บทที่ 326 ขี้เกียจ

เวอเรียนไม่เคยรู้มาก่อนว่าความสัมพันธ์ของเธอกับฮีลตันจะมีความหมายที่ลึกซึ้งอยู่เบื้องหลัง

เวอเรียนจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มในขณะที่เธอพูดว่า “ถ้าฉันไม่เคยออกจากโรงพยาบาล และได้พบคุณเร็วกว่านี้ คุณคิดว่าเราจะมีผลลัพธ์ที่แตกต่างไปจากเดิมมากไหม?”

ฮีลตันเลิกคิ้วของเขาเล็กน้อย เขารู้สึกว่าเขาขี้เกียจที่จะตอบคำถามของเธอ

ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันมากงั้นหรือ? เขาไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ ...

“ถ้าผมได้พบคุณตอนนั้น บางทีเราอาจจะแต่งงานกันเร็วกว่านี้ และเราคงไม่ต้องรอถึงสามปี สำหรับผลลัพธ์นั้นมีเพียงผลลัพธ์เดียวเท่านั้น และนั่นก็คือ มันเป็นเรื่องของเวลาที่คุณจะกลายเป็นมาดามฟัดด์เท่านั้น ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกแล้ว”

เขาฟังดูสงบ แต่น้ำเสียงของเขามุ่งมั่นโดยไม่มีความลังเลใด ๆ

เจลลี่ บีน ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอามือทั้งสองข้างปิดดวงตาสีเข้มขนาดใหญ่ของเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ ว่า “อิ้ว…พ่อ คุณเลี่ยนเกินไปแล้ว!”

ทั้งฮีลตัน และเวอเรียนต่างตกตะลึงในขณะที่พวกเขาหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่จ้องมองซึ่งกันและกัน

ฮีลตันอุ้ม เจลลี่ บีน ขึ้นจากโซฟาจากนั้นก็หยิบกระเป๋าใบเล็กของเธอขึ้นมาจากพื้น แล้วพูดว่า “ทำการบ้านของหนูซะ”

เจลลี่ บีน กอดคอของฮีลตัน โดยให้ขาสั้น ๆ ทั้งสองข้างของเธอห้อยอยู่กลางอากาศ เธอพูดว่า “หนูไม่อยากทำ! หนูไม่อยากทำการบ้าน! พ่อ คุณกำลังพยายามให้หนูออกไปจากมอนตี้ เพื่อทำบางสิ่งที่ไม่สามารถบรรยายได้กับเธอใช่ไหม?”

เวอเรียนพูดไม่ออก

ฮีลตันจ้องมองไปที่คนพาลตัวน้อยด้วยท่าทางที่เข้มงวด เขาดุว่า “หนูไปเรียนอะไรแบบนั้นมาจากไหน เพิ่งอายุแค่สามขวบ?”

“ฮึ่ม! หนูไม่ใช่เด็กสามขวบอีกต่อไปแล้วนะ! คุณปู่บอกว่าหนูจะอายุสี่ขวบในอีกไม่กี่วัน! ตอนนี้หนูเป็นผู้หญิงที่เป็นตัวของตัวเอง และเป็นผู้ใหญ่แล้ว!”

ฮีลตันเพิกเฉยต่อคนพาลตัวน้อย และส่งเธอเข้าไปในห้องทำงานของเขาโดยตรง

เมื่อเวอเรียนเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับจานผลไม้หั่นบาง ๆ เธอสังเกตเห็นทั้งพ่อและลูกสาวกำลังนั่งอยู่ด้วยกัน

ผู้ใหญ่กำลังทำงาน มีสมาธิอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา ในขณะที่เด็กกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขากำลังระบายสีวาดรูปด้วยพู่กัน ขาทั้งสองข้างของเธอกำลังแกว่งไปมากลางอากาศอย่างสบาย ๆ ในขณะที่บางครั้งก็เกาใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอด้วยมือของเธอ หรือมองดูไปที่แล็ปท็อปของเขาสองสามครั้ง

เวอเรียนไม่รบกวนคู่พ่อลูก ในขณะที่เธอปิดประตูเบา ๆ ขณะที่ถือจานผลไม้ เธอไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น

ท้องของฮีลตันไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นอาหารของเขามักจะจืด อย่างไรก็ตาม เจลลี่ บีน ใช้เวลาส่วนใหญ่ในบ้านของครอบครัวฟัดด์ ดังนั้นแม้ว่าเธอจะทำอาหาร เธอก็มักจะทำอาหารสามคอร์สง่าย ๆ พร้อมซุปหนึ่งชามสำหรับมื้อเย็น เนื่องจาก ฮีลตันยุ่งมากในช่วงปลายปี และไม่ค่อยกลับบ้านมาทานอาหารเย็น ดังนั้นอาหารเย็นของเธอจึงค่อนข้างเรียบง่ายมาโดยตลอด

เนื่องจากวันนี้ เจลลี่ บีน มาที่นี่ และคนพาลตัวน้อยชอบกินหมูเปรี้ยวหวาน และเค้กเนยสตรอเบอร์รี่ เวอเรียนซื้อส่วนผสมมาก่อนแล้ว

เธอสงสัยกับตัวเองว่าใครจะทำหมูเปรี้ยวหวาน และเค้กเนยสตรอเบอร์รี่หลังจากที่เธอจากไป

เวอเรียนหยุดโดยไม่รู้ตัวในขณะที่กำลังหั่นผัก

อย่างไรก็ตาม ยิ่งคิดมากเท่าไร เธอก็รู้ว่าเธอคิดมากเกินไป แม้หลังจากที่เธอจากไป มาดามลีอาห์ก็ยังคงทำพวกมันให้ เจลลี่ บีน ในบ้านของครอบครัวฟัดด์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนายใหญ่ ซึ่งรัก เจลลี่ บีน อย่างมาก ดังนั้นเธอจะยังสามารถกินอะไรก็ได้ที่เธอต้องการ นอกจากนี้…

นายใหญ่ไม่ได้บอกว่าเธอถูกส่งออกไปจากนอร์ท ซิตี้เพียงช่วงเวลาหนึ่งเพื่อรอให้ความวุ่นวายสงบลงงั้นเหรอ? เธอยังคงมีโอกาสที่จะกลับมาในอนาคต

อย่างไรก็ตาม ทำไมเวอเรียนจึงไม่สามารถหั่นผักต่อไปได้ล่ะ? เธอเริ่มร้องไห้

เธอค่อนข้างกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้กลับมาที่นอร์ท ซิตี้อีกครั้ง

ขณะที่เวอเรียนแทบจะเป็นบ้า จู่ ๆ มือเล็ก ๆ ก็ดึงมุมเสื้อของเธอพร้อมกับพูดว่า “มอนตี้!”

เวอเรียนก้มหัวลงแล้วพูดว่า “มีอะไรเหรอ เจลลี่ บีน?”