บทที่ 328 เอกสารใหม่

ระหว่างเดินทางกลับจากซีเวิลด์ ฮีลตันพูดขณะขับรถว่า “ถ้าคุณไม่เบื่อที่จะมองปลาวาฬ ครั้งหน้าเราขับรถไปดูปลาวาฬที่ชายหาดกัน”

เวอเรียนยิ้ม และเพียงตอบกลับไปว่า “ได้เลย”

จริง ๆ แล้วเธออยากจะรอให้ปลาวาฬมาปรากฏตัวที่ชายหาด และดูพระอาทิตย์ตกกับเขาถ้าเธอยังคงมีโอกาสกลับมาที่นอร์ท ซิตี้

อย่างไรก็ตาม เธอไม่แน่ใจว่าจะยังคงมีโอกาสเช่นนี้อยู่อีกหรือไม่

…

เวอเรียนดูเหมือนใจลอย เมื่อพวกเขากลับไปที่คฤหาสน์แชลโลว เบย์ ฮีลตันกอดเธอจากด้านหลัง ลดศีรษะของเขาลงเพื่อจูบขมับของเธอ แล้วกระซิบถามเธอว่า “มีอะไรหรือเปล่า? ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกวนใจคุณงั้นหรือ?”

“ไม่มีอะไร ฉันแค่กำลังคิดว่าเมื่อไหร่เราจะไปดูปลาวาฬที่ชายหาด”

ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “เมื่อวันหยุดมาถึงในอีกไม่กี่วัน มันไม่สำคัญว่าคุณจะดูพวกมันสามวันสามคืนติดต่อกัน ผมก็จะพาคุณไปที่นั่น”

“เมื่อปีใหม่มาถึง…เราไม่ควรไปเยี่ยมญาติงั้นหรือ?”

“แม้ว่าผมจะมีญาติมากมายในครอบครัวของผม แต่เนื่องจากนายใหญ่อายุมากที่สุดในครอบครัว ครอบครัวของเราก็ใหญ่กว่าพวกเขาส่วนใหญ่ ญาติส่วนใหญ่อายุน้อย และบางคนก็ขี้เกียจ นอกจากนี้ ชีวิตชีวาของปีใหม่ในเมืองค่อนข้างหายาก สิ่งที่เราต้องทำมากที่สุดคือร่วมรับประทานอาหารที่ร้านอาหารด้วยกันเพื่องานเลี้ยงรวมญาติ”

เวอเรียนพยักหน้า และพูดว่า “นั่นค่อนข้างดี งั้นนั่นหมายความว่าฉันไม่ต้องพบญาติหลายคน เนื่องจากพวกเขาดูไม่ค่อยเป็นมิตร”

ฮีลตันจ้องมองไปที่เธอ และไม่สามารถกลั้นหัวเราะของเขาได้ เขาพูดว่า “ทำไมผมรู้สึกเหมือนมาดามฟัดด์กำลังบ่นว่าครอบครัวของผมเป็นคนอารมณ์ไม่ดีอย่างงั้นล่ะ?”

“มันไม่ใช่อย่างงั้นเหรอ? คุณ…โดยเฉพาะอย่างยิ่ง”

เวอเรียนหันกลับมาในอ้อมแขนของเขา หันหน้าเข้าหาเขาตรง ๆ ในขณะที่เธอขยับนิ้วของเธอบนหน้าอกของเขา เธอลดสายตาลง และพูดในขณะที่จ้องมองไปที่กระดุมเสื้อของเขา “อารมณ์ของคุณไม่คงที่ และบางครั้งฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันทำให้คุณขุ่นเคืองได้อย่างไร และจู่ ๆ คุณก็โกรธ”

ฮีลตันจับมือเล็ก ๆ ของเธอในขณะที่เขาฟังเธอระบาย เขาลดสายตาของเขาลง และจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเข้มของเขาอย่างตั้งใจในขณะที่เขาหยอกล้อ “คุณไม่ชอบอารมณ์แปรปรวนไม่คงที่ของผมเหรอ?”

