บทที่ 333 สุขสันต์วันปีใหม่ ฮีลตัน

คุชถามว่า “เจ้านายยกโทษให้กับความตรง ๆ ของผมด้วย แต่ความสัมพันธ์ที่คุณมี... กับมาดาม คุณไม่กลัวจริง ๆ หรือว่าโลกทั้งใบจะต่อต้าน หรือแม้แต่ทำลายคุณทั้งคู่หลังจากที่คุณพาเธอกลับมา?”

“จะเป็นอย่างไรถ้าคนทั้งโลกต่อต้านเรา? ฉันไม่ได้แต่งงานกับรีอาน่าเพียงเพราะต้องการการอนุมัติจากคนอื่น ไม่ต้องพูดถึงที่ฉันไม่เคยต่อสู้กับคนทั้งโลกมาก่อนดังนั้นจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรที่จะลอง”

คำพูดของฮีลตันฟังดูสงบ และเรียบง่าย อย่างไรก็ตามคุชสามารถบอกได้ว่า ฮีลตันจริงจัง และแน่วแน่กับมันแค่ไหน

คุชหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เขาดูดอกไม้ไฟที่ระเบิดได้อย่างสวยงามที่ส่องสว่างบนท้องฟ้ายามค่ำคืน เขาพูดว่า “เจ้านาย คุณสะท้อนให้เห็นทัศนคติของเจ้านายอย่างแท้จริง คุณแตกต่างจากมาตรฐานทั่วไป”

“นายจะไม่ได้ขึ้นค่าจ้างในปีนี้สำหรับการเยินยอฉัน”

คุชหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เขาพูดว่า “ให้โบนัสสิ้นปีที่มากกว่านี้ก็ยังใช้ได้เหมือนกัน”

ฮีลตันยิ้มในขณะที่เขาดูดควันเข้าปากยาว ๆ จากบุหรี่ของเขาในขณะที่หรี่ตาสีเข้มของเขาก่อนที่จะพ่นมันอีกสองสามครั้ง

ฮีลตันดับบุหรี่ในมือแล้วเมื่อ เจลลี่ บีน วิ่งมา เขาโยนบุหรี่ลงในพุ่มไม้ก่อนจะอุ้ม เจลลี่ บีน ไว้ในอ้อมแขนของเขา

ฮีลตันบอกคุชว่า “เอาล่ะ นายได้เวลากลับบ้านเพื่อเข้านอนได้แล้ว”

คุชจ้องไปที่ด้านหลังของฮีลตันในขณะที่เขาอุ้มเจลลี่ บีนกลับเข้าบ้าน เขาพูดว่า “สุขสันต์วันปีใหม่ครับ เจ้านาย”

…

เจลลี่ บีน นอนกับฮีลตันในคืนนั้น

มันเป็นเวลาเกือบเช้าแล้วก่อนที่พวกเขาเข้านอน

เจลลี่ บีน มองไปที่เวลาที่แสดงบนโทรศัพท์ เธอกระพริบตาโตของเธอก่อนที่จะฝังตัวเองเข้าไปในฮีลตัน เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าว่า “สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะพ่อ”

หัวใจที่ว่างเปล่าที่เย็นชาของฮีลตันอุ่นขึ้นเล็กน้อยในขณะที่เขาก้มศีรษะลงเพื่อจูบหน้าผากของคนพาลตัวน้อยพร้อมกับพูดว่า “สุขสันต์วันปีใหม่เจลลี่ บีน”

ฮีลตันนึกถึงช่วงสามปีที่ผ่านมาที่เวอเรียนไม่อยู่ เขาใช้เวลาทุกวันส่งท้ายปีเก่า และวันปีใหม่กับ เจลลี่ บีน แบบนั้น เขาไม่เคยรู้สึกเหงา หรือเศร้าเลยสักครั้ง อย่างไรก็ตาม หลังจากที่คน ๆ หนึ่งเคยชินกับการอยู่กับอีกคนแล้ว และเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งจู่ ๆ ก็จากไปอย่างกะทันหัน ความว่างเปล่า และความเงียบเหงาจะค่อย ๆ แสดงตัวออกมา

เจลลี่ บีน ฝังตัวเองเข้าไปในตัวของเขาในขณะที่เธอถามเหมือนเด็ก ๆ ว่า “พ่อ คุณคิดถึงมอนตี้ไหม?”

