บทที่ 330 ยอมที่จะเสียทุกอย่างเพื่อเธอ

ฮีลตันเร่งเดินทางกลับไปบ้านของครอบครัวฟัดด์ ด้วยความเร็ว 100 ถึง 200 ไมล์ต่อชั่วโมง

เนื่องจากเป็นเวลากลางดึกแล้ว บ้านจึงเงียบมาก เขามองไม่เห็นเจลลี่ บีน หรือเซย์นีกำลังเล่นอยู่ และสิ่งที่เขาเห็นก็คือนายใหญ่ที่กำลังนั่งอยู่คนเดียวบนโซฟาดูเหมือนกำลังรอเขาอยู่

ฮีลตันเข้าไปในบ้านเต็มไปด้วยความรู้สึกรังเกียจ เขาไม่แม้แต่จะเรียกนายใหญ่ เขาถามตรง ๆ ว่า “คุณส่งรีอาน่าไปที่ไหน?”

นายใหญ่กำไม้เท้าของเขาในขณะที่จ้องมองเขาด้วยสายตาแก่ ๆ ของเขา เขารู้สึกโกรธเล็กน้อยหลังจากสังเกตเห็นว่าฮีลตันไม่สนใจแสดงความเคารพอย่างสิ้นเชิง เขาพูดว่า “ดูให้ดีว่าตอนนี้แกมีพฤติกรรมอย่างไร! ในขณะนี้เวอเรียนปลอดภัย! แกไม่จำเป็นต้องกังวล!”

“เธอก็ปลอดภัยเช่นกันถ้าเธออยู่เคียงข้างผม! คุณส่งเธอไปโดยไม่พูดอะไรสักคำดังนั้น ตอนนี้คุณคงจะมีความสุขใช่มั้ย? ความสงบสุขกลับคืนมาแล้ว! คุณเคยคิดบ้างไหมว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร!”

“ฮีลตัน ฟัดด์! แกคิดยังไงกับฉัน?! ฉันเป็นพ่อของแก! แกโกรธตั้งแต่ตอนที่บุกเข้ามาที่นี่! ฉันยังไม่ตาย! คำพูดของฉันยังคงเด็ดขาดในบ้านหลังนี้!”

ฮีลตันหายใจเข้าลึก ๆ ออร่าที่เย็นชาเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขาในขณะที่เขายกแขนขึ้น และลูบคิ้วของเขา เขารวบรวมความตั้งใจทุกหยดเพื่อระงับความโกรธ และความตื่นตระหนกของเขา เขาพูดว่า “แน่นอนว่าคำพูดของคุณเป็นเด็ดขาดในบ้านหลังนี้ แต่คุณคิดว่ามันเหมาะสมหรือไม่ที่คุณจะส่งรีอาน่าไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ? เธอไม่ใช่คนนอก เธอเป็นลูกสะใภ้ของคุณ และแม่ของ เจลลี่ บีน!”

“ฮึ่ม” นายใหญ่ยืนขึ้นในขณะที่ถือไม้เท้าของเขา เขาจ้องมองไปที่เขา และพูดว่า “แกจะตะโกนกลางดึกไปเพื่อ? เจลลี่ บีน ยังคงหลับอยู่ แกกำลังพยายามปลุกเด็ก ๆ ให้มาฟังพวกเราทะเลาะกันงั้นเหรอ?”

ฮีลตันกัดฟัน และพูดว่า “ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ ดังนั้นบอกผมมาว่าตอนนี้รีอาน่าอยู่ที่ไหนกันแน่?”

“หืม ถ้าฉันไม่ได้ส่งเวอเรียนไปอย่างลับ ๆ แกคิดว่าจะยอมส่งเธอไปโดยเต็มใจหรือเปล่าล่ะ ไอ้ลูกสารเลว? ฮีลตัน ฟัดด์ ตอนนี้แกกำลังคิดอย่างชัดเจนหรือไม่? แกรู้ไหมว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน? ถ้าฉันไม่ส่งเธอออกไป คุณป้าตัวซวยของแกจะเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวให้คนทั้งโลกรู้ในวันพรุ่งนี้!”

ฮีลตันไม่เคยใส่ใจหากสื่อจะแปรพักตร์เขา เมื่อไหร่ที่เขาเคยหวาดกลัวกับการแบล็กเมล์จากสื่อหรือใครก็ตามที่กล้าถือมีดจ่อคอของเขา?

“เอาล่ะ ผมรู้ว่าคุณต้องการรักษาความภาคภูมิใจของคุณ ผมจะเติมเต็มให้คุณ อย่างไรก็ตาม คุณต้องบอกผมว่ารีอาน่าอยู่ที่ไหน”

ดวงตาของนายใหญ่ฟัดด์กระตุกในขณะที่ฮีลตันแสดงท่าทางไม่เคารพ เขาพูดเสียงดัง และพูดว่า “ฮีลตัน ฟัดด์ตอนนี้แกพยายามทำตัวไร้เหตุผลกับฉันงั้นหรือ? แกจะทำอย่างไรกับมัน? ฉันจะไม่บอกแกว่าเวอเรียนอยู่ที่ไหน แกจะรื้อ หรือเผาบ้านหลังนี้ไหม? หรือแกจะแจ้งเรื่องนี้กับตำรวจว่าฉันลักพาตัวภรรยาของแกงั้นหรือ?”

