บทที่ 322 ยัยเด็กแสบนี้

วิลสันชะลอรถขณะที่เขามองไปที่ร้านค้าข้างถนนพร้อมกับถามเซรีนว่า “ร้านไหนอาหารเช้าอร่อยที่สุด?”

จิตใจของเซรีนไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากเธอยังคงคิดถึงเรื่องที่เธอให้บัญชี Wechat วิลสันกับเชอร์ลี่ย์ เธอตอบโดยไม่ได้คิดอะไรมาก “แผงขายของริมถนนโดยทั่วไปแล้วมีแมลงวันเยอะ มันไม่คู่ควรกับราศีของคุณ อาจารย์”

วิลสันเลิกคิ้วของเขา และพูดว่า “... คุณพูดอะไรนะ?”

"อา?" เพียงแค่นั้นทำให้เซรีนก็หลุดจากภวังค์ของเธอขณะที่เธออธิบายอย่างลนลานว่า “คนที่ประสบความสำเร็จที่มีฐานะสูงส่งเช่นอาจารย์ ควรรับประทานอาหารเช้าในโรงแรมระดับเจ็ดดาว แผงลอยริมถนนพวกนี้ไม่ถูกสุขอนามัย และฉันกังวลว่าคุณอาจจะอาหารเป็นพิษเพราะพวกมัน”

จู่ ๆ สีหน้าของวิลสันก็ขมขื่นขึ้นในขณะที่เขาพูดว่า “อะไรทำให้คุณคิดว่าผมกินอาหารแบบเดียวกันกับที่คุณกินไม่ได้?”

หลังจากที่วิลสันจอดรถในที่ว่าง เขาก็พูดด้วยสีหน้าบึ้งตึงว่า “ลงไป”

เซรีนมีท่าทางงุนงงบนใบหน้าของเธอ ดูเหมือนว่าอารมณ์ที่แปรปรวนของ ปีศาจจาร์เร็ตนั้นเปลี่ยนเร็วอย่างเหลือเชื่อ ซึ่งเธอไม่ได้ทำให้เขาโกรธตรง ๆ ด้วยซ้ำ!

หลังจากที่พวกเขาลงจากรถ เซรีนพูดอย่างร่าเริงว่า “เกี๊ยวน้ำที่ร้านนั้นก็ไม่เลวนะ ทำไมเราไม่ไปกินอันนั้นล่ะ?”

วิลสันยังคงเงียบ และไม่สนใจเธอ เขาเพียงแค่เดินไปยังทิศทางที่เธอชี้ไป ในขณะที่เซรีนเดินตามหลังเขา

แผงลอยริมถนนมีคนแน่นมากในช่วงเวลาอาหารเช้า มีผู้คนมากมายมากินอาหารเช้าที่นี่

เซรีนมักจะกินอาหารเช้าในสถานที่แบบนี้ ดังนั้นเธอจึงหาที่ว่างได้อย่างรวดเร็ว และพูดว่า “คุณอยากกินอะไร อาจารย์? นั่งเฝ้าที่นั่งตรงนี้ ฉันจะไปสั่งพวกมันให้”

อย่างไรก็ตาม วิลสันไม่ได้รับท่าทางที่อบอุ่นหวังดีของเธอในขณะที่เขากดมือใหญ่ของเขาลงบนไหล่ของเธอเพื่อให้เธอนั่งลง เขาพูดว่า “คุณรออยู่ที่นี่ ผมจะไปสั่งเอง”

เซรีนยิ้ม ดูเหมือนว่าจริง ๆ แล้วปีศาจจาร์เร็ตจะรู้วิธีปฏิบัติต่อผู้หญิงเป็นอย่างดี!

“ฉันต้องการเกี๊ยวน้ำหนึ่งชาม อาจารย์”

วิลสันไปเข้าแถวที่แคชเชียร์

เซรีนวางคางของเธอไว้บนมือทั้งสองข้าง ขณะที่เธอจ้องมองไปที่ผู้ชายที่หล่อเหลาและแต่งตัวดีคนนั้น เธอพึมพำพลางถอนหายใจว่า “ใช่ ผู้หญิงคนไหนก็ต้องหวั่นไหวกับผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนั้น แม้ว่าเขาจะกลายเป็นไอ้โรคจิตก็ตาม”

