บทที่ 319 คุณเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันใช่ไหม

ลูซี่ปิดประตูอีกครั้ง

ยานิมองไปที่ประตู เขาอดที่จะเตะประตูอีกไม่ได้

ลูซี่ที่กำลังพิงประตู เธอรู้สึกได้ว่าประตูสั่น

หลังจากผ่านไปสักพัก เธอได้ยินเสียงฝีเท้าค่อย ๆ เดินออกไป ยานิต้องไปที่ห้องอื่นแน่

บางทีเขาอาจจะโกรธจริง ๆ และหมดความอดทนกับเธอแล้วก็ได้

แบบนี้ควรจะเข้าทางแผนของเธอ แต่เธอรู้สึกไม่มีความสุขเลย

ยานิเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาถอดเสื้อที่เลอะอ้วกของเวอเรียนออก แล้วโยนลงไปในถังซักผ้า และอาบน้ำร้อนทั้งชั่วโมง

หลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ยานิเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินมาที่ห้องนอน เขานึกได้ว่าประตูยังปิดอยู่

เขาแตะหน้าจอโทรศัพท์แล้วดูเวลา ตอนนี้สองทุ่มแล้ว

ป้าเย็นเดินเข้ามาถาม "นายท่าน ตอนนี้สองทุ่มแล้ว จะทานอาหารเย็นไหมคะ?"

"แซมมี่กินแล้วหรือยัง?"

"คุณจอยซ์ยังไม่ได้ทานค่ะ เธอทำอาหารให้คุณและรอคุณกลับมา มันยังอุ่นอยู่ คุณจะทานตอนไหนก็ได้นะคะ"

"ผมจะรออีกหน่อย ป้าลงไปข้างล่างเถอะ"

"ได้ค่ะ นายท่าน"

หลังจากป้าเย็นลงไปแล้ว ยานิยืนอยู่หน้าประตู เขาปรับเสียงพูดให้อ่อนลง "แซมมี่ คุณเปิดประตูหน่อยได้ไหม?"

คนที่อยู่ในห้องไม่ตอบ เขาจึงพูดต่อ "กระเพาะของคุณไม่ค่อยดี ถ้าคุณไม่กินอาหารเย็น คุณจะเป็นแผลในกระเพาะอาหารนะ เป็นเด็กดีสิ เปิดประตูแล้วออกมากินอะไรสักหน่อยก็ได้"

ยานิกําหมัดแน่นและพิงประตู เขาก้มหน้าแล้วพูดต่อ "ผมไม่ได้มีเมียน้อย ผมไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการที่ได้รักคุณ แล้วผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง? เสียงที่คุณได้ยินในโทรศัพท์คือเวอเรียน เธอเมาแล้วยังอ้วกใส่ผมด้วย ผมบังเอิญไปอยู่ที่ร้านนั้น เธอยังคิดว่าผมคือฮีลตัน เธอเข้ามาเกาะผมแล้วไม่ยอมปล่อยผมไป ระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

ปกติแล้วเขาไม่เคยตั้งใจอธิบายอะไรแบบนี้ แต่คืนนี้เขาอธิบายเยอะมาก เขากลัวว่าเธอจะเข้าใจเขาผิด

แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวจากฝั่งตรงข้าม หลังจากที่เขาอธิบายเสร็จแล้ว

เขาถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง "แซมมี่ ถ้าคุณยังไม่เชื่อผม ผมจะโทรหาเวอเรียนให้เธอพิสูจน์ทุกอย่าง และถ้าคุณยังกังวลอยู่ พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันเลยโอเคไหม? ถ้าผมนอกใจคุณ ผมจะวิ่งเข้าไปให้รถ..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ประตูก็เปิดออกทันที

"คุณกำลังพูดไร้สาระอะไรอยู่..."

ยานิตกใจก่อนจะหัวเราะออกมา เขาเข้าไปกุมมือเธอ "คุณไม่โกรธแล้วใช่ไหม?"

"ฉันไม่ได้โกรธ แต่เรื่องที่เลิกกันฉันพูดจริง"

"ผมบอกคุณแล้วว่าผมไม่ได้มีเมียน้อย ผมมีคุณคนเดียว"

"คุณดูแลฉันอย่างดี ฉันควรตอบแทนคุณยังไงดี คุณดีกับฉันมากเหลือเกิน"

ยานิถูขมับของของเขา เขาจ้องเธอก่อนจะถาม "แล้วทำไมคุณถึงอยากเลิกล่ะ? ผมไม่ต้องการให้คุณตอบแทนผม และไม่เคยต้องการอะไรจากคุณเลย แซมมี่ ผมรักคุณนะ ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณ ผมแค่อยากให้เราอยู่ด้วยกัน แซมมี่..."

เขากุมมือเธอและกอดเธอไว้แน่น

"แซมมี่ คุณจะโกรธและระบายกับผมก็ได้ แต่ผมไม่อยากได้ยินคุณพูดคำว่าเลิกกันอีก"

ลูซี่อยากจะผลักเขาออก และอยากบอกเขาว่าเธอไม่ใช่แซม แต่เมื่อเธออยากจะพูด กลับไม่มีคำพูดออกมาจากปากเธอ

เธอยกมือขึ้นค้างไว้สักพัก ก่อนจะทำตามเสียงของหัวใจและกอดเอวเขาไว้

ในที่สุดก็มีคำพูดออกมาจากปากของเธอ แต่คำนั้นกลับกลายเป็นคำว่า 'ขอโทษ'

ยานิก้มหน้าลงมาจูบหน้าผากเธอ เขากระซิบ "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกนะ คุณทำอาหารไว้ให้ผมไม่ใช่เหรอ? จะไม่ให้ผมชิมฝีมือคุณหน่อยเหรอ?"

"ก็ได้"

อาหารที่ลูซี่ทำให้เขาคืนนี้มันเข้าทางเธอ ที่พยายามจะอธิบายและแสดงให้เขาเห็นชัดเจน แต่หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ก็พบว่าเธอไม่มีความกล้า

เพราะว่าเธอต้องการอยู่เคียงข้างผู้ชายคนนี้อย่างเห็นแก่ตัว เธอต้องการความรักและความอบอุ่นจากเขา