“ผมไม่รังเกียจที่จะทำอย่างนั้นถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการให้ผมทำ”

นายใหญ่จ้องมองไปที่เขา “แก…! แกวางแผนจะทำอะไรหลังจากที่ฉันบอกแกว่าเวอเรียนอยู่ที่ไหน?”

ฮีลตันจ้องมองนายใหญ่อย่างเย็นชาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างมากว่า “เนื่องจากมีคนมากมายในเมืองนอร์ท ซิตี้ เกลียดที่จะเห็นเราอยู่ด้วยกัน ผมจะไปหาเธอ และจะไม่กลับมาอีก ผมปฏิเสธที่จะเชื่อว่าคนเหล่านั้นคงหมดหวังพอที่จะยุ่งกับเราในต่างประเทศ”

“แก…ไอ้ลูกสารเลว! แกจะทำยังไงกับเจลลี่ บีน? แล้วครอบครัวนี้ล่ะ? แกจะไม่สนใจฟัดด์ กรุ๊ป งั้นเหรอ? แก…แกกำลังพยายามกวนประสาทฉันให้ตายงั้นเหรอ!”

นายใหญ่ยกไม้เท้าของเขาขึ้น และกำลังจะฟาดขาของฮีลตัน อย่างไรก็ตาม เขาหยุดชั่วขณะก่อนที่จะหันหลังให้ฮีลตันในขณะที่กำไม้เท้าของเขา และพูดว่า “ฉันจะไม่บอกแกว่าเวอเรียนอยู่ที่ไหน นอกจากนี้ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่แกควรจำไว้ และนั่นคือ ฉันไม่ได้โหดเหี้ยมอย่างที่แกคิด ฉันส่งเวอเรียนไปยังสถานที่ที่แกจะไม่ได้พบเธออีกเพื่อเห็นแก่ประโยชน์ของครอบครัวฟัดด์ของเรา เธอยังคงเป็นแม่ของ เจลลี่ บีน และฉันรู้สึกแย่มากเมื่อเธอจากไป อย่างไรก็ตาม…ฉันยังคงทำเพื่อประโยชน์ของแกทั้งสองคน แค่แสร้งทำเป็นว่าสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในขณะนี้ ฉันจะให้เหตุผลกับป้าของแก และการทดสอบทั้งหมดนี้จะผ่านพ้นไปได้โดยไม่มีปัญหา ถึงตอนนั้นฉันจะพาเวอเรียนกลับมา…”

ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชาหลังจากที่นายใหญ่พูดเสร็จ เขาพูดว่า “คุณไม่ได้โหดเหี้ยมขนาดนั้น คุณเพียงพยายามวางผลลัพธ์ทุกอย่างไว้ตรงหน้าเธอแล้วให้เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง คุณกำลังเดิมพันกับทางเลือกของเธอให้พิจารณาผลประโยชน์ของครอบครัวฟัดด์ของเรา เพื่อผม และเจลลี่ บีน และทิ้งดินแดนแห่งความเศร้านี้ไปด้วยตัวเธอเอง”

“พ่อ ผมคิดเสมอว่าคุณแค่ไร้เมตตากับเธอแค่เพียงภายนอก แต่คุณยังคงห่วงใยเธออยู่ในหัวใจ ผมเคยคิดว่าคุณป้า เจน หรือแม้แต่คุณลุงของผมจะบังคับเธอออกไป อย่างไรก็ตาม ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าคนที่ทำให้เธอจากผมไปได้สำเร็จจะเป็นคุณ”

นายใหญ่ตัวสั่นในขณะที่เขาหันหลังให้ฮีลตัน

นายใหญ่อยากจะขอโทษ อย่างไรก็ตาม คำขอโทษของเขายังติดอยู่ในลำคอของเขา และคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขาคือ “ไม่สำคัญว่าแกจะโทษฉันหรือไม่ แต่เพื่อประโยชน์ของครอบครัวฟัดด์ของเรา ฉันต้องทำอย่างนั้น!”

สายตาของฮีลตันนั้นลึกล้ำ และเย็นชา เขาพูดว่า “ทำไมคุณไม่บังคับให้เธอเซ็นใบหย่าก่อนที่เธอจะไปล่ะ ฮ่ะ? แบบนั้นจะไม่ปลอดภัยกว่านี้หรือ?”

“ฮีลตัน ฟัดด์! ระวังน้ำเสียงของแกด้วย! ออกไปเดี๋ยวนี้!”