอาพวกมันเข้าไปในห้องนอนของเธอ

วิลสันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์ของเธอ เซรีนยื่นส้อมให้เขา “กินผลไม้สิ”

วิลสันกำลังนั่งอยู่ในขณะที่เธอพิงโต๊ะ เขาสูง และเธอก็ตัวเล็ก ดังนั้นแม้ในขณะที่วิลสันนั่งอยู่เขาก็ไม่ต้องยืดคอมากเพื่อมองเธอ

เขามองไปที่เธอ ริมฝีปากบางของเขาก็โค้งขึ้นด้วยความเยาะเย้ยอย่างสนุก นิ้วยาวของเขาคว้าส้อมจากมือของเธอ

เซรีนกินผลไม้ขณะที่เธอถามว่า “คุณจะไปเมื่อไหร่?”

วิลสันเลิกคิ้วของเขาใส่เธอ “ผมยังกินผลไม้ไม่หมด และคุณก็ไล่ผมไปแล้วเหรอ?”

เซรีนแอบมองเวลา “ตอนนี้3 ทุ่มแล้ว หลังจากกินผลไม้หมด คุณควรรีบมองหาโรงแรม เมืองนี้แตกต่างจากในเมือง มีโรงแรมไม่มากนีก นับประสาอะไรกับโรงแรมระดับห้าดาว”

รอยยิ้มในดวงตาของเขาลึกขึ้น เขาถามด้วยท่าทีล้อเล่นว่า “ใครจะไปรู้ พ่อแม่ของคุณอาจวางแผนที่จะให้ผมพักค้างคืนด้วย?”