บทที่ 303 ลูกสาวของเราพบขุมทรัพย์

เซรีนเดินตามแม่ของเธออย่างช้า ๆ ไปที่ห้องนอนข้าง ๆ

แม่ของเซรีนเดินไปมาในห้องราวกับว่าเธอมีเรื่องมากมายที่จะสั่งสอนเธอ แต่ก็กังวลมากเกินไป ขณะที่เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

แม่ของเซรีนชี้นิ้วไปที่เซรีนด้วยความโกรธ "แก! ไปยืนพิงกำแพงตรงนั้น!”

เซรีนเดินไปยืนพิงกำแพงอย่างเชื่อฟังในขณะที่เธอยกมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัวอย่างยอมจำนน “แม่ ... เมื่อกี้เรา... เราไม่ได้ทำอย่างนั้น ... ”

สายตาของแม่ของเธอสั่นไหว "นั่น? แกสองคนกำลังทำอะไรอยู่?”

เซรีนบีบหูทั้งสองข้างของเธอซึ่งกำลังร้อน และอาย เธอกัดริมฝีปากตัวเองแล้วพึมพำว่า “ถ้ามันไม่ใช่อย่างนั้น งั้นก็คงไม่... ”

“เซรีน ทุกวันนี้แกกล้ามากเลยเหรอ ฮ่ะ? ฉันสอนอะไรแกตั้งแต่ยังเด็ก ๆ?”

“เด็กผู้หญิงต้องสงวนตัว เคารพตัวเอง และไม่ใจง่าย”

“ไม่ใจง่าย? ความจำของแกค่อนข้างดี แล้วเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

เซรีนมองใบหน้าที่ดุร้ายของแม่ของเธอ และรู้สึกผิด “ฉันไม่ใช่คนที่จูบเขา แต่เป็น... ”

“เซรีนมันต่างกันเหรอระหว่างที่แกจูบเขา หรือในทางกลับกัน? แกบอกฉันมาตรง ๆ ดีกว่า แกสองคนมีเซ็กส์กันรึเปล่า!”

เซรีนต้องการที่จะพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่เธอจะทำเช่นนั้นเธอก็หยุดตัวเองทันที และส่ายหัวอย่างรุนแรงราวกับว่ามีใครบางคนสั่นกลอง "ไม่ ไม่! แม่! ฉันบริสุทธิ์..."

แม่ของเซรีนเดินเข้ามาหาเธอ และพูดคำต่อคำซ้ำ ๆ ในหูของเธออย่างรุนแรง “เซรีน แกสามารถเดทกับผู้ชายได้ ฉันจะไม่ก้าวก่ายแกในการคบกับคนอื่น อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่แกต้องจำไว้

แม้ว่าครอบครัวของเราจะไม่ใช่ครอบครัวชนชั้นสูงที่ร่ำรวย แต่เราก็มีกฎของเรา แกสามารถเดทกับเชนนี่ได้ แต่ห้ามเกินขอบเขต ถ้าแกยังไม่ได้แต่งงาน! แกเข้าใจสิ่งที่ฉันกำลังพูดไหม!”

‘ถ้าแม่ของฉันรู้ว่าฉันนอนกับวิลสันหนึ่งคืน เธอจะคว้ามีดทำครัวแล้วสับฉันเป็นชิ้น ๆ ไหม? หรือ... สับวิลสันเป็นชิ้น ๆ?' เธอสงสัย

“ค่ะ ฉันเข้าใจแม่”

แม่ของเซรีนดึงหูของเธอ “แกคิดว่าแค่รู้ก็เพียงพอแล้วหรือ? ตอนนี้แกกับ เชนนี่อยู่ที่บ้าน แล้วทำไมแกสองคนถึง... อยู่บนเตียง? ถ้าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเรา และแกสองคนอยู่ข้างนอก แกทั้งคู่จะต้อง... ”

แม่ของเซรีนเริ่มกังวลมากขึ้นขณะที่เธอไตร่ตรองต่อไป “ไม่ว่ายังไง เซรีน แกควรปกป้องตัวเองให้ดีกว่านี้! แกได้ยินฉันไหม!"

"ฉันรู้ ฉันจะรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองไว้จนกว่าจะแต่งงาน”

แม่ของเซรีนจ้องมองเธออีกครั้งก่อนจะปล่อยเธอไป

เมื่อแม่ของเซรีนเดินออกมาจากห้องนอน เซรีนก็เดินตามหลังเธออย่างขี้อายเหมือนกระรอกตัวน้อย

จมูกของวิลสันมีเลือดออก เกิดจากการชกของเซรีนก่อนหน้านี้

แม่ของเซรีนสงสัยว่าทำไม “เชนนี่ ทำไมจมูกของคุณถึงเลือดออก?”

วิลสันมองไปที่เซรีนอย่างตั้งอกตั้งใจก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ผมอาจจะตัวร้อนนิดหน่อย”

โอ้ ไม่นะ! แย่แล้ว! ผู้ชายคนนี้คงแค้นเธอแน่ ๆ! เมื่อพวกเขากลับไปที่โรงพยาบาล เธอไม่รู้ว่าเขาจะแก้แค้นเธออย่างไร!

เธอรีบวิ่งไปหยิบทิชชู่อย่างเต็มใจ และเขย่งขึ้นไปที่ใบหน้าของเขาเพื่อเช็ดเลือดออกจากจมูกของเขา

ในขณะที่วิลสันมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังช่วยเขาเช็ดเลือดที่ไหลออกจากจมูกสายตาของเขาก็เบาลงโดยไม่ได้ตั้งใจ

เซรีนพึมพำด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ได้ยิน “เมื่อกี้ฉันไม่ได้ชกคุณโดยตั้งใจ ใครบอกให้คุณทำตัวเหมือนอันธพาลแบบนั้นล่ะ!”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด! คุณทำได้แค่โทษตัวเองเท่านั้น!”

แม่ของเซรีนเฝ้าดู “คู่นี้” เข้ากันได้ดี ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา จากนั้นเธอก็ลากพ่อของเซรีนเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่อปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องนั่งเล่น

ในห้องนอน พ่อของเซรีนถือหนังสือพิมพ์อยู่ในมือ และมีสีหน้างุนงงเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงลากฉันมาที่นี่ล่ะ? ชาของฉันยังคงชงอยู่ในห้องนั่งเล่น”

แม่ของเซรีนกลอกตาของเธอ “ทำไมคุณดื่มชาตอนดึกขนาดนี้? คุณไม่กลัวว่าจะนอนไม่หลับในภายหลังงั้นหรือ? คุณไม่เห็นเรนี และเชนนี่... ”