บทที่ 327 ฉันรักคุณเหมือนที่ปลาวาฬรักท้องทะเล และเหมือนนกที่รักป่าไม้

ช่วงนี้ เจลลี่ บีน ได้มุ่งตรงกลับไปที่คฤหาสน์แชลโลว เบย์ จากนั้นครอบครัวทั้งสามคนจะไปเที่ยวสวนสนุก หรือสวนสัตว์หลังเลิกเรียน

จอนห์โทรหาเธอในวันที่สาม เพื่อแจ้งว่าวีซ่าไปฟลอเรนซ์ของเธอได้รับการอนุมัติแล้ว และเธอสามารถออกเดินทางในวันพรุ่งนี้

แม้ว่าเวอเรียนจะเตรียมใจสำหรับเรื่องนั้นไว้แล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่ได้คาดหวังว่าวีซ่าจะดำเนินการได้เร็วขนาดนั้น

“แต่…ถ้าหากฮีลตันตามหาฉันหลังจากที่ฉันจากไปแล้วล่ะ? ฉันต้องทำอย่างไร?”

“เธอไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันจะดึงความสนใจเขาหลังเลิกงานพรุ่งนี้ เมื่อเขาพบว่าเธอไม่ได้อยู่บ้านอีกต่อไป เธอก็น่าจะอยู่ในฟลอเรนซ์แล้ว”

…

เวอเรียนยืนอยู่หน้าแผนที่โลกหลังจากวางสาย เธอกำลังจ้องมองไปที่เมือง และประเทศที่แออัดอยู่อย่างหนาแน่น

เธอใช้เวลามองหาอยู่นานก่อนที่ในที่สุดเธอจะพบเมืองขนาดปานกลางของฟลอเรนซ์ในอิตาลี

เวลาระหว่างอิตาลี และประเทศของเธอแตกต่างกันอยู่ประมาณเจ็ดชั่วโมง นั่นหมายความว่าเมื่อฮีลตันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อไปทำงาน เธอที่อยู่ในเมืองนั้นจะยังคงนอนหลับอยู่

เวอเรียนแย่มากในวิชาคณิตศาสตร์ แต่เธอหยิบดินสอ ไม้บรรทัดออกมา และเขียนหลาย ๆ อย่างลงในสมุดบันทึกของเธอ

‘ระยะทางระหว่างนอร์ท ซิตี้ ถึงฟลอเรนซ์ควรอยู่ที่ประมาณ 10,000 กิโลเมตร โดยเที่ยวบินจะใช้เวลาประมาณ13ชั่วโมง เที่ยวบินนั้นจะบินเลียบซีกโลกเหนือครั้งหนึ่ง '

อย่างไรก็ตาม มันจะไม่แย่ขนาดนั้น เพราะอย่างน้อย เธอก็ยังคงได้ใช้ฤดูกาลเดียวกันกับฮีลตัน

สิ่งเดียวคือ เธอได้รับแจ้งว่าฤดูหนาวในฟลอเรนซ์จะหนาวจัด และมีฝนตกค่อนข้างบ่อย อากาศจะหนาว และชื้นแฉะ บางครั้งอุณหภูมิจะติดลบหลายองศา แม้ว่านอร์ท ซิตี้ จะอากาศหนาว แต่อุณหภูมิก็ไม่เคยลดลงต่ำกว่าลบห้าองศา ฟลอเรนซ์ได้รับการขนานนามว่าสวยงามในบทกวีของแฮมิลตัน เขาแม้กระทั่งตั้งชื่อเล่นของเมืองในบทกวีของเขาว่า "ฟีเรนเซ"

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้สนใจชื่อนั้นอย่างใดเพราะคำว่า "ฟีเรนเซ" ฟังดูหนาวเย็นสำหรับเธอจริง ๆ ไม่มีนัยของความอบอุ่นในชื่อเล่นนั้นเลย

จริง ๆ แล้วเธอพบหนังสือชื่อ ‘ค่ำคืนของฟีเรนเซ’ ในห้องทำงานครั้งใหญ่ของฮีลตัน เธอนั่งลงบนพรมหนาในขณะที่ถือหนังสือเล่มนั้นเป็นเวลานานราวกับว่าเธอต้องการชักจูงใจตัวเองด้วยการรู้ทิศทางของเมืองที่เธอจะไปในไม่ช้า อย่างไรก็ตามไม่ว่าเธอจะพยายามชื่นชมเมืองนี้มากเพียงใด เธอก็ไม่สามารถรวบรวมอารมณ์ใด ๆ ที่มีต่อเมืองต่างชาติแห่งนี้ตามชื่อบทกวีได้

