บทที่ 318 แอบไปมีเมียน้อย นั่นไม่ใช่ความจริง

"แหวะ..."

เวอเรียนอ้วกใส่ยานิ

ยานิพูดไม่ออก

ผู้หญิงคนนี้...

มุมปากของยานิกระตุก ขณะที่เขาขมวดคิ้ว

ผู้หญิงของฮีลตันนี่รู้จริง ๆ ว่าจะทรมานคนอื่นอย่างไร!

แต่สิ่งที่ยานิทำได้ ก็แค่ส่งทิชชู่ให้เธอ หลังจากเวอเรียนรับทิชชู่มาเช็ดปากแล้ว เธอก็พึมพำฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง "ฮีลตัน...ฉันรู้สึกแย่...อุ้มฉันกลับบ้าน..."

เขากัดฟันด้วยสีหน้าขมขื่น เขาเช็ดคราบอ้วกที่เลอะบนเสื้อเชิ๊ดของเขา เขายิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น

โทรศัพท์ของเวอเรียนดังอยู่ในกระเป๋าของเธอ

"หือ...โทรศัพท์...โทรศัพท์ของของฉันดัง...ฮีลตัน รับสายให้ฉันหน่อย..."

ยานิล้วงโทรศัพท์ของเธอออกมาจากในกระเป๋า ฮีลตันโทรเข้ามา

ยานิรีบรับสายทันที "ผู้หญิงของนายอยู่ที่แชลโลว์ บาร์ เธอเมามากแล้วอ้วกใส่ฉัน"

ฮีลตันพูด "ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

รีอาน่าไปทำอะไรที่บาร์นั่น? แล้วทำไมเธอถึงอยู่กับยานิได้?

เมื่อคิดแบบนั้นแล้ว ฮีลตันก็รู้สึกไม่พอใจ

ฮีลตันใช้เวลาไม่นานเมื่อไปถึงที่ แชลโลว์ บาร์

เมื่อเขาเข้าไปในร้าน เขาก็เห็นยานิประคองเวอเรียนไว้แน่น

ฮีลตันรีบเข้าไปดึงเวอเรียนเข้ามาหาเขาทันที เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ใครให้คุณดื่ม?"

เวอเรียนจับเสื้อโค้ทของเขา เมื่อเธอได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเธอ

ฮีลตัน...

"ฮีลตัน... ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี...ฉันรู้สึกเวียนหัว...ฉันอยากกลับบ้าน..."

หลังจากที่เธอพูดจบแล้ว เธอก็ฟุบลงในอ้อมแขนของเขา

เขากอดเธอไว้ ขณะที่มองไปที่ยานิอย่างน่ากลัว "เกิดอะไรขึ้น?"

"นายไม่ต้องมองผมแบบนั้นก็ได้ ฉันไม่สนใจผู้หญิงของนายหรอก เธอต่างหากที่เข้ามาเกาะและอ้วกใส่ฉัน"

ยานิหัวเราะขณะที่ชี้ไปที่รอยเลอะบนเสื้อของเขา

ฮีลตันอุ้มเวอเรียนและสายตาของเขายังคงมองยานิอย่างเย็นชา "พรุ่งนี้ฉันจะโอนเงินสำหรับค่าเสื้อเข้าบัญชีให้นาย"

เมื่อเขากำลังจะออกไปพร้อมกับเวอเรียน เธอก็พึมพำ "เซรีน"

ฮีลตันเพิ่งเห็นว่าเซรีนฟุบอยู่บนโต๊ะ

วุ่นวายกันจริง ๆ

ผู้หญิงสองคนนี้ช่างกล้าที่จะดื่มกันจนเมาโดยไม่ได้ระวังตัวกันเลย

ฮีลตันรีบโทรหาวิลสัน "เซรีนเมาอยู่ที่ร้าน แชลโลว์ บาร์ ฉันต้องดูแลเวอเรียน นายมาช่วยหน่อย"

เมื่อวิลสันมาถึงที่ร้าน ชายหนุ่มทั้งสองก็อุ้มผู้หญิงของตัวเองกลับบ้าน

ฮีลตันทำซุปแก้อาการเมาค้างและโจ๊กร้อน ๆ ในคฤหาสน์ แชลโลว์ เบย์

เวอเรียนนอนอยู่บนเตียง และเธอก็รู้สึกคลื่นไส้ด้วย

เมื่อฮีลตันเข้ามาในห้องนอน เขาก็เห็นเธอกำลังอ้วกอยู่ที่ชักโครกในห้องน้ำ

เขาลูบหลังเธอเบา ๆ หลังจากเวอเรียนอ้วกเสร็จแล้ว เธอก็คุกเข่าอยู่ข้างชักโครกแล้วมองมาที่เขา "ฮีลตัน...ฉันรู้สึกแย่มากเลย..."

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตอนนี้คุณรู้แล้วสินะ ว่าอาการรู้สึกแย่มันเป็นยังไง?"

เวอเรียนหลังโก่งขณะที่เขาช่วยเธอให้ลุกขึ้น เขาช่วยเธอบ้วนปาก และพากลับไปที่เตียง

เขาบิดผ้าเช็ดตัวที่ร้อนแล้วส่งให้เธอเช็ดมือและเช็ดหน้า เธอนอนที่ข้างเตียงและมองเขาด้วยน้ำตาคลอ

"ฮีลตัน..."

ฮีลตันไม่ตอบ เขาเดาว่าเธอคงเรียกเขาโดยไม่รู้ตัว

"ฮีลตัน...ฉันควรทำยังไงดี...ถ้าคุณไม่ได้อยู่ข้างฉันแล้ว..."

มือของฮีลตันที่ถือผ้าเช็ดตัวอยู่กระตุก และมองเธอ "เกิดอะไรขึ้น? คุณอยากทิ้งผมไปแล้วเหรอ?"