บทที่ 329 มาดามฟัดด์หายไป

“เวอเรียนแค่คิดว่าฉันขอความช่วยเหลือจากเธอ หรือฉันขอร้องเธอ แต่โปรดอย่าติดต่อฮีลตัน โอเค? เธอรู้จักเขาดีกว่าใคร ๆ แม้ว่าเธอทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด และแม้ว่าจะมีความเป็นไปได้ที่ตัวตนของเธอจะถูกเปิดเผย แต่เขาก็จะไม่หยุดทำอะไร อย่างไรก็ตาม หากเขายังคงอยู่กับเธอต่อไปโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา เธอรู้หรือไม่ว่าจะมีใครสักกี่คนที่ต้องจมอยู่กับมัน?”

ดวงตาของเวอเรียนเป็นสีแดง เธอสูดจมูกในขณะที่พยักหน้าอย่างหนักขณะที่เธอพูดว่า “ฉันเข้าใจค่ะ คุณพ่อ ฉัน…ฉันจะไม่ติดต่อฮีลตัน”

เวอเรียนยื่นโทรศัพท์ของเธอให้นายใหญ่ฟัดด์ นี่หมายความว่าเธอจะไม่ติดต่อกับใครจากนอร์ท ซิตี้ อีกต่อไป

หลังจากนายใหญ่ฟัดด์รับโทรศัพท์ของเธอ เขาพูดว่า “ระวังตัวด้วยเมื่อเธอไปถึงฟลอเรนซ์ เนื่องจากมันยังเป็นต่างแดน และเธอก็เป็นผู้หญิงคนเดียว แล้วแต่เธอว่าต้องการหางานทำหรือไม่ หากเธอไม่มีเงิน โทรหาผู้ช่วยของฉัน เส้นทางในการติดต่อเขาอยู่ในกระเป๋าแล้ว

ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นายใหญ่พูดว่า “ถ้ามีปัญหาอะไร มาดามโทรหาผมได้ตลอดเวลา”

เสียงประกาศดังขึ้นในล็อบบี้หลัก

“ผู้โดยสารเที่ยวบินไปฟลอเรนซ์ หมายเลขเที่ยวบิน LH654343 พร้อมสำหรับการขึ้นเครื่องแล้ว โปรดตรงไปที่ประตูผู้โดยสารขาออก เพื่อตรวจสอบบัตรขึ้นเครื่องของคุณ”

เวอเรียนถือซองจดหมาย กัดริมฝีปากของเธอ แล้วพูดว่า “ฉัน…ฉันจะต้องไปแล้ว”

“ไปเลย เดี๋ยวนี้”

นายใหญ่ส่งเธอออกไปในขณะที่กำไม้เท้าของเขา น้ำตาของเขาไหลทันทีที่เวอเรียนหันกลับไป

ครั้งสุดท้ายที่เธอไปต่างประเทศคือสามปีที่แล้ว

นั่นคือตอนที่พ่อของเธอจากไป และควีนน่าไล่เธอออกจากคฤหาสน์ตระกูลมอนท์ เธอไม่เหลืออะไร และสิ้นหวังไปหมดเมื่อเธอออกจากนอร์ท ซิตี้ เธอไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่อย่างแน่นอน และสิ่งเดียวที่เธอคิดคือออกจากดินแดนแห่งความเศร้านี้โดยเร็วที่สุด เธอแม้กระทั่งคิดที่จะไม่กลับมา

อย่างไรก็ตาม คราวนี้ เธอจากไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาของเธอ จากนั้นเธอก็หยุดชั่วคราว หันกลับมา และบอกนายใหญ่ว่า “งั้นฉันจะปล่อย เจลลี่ บีน ให้อยู่ในความดูแลของคุณ คุณพ่อ”

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะดูแลเธอเป็นอย่างดี และจะสั่งสอนเธอ”

น้ำตาของเธอเริ่มไหลอย่างควบคุมไม่ได้

เธอบีบแหวนเพชรรอบนิ้วนางของเธอ และสิ่งที่เธอรู้สึกได้คือความแน่น และความทรมานที่เกิดขึ้นรอบ ๆ หน้าอกของเธอ เธอไม่หันกลับมา แต่กลับรีบวิ่งไปที่อาคารผู้โดยสารขาออกแทน

จอนห์ถอนหายใจ ในขณะที่จ้องมองร่างที่กำลังจากไปของเวอเรียน

ผู้ช่วยของเขาถามด้วยน้ำเสียงกังวลว่า “เราจะตอบประธานฟัดด์อย่างไรถ้าเขาถามเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

“เราจะบอกเขาตรง ๆ เขาไม่ได้โง่ ดังนั้นเขาจะไม่มีทางไม่รู้ถึงผลที่ตามมาหากเขาตัดสินใจที่จะอยู่กับเวอเรียน”

…

เวอเรียนพิงหน้าต่างเครื่องบินในขณะที่กำลังกำซองจดหมาย เธอร้องไห้อยู่นานจนหลับไป

เมื่อเธอตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าก็มืดแล้ว และสิ่งที่เธอได้ยินคือเสียงฮัมเบา ๆ ของเครื่องยนต์

ตอนนั้นเป็นเวลา 20.00 น. เมื่อเวอเรียนมองไปที่เวลา

ฮีลตันน่าจะกลับบ้านแล้วในเวลานี้ เขาจะพบแล้วหรือยังว่าเธอหายไป?

เขาอาจจะตามหาเธอไปทุกหนทุกแห่งอย่างบ้าคลั่ง...

ด้วยความคิดนั้น เวอเรียนก็เริ่มร้องไห้อย่างไม่สามารถควบคุมได้

จู่ ๆ ผ้าเช็ดหน้าสะอาดก็ยื่นมาให้เธอจากผู้โดยสารที่นั่งข้าง ๆ เธอ

เวอเรียนตกตะลึงในขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นมอง

คน ๆ นั้นเป็นหน้าตาหล่อเหลาหน้าตาเหมือนคนตะวันออก

"เอาไปสิ"

ชายหน้าตาเหมือนคนตะวันออกยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ เสียงของเขาฟังดูมีเสน่ห์จริง ๆ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าคน ๆ นั้นจะสมบูรณ์แบบแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับฮีลตันในหัวใจของเธอได้

เวอเรียนรับผ้าเช็ดหน้าอย่างไม่เต็มใจในขณะที่เธอพูดว่า “ขอบคุณ”

ชายตะวันออกไม่ได้พูดต่อ กลับกัน เขาเปิดแล็ปท็อปขึ้นมา และเริ่มใช้นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะบนแป้นพิมพ์

หลังจากที่เวอเรียนเช็ดน้ำตาของเธอออกแล้ว เธอก็เปิดซองจดหมาย

ซองจดหมายมีเอกสารสำคัญมากมาย เธอสังเกตเห็นชื่อที่ปรากฏบนหนังสือเดินทาง และบัตรประจำตัวใหม่ของเธอไม่ใช่เวอเรียน มอนท์อีกต่อไป