เวอเรียนจ้องมองไปที่เขา และแสร้งทำเป็นโกรธในขณะที่ฮีลตันกอดเธออย่างลนลาน เขาพูดในขณะที่กำลังจับหลังศีรษะของเธอ “ไม่เป็นไร... ผมจะเปลี่ยน ผมจะไม่มีอารมณ์แปรปรวนไม่คงที่กับมาดามฟัดด์อีกแล้ว และผมจะทำมันกับคนอื่นเท่านั้น”

เวอเรียนแนะนำเขาว่า “คุณไม่สามารถมีอารมณ์แปรปรวนไม่คงที่กับ เจลลี่ บีน เช่นกัน เธอยังเด็กและมันจะส่งผลเสียต่อเธอ หากคุณปฏิบัติกับเธอแบบนั้น”

ฮีลตันหัวเราะ และพูดว่า “ดูจากน้ำเสียงของคุณ ใครก็ตามที่ไม่รู้อาจคิดว่าผมทารุณ เจลลี่ บีน ตลอดเวลา”

เวอเรียนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ฉันรู้ว่าคุณปฏิบัติต่อ เจลลี่ บีน อย่างดี แต่เธอยังเด็กและคุณไม่ควรเข้มงวดกับเธอมากเกินไป”

ในขณะที่เวอเรียนบ่นต่อ ฮีลตันก็จ้องมองไปที่เธอ และพูดว่า “ทำไมวันนี้คุณดูแปลกจัง?”

เวอเรียนเพิ่มความระมัดระวังในทันที “ฉันแปลกยังไง?”

ฮีลตันจ้องมองเธอสองสามวินาทีก่อนจะหัวเราะออกมาในที่สุด เขายกมือของเขาขึ้น และลูบหัวของเธอพร้อมกับพูดว่า “เร็วเข้า อาบน้ำแล้วไปเข้านอน”

“คุณยังคงต้องทำงานทั้งที่มันดึกขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ?”

“ผมแค่ต้องดูอีเมลสองสามฉบับ ผมจะเข้านอนกับคุณเร็ว ๆ นี้”

สายตาของเขารู้สึกร้อนแรงจนเวอเรียนหน้าแดง เธอก้มหัวของเธอลง และตอบกลับง่าย ๆ ว่า “งั้นไปได้แล้ว”

หลังจากที่เวอเรียนอาบน้ำเสร็จ เธอสังเกตเห็นฮีลตันเดินออกจากห้องทำงานทันทีที่เธอออกจากห้องน้ำ

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ฮีลตันกำลังต่อเลโก้ เจลลี่ บีน ทิ้งมันไว้เมื่อเธอมาที่นี่เมื่อสองวันก่อน เธอต้องการให้เขาคืนมันให้เธอหลังจากที่เขาสร้างมันเสร็จแล้ว ใช้เวลาไม่นานนักสำหรับมือใหญ่ที่คล่องแคล่วว่องไวของชายหนุ่มก็สามารถต่อเลโก้เข้าด้วยกันได้สำเร็จ

“ผมจะทำตัวช้าได้อย่างไร เมื่อคุณปรารถนาอย่างมากให้ผมนอนกับคุณ? ถ้าผมกล้ากระทบอารมณ์ของคุณ คุณอาจจะโกรธผมก็ได้”

“... ฉันเคยทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

เวอเรียนมุ่ยริมฝีปากของเธอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนั้น

ฮีลตันเรียกเธอ “มาเถอะ”

เวอเรียนเข้าหาเขาเมื่อฮีลตันทำท่าทางให้เธอเข้ามา เธอถามว่า “เพื่ออะไร?”

ฮีลตันเลิกคิ้วของเขาเล็กน้อยไปที่เธอ แล้วพูดว่า “คุณคิดว่ายังไง? แน่นอนผมอยากให้คุณเข้ามาเพื่อที่ผมจะได้กอดคุณ”