เมื่อวิลสันกลับมาพร้อมอาหารเช้า เขาดันชามเกี๊ยวน้ำใบหนึ่งไปหาเธอด้วยมือเรียวยาวและขาวของเขา ในขณะที่เซรีนจ้องมองไปที่ชามเกี้ยวน้ำที่กำลังร้อน ความอยากอาหารของเธอก็พุ่งพล่าน และตอนนี้เธอก็รู้สึกหิวจริง ๆ เนื่องจากเธอแทบจะไม่ได้กินเกี๊ยวที่เชอร์ลี่ย์ซื้อมาให้

ในขณะที่เด็กเสิร์ฟเกี๊ยวน้ำร้อน ๆ มา บริกรก็พูดว่า “ใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว และในเกี๊ยวน้ำทุกถาด จะมีหนึ่งชิ้นยัดไส้ด้วยพุทราจีน ความปรารถนาทั้งหมดของคุณจะเป็นจริงในช่วงตรุษจีนหากคุณได้กินมัน”

เซรีนเห็นว่ามันน่าสนใจเนื่องจากปกติแล้วสิ่งเหล่านี้จะมีอยู่ในเกี๊ยวธรรมดา เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าแม้แต้เกี๊ยวน้ำก็มีลูกเล่นแบบนี้

โดยปกติวิลสันมักจะเงียบระหว่างทานอาหาร ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเซรีนจะนิ่งเงียบ เช่นกันเนื่องจากการกินอาหารอร่อยอยู่ในปากของเธอก็เพียงพอแล้วที่จะปิดปากเธอ

เซรีนกำลังกัดชิ้นหนึ่งของเกี๊ยวน้ำ และในขณะที่รสชาติของซุปร้อน ๆ แตะปากของเธอ จู่ ๆ วิลสันก็ถามว่า “หลังจากที่คุณย้ายออกจากโรงเรียน คุณก็อาศัยอยู่กับเชอร์ลี่ย์มาตลอดเลยเหรอ?”

เซรีนถูกน้ำซุปร้อนลวก ขณะที่เธอเอามือมาแตะริมฝีปากตามสัญชาตญาณและถอนหายใจ เธอตอบวิลสันด้วยการขมวดคิ้ว “ใช่ เนื่องจากค่าเช่าใน นอร์ท ซิตี้ แพงมาก ฉันไม่สามารถจ่ายเพื่ออยู่อาศัยคนเดียวได้ ดังนั้นแน่นอนว่าฉันต้องเช่าห้องกับคนอื่น”

ทันใดนั้นวิลสันก็เอื้อมแขนของเขาออก และพูดว่า “น้ำซุปลวกปากเหรอ?”

หัวใจของเซรีนเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อวิลสันใช้นิ้วที่เย็นเล็กน้อยของเขาลูบริมฝีปากของเธอ เธอจ้องมองเขาอย่างรุนแรงด้วยดวงตาคลอของเธอ

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่อ่อนโยนว่า “ไม่ใช่ว่าผมจะแย่งอาหารของคุณไปจากคุณซะหน่อย มันจะไม่ดีต่อการย่อยอาหารของคุณหากคุณกินเร็วเกินไป”

เซรีนหน้าแดงเล็กน้อยขณะที่เธอแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจเขาขณะที่เธอผลักมือเขาออกไป จากนั้นเธอก็ก้มศีรษะลง และกินเกี๊ยวน้ำของเธออย่างเงียบ ๆ เธอพึมพำ “ฉันแค่อยากกินอันที่มีพุทราจีน”

เธอไม่ใช่คนที่เชื่อเรื่องโชคลาง แต่เธอรู้สึกว่านั่นจะหมายถึงความโชคดีสำหรับเธอ ความปรารถนาเดียวที่เธอมีคือ ขอให้เธอสำเร็จการศึกษาอย่างราบรื่นในช่วงปีใหม่ และทำงานที่โรงพยาบาลต่อไปโดยไม่มีอุปสรรค

ในที่สุด เซรีนก็ได้สิ่งที่เธอต้องการ และได้ลิ้มรสอันที่มีพุทราจีนอยู่ในนั้น

เซรีนถามขณะที่พวกเขาออกจากแผงขายอาหาร “ทำไมคุณสั่งเกี๊ยวน้ำถ้าคุณไม่ชอบพวกมัน?”

เขาไม่ได้กินสักคำ เพื่อที่จะไม่ปล่อยให้มันสิ้นเปลือง เซรีนจึงบังคับตัวเองให้กินมันให้หมด

ชายที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้าเธอหยุด และลดสายตาของเขามาที่เธอ เขาบอกว่า “ใครบอกคุณว่าผมไม่ชอบเกี๊ยวน้ำ?”

"แต่คุณ…"