เธอนอนลงบนพรมในขณะที่กำดินสอกดไว้ในมือ ในขณะที่คิดว่าฟลอเรนซ์นั้นไกล และหนาวเหน็บแค่ไหน และเธอจะผ่านฤดูหนาวแบบนั้นไปได้อย่างไรด้วยตัวของเธอเอง

…

เวอเรียนงีบหลับไปบนพรมเป็นเวลานาน แต่ในไม่ช้าเธอก็ตื่นขึ้นด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ดังมาจากลานหน้าบ้าน

เธอรีบเก็บกระดาษ และปากกาเหล่านั้นไว้ระหว่างหนังสือที่ไม่น่าสนใจ

เธออยู่ชั้นล่างแล้วเมื่อฮีลตันเข้ามา

เวอเรียนหยิบเสื้อโค้ทจากเขา แต่ไม่ได้แขวนไว้ที่ไม้แขวนเสื้อโค้ทในทันที กลับกัน เธอพูดว่า “ฉันไม่ได้ทำอาหารเย็น ดังนั้นทำไมคืนนี้เราไม่ไปกินข้าวนอกบ้านกันล่ะ? นอกจากนี้ ฉันต้องการให้คุณพาฉันไปที่ไหนสักแห่ง”

ฮีลตันก็อารมณ์ดีเช่นกันในขณะที่เขาพูดในขณะที่เหล่ตามาที่เธอ “คุณต้องอารมณ์ดีแน่ ๆ คุณถึงเต็มใจที่จะกินข้าวนอกบ้าน ทั้งที่อากาศข้างนอกหนาวมากขนาดนี้”

“ตอนที่ฉันยังเรียนอยู่ ฉันมักจะอยากไปเที่ยวซีเวิลด์มาโดยตลอด แต่พ่อของฉันมักจะยุ่งตลอดเวลา แม้ว่าเขาจะสัญญาว่าจะพาฉันไปที่นั่น แต่เขาก็ไม่เคยทำตาม เขาจากไปไม่นานหลังจากนั้น ดังนั้นฉันก็ไม่เคยไปที่นั่นเลยจริง ๆ ตลอดอายุยี่สิบปีกว่า ๆ ในชีวิตของฉัน ฉันไม่เคยไปซี เวิลด์เลย ดังนั้นฉันจึงอยากไปที่นั่นกับคุณ”

ฮีลตันเห็นว่ามันตลกเมื่อฟังน้ำเสียงของเธอในคำพูดของเธอ เขาพูดว่า “จากน้ำเสียงของคุณ ทำไมผมรู้สึกว่าคุณกำลังตำหนิผมที่ผมดูแลคุณไม่ดี? คุณยังไม่เคยไปซี เวิลด์ในช่วงอายุยี่สิบปีกว่า ๆ ของชีวิตของคุณ แต่แม้แต่ในช่วงอายุสามสิบปีกว่า ๆ ในชีวิตของผม ผมก็ยังไม่เคยไปซีเวิลด์ มาก่อน”

เวอเรียนตกใจเล็กน้อยในขณะที่เธอพูดว่า “คุณไม่เคยพา เจลลี่ บีน ไปที่ซีเวิลด์มาก่อนเลยเหรอ?”

“ไม่ นายใหญ่พาเธอไปที่นั่นครั้งหนึ่ง แต่เธอไม่ยอมที่จะไปหลังจากนั้น เธอกลัวฉลาม วาฬ และสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เหล่านั้น ดังนั้น ผมไม่เคยพาเธอไปที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำอีกเลยหลังจากนั้น”

เวอเรียนยิ้ม และพูดว่า “งั้นคืนนี้ไปกันเถอะ!”

“โอ้ นั่นเป็นคำขอที่ง่ายมาก ถ้ามาดามฟัดด์อยากไปซีเวิลด์ งั้นก็ไปกันเลย!”

ฮีลตันคว้าเสื้อคลุมของเขาพาเธอออกไปนอกประตูโดยที่ไม่ได้แม้เต่เปลี่ยนรองเท้าของเขา

“เฮ้…เดี๋ยว รอก่อน ฉันยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า”

ฮีลตันมองไปที่เวลา และพูดว่า “งั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมจะรอคุณอยู่ที่นี่”