ฮีลตันตอบอย่างใจเย็นว่า “ใช่” ไม่แน่ใจว่าเขากำลังฟังอยู่หรือเปล่า

เจลลี่ บีนพูดว่า “หนูก็คิดถึงมอนตี้เหมือนกัน”

อีกครั้ง ฮีลตันตอบกลับอย่างเป็นกันเองว่า “ใช่”

เจลลี่ บีนถามอีกครั้ง “พ่อ มอนตี้จะกลับบ้านไหม?”

ฮีลตันตะลึงไปชั่ววินาทีก่อนที่จะจ้องมองไปที่ เจลลี่ บีนด้วยสายตาที่มั่นใจ เขาพึมพำสี่คำผ่านริมฝีปากบางของเขา “เธอจะกลับมา ในไม่ช้า”

ในตอนนั้น เจลลี่ บีน ก็หลับตาลงหลังจากรู้สึกมั่นใจ เธอพูดว่า “งั้นหนูก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว เค้กสตรอเบอร์รี่ที่มาดามลีอาห์ทำให้รสชาติแย่มาก หนูยังชอบอันที่มอนตี้ทำมากกว่า”

เจลลี่ บีน พึมพำกับตัวเองเป็นเยอะมากในขณะที่ฮีลตันตอบกลับเธอบางครั้งบางคราวโดยไม่สนใจอะไรมากนัก

ในที่สุด เจลลี่ บีน ก็น้ำลายหกในขณะที่พูดละเมอในยามหลับ

“พ่อ หนูอยากกิน KFC…”

“พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูไปที่นั่น”

“พ่อ หนูอยากเจอมอนตี้พรุ่งนี้”

ฮีลตันลูบหลังลูกสาวของเขาเบา ๆ ด้วยมือใหญ่ ดูเหมือนเขากำลังจะตอบกลับคนพาลตัวน้อย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะพูดกับตัวเขาเองในเวลาเดียวกัน เขาพูดว่า “พ่อจะหามอนตี้ให้เจอเร็ว ๆ นี้”

…

คืนนั้นฮีลตันนอนไม่หลับ

บริเวณโดยรอบไม่ใช่ย่านในเมือง แต่กลับเป็นย่านไฮโซสำหรับบ้านพักตากอากาศ ดังนั้น ดอกไม้ไฟจึงดับลงในบริเวณใกล้เคียง และดูเหมือนจะไม่มีใครใส่ใจมัน คลื่นดอกไม้ไฟยังคงดำเนินต่อไปแม้จะเป็นเวลาตีสามเพื่อต้อนรับปีใหม่

เจลลี่ บีน หลับสนิทในอ้อมแขนของเขา ตราบใดที่เด็กสามารถนอนหลับได้ ก็ไม่สำคัญว่าเสียงภายนอกจะดังแค่ไหน

ฮีลตันตื่นเต็มตา เขาตื่นมากพอที่จะคิดถึงเวอเรียน

เขาไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกจะรุนแรงเพียงใดเมื่อเขาคิดถึงใครบางคน มันรุนแรงพอที่แม้แต่การนอนไม่หลับของเขาก็ยังไม่รู้สึกแย่

…

ตอนนี้เป็นเวลา 21.00 น. ในฟลอเรนซ์เป็นโลกที่แตกต่าง

เวอเรียนถูกขังอยู่ในห้องพักในโรงแรมของเธอเป็นเวลาสองวันแล้ว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากวันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เธอจึงค่อนข้างสนใจที่จะดูว่าชาวอิตาเลียนจะใช้เวลาทั้งวันอย่างไร

ดังนั้น เธอจึงออกจากโรงแรมคนเดียวในคืนนั้น

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเธอก็เสียใจที่ต้องออกไปข้างนอกเมื่อเธอเดินไปที่ถนนสายหลัก

นั่นเป็นเพราะถนนสายหลักมีชีวิตชีวามากเกินไป เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชาวอิตาลีจะปาร์ตี้กันอย่างดุเดือดในวันส่งท้ายปีเก่าเช่นกัน การเฉลิมฉลองครั้งนี้ยิ่งใหญ่กว่าในประเทศของเธอ