บทที่ 324 พายุ

ณ บ้านของครอบครัวฟัดด์

หลังจากที่นายใหญ่ฟัดด์ไปรับ เจลลี่ บีน มาจากโรงเรียนอนุบาล เขาก็ตรงไปดูแลกล้วยไม้ที่งดงามของเขาที่ปลูกไว้ในลานบ้าน

มาดามลีอาห์รายงานว่า “นายท่าน คุณไฮย์ดี้มาค่ะ”

“เรนเหรอ?”

"ใช่ค่ะ"

เรนสังเกตเห็นว่าชายชรากำลังดูแลกล้วยไม้ของเขาเมื่อเธอเข้ามาในลานบ้าน เธอทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม “คุณลุง”

จอนห์มองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน และพูดว่า “วันนี้เธอว่างมาเยี่ยมฉันได้ยังไง?”

“ฉันจำได้ว่าคุณเป็นโรคปวดขา ดังนั้น ฉันมีเพื่อนของฉันที่เรียนแพทย์แผนจีนคิดค้นสูตรขึ้นมา มันรักษาอาการเจ็บป่วยได้ผลดีทีเดียว”

"จริง ๆ เหรอ? งั้นขอบคุณมาก แม้แต้ฮีลตันก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ แต่เธอก็นึกถึง”

เรนส่งสมุนไพรให้มาดามลีอาห์ แล้วพูดกับจอนห์ว่า “เป็นเรื่องธรรมดาที่คนหนุ่มสาวอย่างพวกเราจะเอาใจใส่ผู้ใหญ่ของเรา ฮีลตันยุ่งอยู่กับงาน และนอกจากนี้เขายังเป็นผู้ชาย และถ้าเขาใช้เวลาทั้งหมดไปกับการจ้องจับผิดคุณเกี่ยวกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ คุณจะคิดว่าเขาน่ารำคาญเช่นกัน”

จอนห์จับไม้เท้าของเขาขณะพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้างนอกมันหนาว ไปคุยกันข้างในเถอะ มาดามลีอาห์เสิร์ฟชาร้อน ๆ ให้เรนด้วย”

“ได้เลยค่ะ นายท่าน”

จอนห์เริ่มคุยกับเรนบนโซฟาหลังจากที่พวกเขาเข้ามาในบ้าน

เรนมองไปรอบ ๆ คฤหาสน์ และไม่ได้สังเกตเห็นคนอื่นที่อยู่ข้าง ๆ จอนห์ในบ้าน

จอนห์ถามว่า “ช่วงนี้งานเป็นอย่างไรบ้าง?”

"ไม่มีอะไรมาก ธุรกิจของคลินิกก็ยังไม่แย่ แต่พ่อของฉันคิดว่าฉันเป็นนักจิตวิทยาจะไม่มีอนาคต เขาอยากให้ฉันกลับบ้านเพื่อช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัว”

จอนห์พยักหน้า และพูดว่า “เธอค่อนข้างเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถ และเธอควรกลับบ้านเพื่อช่วยพ่อของเธอ พ่อของเธออายุน้อยกว่าฉันสองสามปี และตอนนี้เขาควรจะเพลิดเพลินกับวัยทองของเขา เธอไม่ได้วางแผนที่จะพาแฟนหนุ่มกลับบ้านเพื่อพ่อของเธองั้นหรือ?”

เรนยิ้มเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า “ไม่ใช่ว่าคุณลุงไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง”

จอนห์พูดพร้อมกับถอนหายใจ “ในตอนนั้นจริง ๆ แล้วฉันคิดว่าเธอกับฮีลตันจะลงเอยด้วยกัน เนื่องจากเธอทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่เด็ก และเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนมาหลายปีแล้ว เธอทั้งคู่รู้ว่ากัน และกันชอบ และไม่ชอบอะไร เธอเป็นคนฉลาด และจะสามารถช่วยฮีลตันในอาชีพการงานในอนาคตของเขาได้ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะมีผู้หญิงคนอื่นปรากฏตัว และแม้ว่าในตอนแรกฉันจะไม่ค่อยชอบเวอเรียน แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้พิเศษสำหรับฮีลตัน ฉันเคยบังคับให้ฮีลตันหาคู่เร็ว ๆ เพื่อสร้างครอบครัว แต่หลังจากจู้จี้เขาเป็นเวลาหลายปี ความพยายามทั้งหมดของฉันก็ไร้ผลจนกระทั่งเวอเรียนปรากฏตัว และฮีลตันบอกว่าเขาต้องการแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ฉันไม่เคยเห็นเขาตั้งใจจะแต่งงานกับใครมาก่อน โอ้ เรน ตอนนี้เธอควรเดินไปข้างหน้าได้แล้ว ถ้าไม่อย่างนั้น มันจะจบด้วยการทำร้ายตัวเธอเอง”

เรนตอบพร้อมกับหัวเราะอย่างขมขื่น “คุณลุง ความสัมพันธ์มันไม่ง่ายขนาดนั้น ฉันไม่สามารถหยุดรักใครสักคนตามอำเภอใจ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าฉันจะไม่ได้เตรียมใจที่จะเปิดรับใครใหม่ แต่ฉันก็ยอมแพ้กับฮีลตันมานานแล้ว เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันมาหลายปี และฉันก็รู้ว่าตั้งแต่แรกเริ่มเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะอยู่กับฉัน”

จอนห์พยักหน้า และพูดว่า “ก็ดีทีเธอคิดแบบนี้”

“อย่างไรก็ตาม…” เรนเงยหน้าขึ้นมองชายชรา เธอกัดริมฝีปากของเธอ และพึมพำเล็กน้อยอย่างประหม่า “ช่วงนี้ฮีลตัน…เข้ากันได้ดีกับเวอเรียนหรือเปล่า?”

น้ำเสียงของคำถามของเรนชัดเจนเกินไป ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ชายชราจะเข้าใจได้ว่าน้ำเสียงเย็นชานั้นฟังดูผิดปกติ เขาถามพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธอหมายความว่าอย่างไร?”

“คุณลุง คุณไม่รู้เรื่องนี้เลยเหรอ?”

“รู้อะไร? เธอกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ เรน?” ชายชราขมวดคิ้วหนักขึ้น ขณะที่เขาจ้องมองเรนด้วยความงุนงง

เรนพูดด้วยท่าทางจริงจัง “ฮีลตันจะเก็บเรื่องร้ายแรงขนาดนี้จากคุณได้อย่างไร? คุณลุง…นี่ค่อนข้างเป็นเรื่องที่ร้ายแรง คุณลุงเจมส์ให้ฉันตรวจดีเอ็นเอให้เขาก่อนหน้านี้ ในตอนแรกฉันไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้มากนัก แต่หลังจากการทดสอบ ดีเอ็นเอระบุว่าลุงเจมส์กับเวอเรียนมีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด…พวกเขาเป็นพ่อลูกกัน”

สีหน้าของนายใหญ่ฟัดด์ซีดลงในขณะที่เขาพูด “เธอพูดว่าอะไรนะ?”

“คุณลุงเจมส์อยากให้ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าฮีลตัน และคนอื่น ๆ ได้บอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เมื่อพวกเขารู้ ดังนั้น ฉัน…ไม่เคยบอกพวกมันเลย โอเค ฉันกังวลว่าคุณลุงเจมส์ และฮีลตันจะต้องตำหนิฉันแน่ ๆ”