บทที่ 332 คู่พ่อลูกที่น่าสงสารต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในคืนวันส่งท้ายปีเก่า

ถนนถูกประดับประดาไปด้วยไฟถนนหลากสี บรรยากาศทั้งหมดค่อนข้างรื่นเริง และมีชีวิตชีวาในวันส่งท้ายปีเก่า

คุชเหลือบมองฮีลตันที่อยู่เบาะหลังจากกระจกมองหลัง สายตาของชายหนุ่มจดจ่ออยู่ที่หน้าต่าง

คุชอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้านาย ตอนนี้เราจะกลับไปที่บ้านของครอบครัวฟัดด์เลยไหมครับ?”

ฮีลตันเย้ยหยันอย่างเย็นชา และพูดว่า “เมื่อวานฉันยังพูดให้ชัดเจนอีกเหรอ?”

ถูกต้องครับ เจ้านายพูดเมื่อวานนี้ว่าถ้าเขาไม่ได้พบกับมาดาม นายใหญ่จะไม่ได้พบเขาไปตลอดชีวิตของเขา

อย่างไรก็ตาม…วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เขาจะไม่ไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำรวมญาติได้อย่างไร?

โทรศัพท์ของฮีลตันเริ่มดังขึ้น

มันคือ เจลลี่ บีน ที่โทรหาเขา

"สวัสดี พ่อ?"

เจลลี่ บีน กำลังคุยกับฮีลตันโดยยกขาเล็ก ๆ ของเธอขึ้นมาวางอยู่บนโซฟา ดวงตาโตที่เหมือนกวางของเธอกำลังมองไปรอบ ๆ

คนพาลตัวน้อยถามอย่างเด็ก ๆ ว่า “พ่อ คุณกับมอนตี้จะกลับบ้านเมื่อไหร่? ตอนนี้คุณปู่กำลังให้คนมาติดป้าย คืนนี้คุณกลับบ้านมาจุดพลุกับหนูได้ไหมพ่อ?”

ฮีลตันนิ่งเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “พ่อจะไม่ทานอาหารเย็นกับหนูคืนนี้ แต่หลังจากที่หนูทานอาหารเย็นที่บ้านของคุณปู่เสร็จแล้ว พ่อจะให้ลุงคุชมาส่งหนูกลับมาที่คฤหาสน์ แชลโลว์ เบย์”

เจลลี่ บีน รู้สึกงุนงง เธอถามพร้อมกับขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ? ทำไมคุณไม่พามอนตี้กลับบ้านมาทานอาหารค่ำกับหนู และคุณปู่ล่ะคะ พ่อ? คุณปู่พูดว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับปีใหม่คือการรวมญาติ ทำไมคุณไม่กลับมากับมอนตี้ล่ะ?”

“เจลลี่ บีน พ่อยังมีงานสำคัญที่ต้องทำ อย่างไรก็ตาม พ่อสัญญาว่าเราจะเล่นดอกไม้ไฟกันคืนนี้ โอเคไหม?”

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเจลลี่ บีนก็พูดอย่างไม่เต็มใจว่า “เอาล่ะ งั้นหนูจะโทรหาพ่อหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จแล้วนะ ให้ลุงคุชมารับหนูนะ โอเค!”

“ได้เลย”

หลังจากที่เจลลี่ บีนวางสาย นายใหญ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก็ถามอย่างตื่นเต้นว่า “พ่อของหนูพูดว่าอะไร? คืนนี้เขาจะกลับบ้านไหม?”

เจลลี่ บีน ส่ายหัว และพูดว่า “พ่อบอกว่าเขาจะให้ลุงคุชมารับหนูหลังอาหารเย็น คุณปู่ ทำไมพ่อไม่พามอนตี้กลับมาฉลองปีใหม่ล่ะ? คุณปู่ทะเลาะกับพ่อหรือเปล่า?”

ไอ้ลูกสารเลวคนนั้นมีเรื่องทะเลาะกับเขาเมื่อคืนที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม มันค่อนข้างน่าหดหู่ที่จะใช้เวลาวันส่งท้ายปีเก่าเพียงลำพัง

เจลลี่ บีน บีบคิ้วสีขาวขุ่นของเธอในขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงตุ้งติ้งว่า “แล้ว นั่นหมายความว่าวันนี้หนูต้องกินข้าวเย็นสองมื้อใช่ไหม?”

นายใหญ่หัวเราะในขณะที่เขาลูบหน้าท้องน้อย ๆ ของหลานสาวของเขา เขาพูดว่า “งั้น เจลลี่ บีน ของเรากินข้าวสองมื้อไม่ได้งั้นเหรอ?”

เจลลี่ บีน หัวเราะคิกคักในขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า “หนูถือว่ามื้อเย็นของพ่อเป็นอาหารมื้อเย็นแล้วกัน! คุณปู่ หลังจากข้างนอกมืดเราจะจุดดอกไม้ไฟที่ใหญ่ที่สุดในลานหน้าบ้านกับพี่ใหญ่ โอเค! หนูอยากดูดอกไม้ไฟ!”

“ได้เลย เราจะเล่นดอกไม้ไฟที่หนูต้องการ เจลลี่ บีน!”

…

ใช้เวลาไม่นานท้องฟ้าก็มืดลง

หลังจากที่ เจลลี่ บีน ทานอาหารเย็นในบ้านของครอบครัวฟัดด์เสร็จแล้ว คุชก็มารับเธอ

นายใหญ่จ้องไปที่มายบัคสีดำที่จอดอยู่นอกคฤหาสน์ แม้ว่าหน้าต่างจะมีสีเล็กน้อย แต่เขาก็สามารถมองเห็นด้านในได้อย่างชัดเจน เขามั่นใจว่าฮีลตันไอ้ลูกสารเลวจะต้องอยู่ข้างในนั้นแน่ ๆ

‘กล้าดียังไงที่ไอ้ลูกสารเลวนั้นไม่ยอมลงจากรถทั้ง ๆ ที่พวกเขากลับถึงบ้านแล้ว! เขาต้องการที่จะต่อต้านเขาถึงขนาดนั้นเลยหรือ?