บทที่ 334 เจาะรูผ่านหน้าต่างบานนั้น

ดวงตาของเซรีนเบิกกว้างอย่างตกใจ เธออ้าขากรรไกรกว้างด้วยความไม่เชื่อในขณะที่เธอถามซ้ำว่า “คุณ ... คุณกำลังบอกว่าตอนนี้คุณ…ตอนนี้คุณอยู่ที่ชั้นล่างของบ้านของฉันในเคลียร์ ริเวอร์ทาวน์ งั้นหรือ?”

“ผมจะให้เวลาคุณลงมาชั้นล่างหนึ่งนาที”

เซรีนพูดไม่ออก

ได้ยินเสียงพ่อแม่ของเซรีนดังแว่วมาจากห้องครัวว่า “ลูกรัก เกี๊ยวพร้อมแล้ว รีบมากินเร็วเข้า เครื่องปรุงแบบไหนที่ลูกอยากกินกับขนมจีบของลูก?”

เซรีนกระซิบ “แต่... แต่ฉันกำลังจะกินเกี๊ยว!”

“หรือคุณอยากจะให้ผมขึ้นไปหาคุณที่ชั้นบนโดยตรง?”

แม้ว่าเสียงของวิลสันจะฟังดูสงบ แต่เซรีนบอกได้อย่างชัดเจนว่าเขากำลังขู่เธอ

สายวางลงก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร

เซรีนรู้สึกหมดหนทาง และหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเธอได้ยินเสียงบี๊บตอนที่วางสาย

ทำไมปีศาจจาร์เร็ตต้องแวะมาที่เคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ในช่วงปีใหม่ด้วย? คราวนี้เขามาเยี่ยมญาติอีกครั้งหรือเปล่า?

เซรีนกลัวว่าเขาจะขึ้นมาชั้นบนจริง ๆ และพ่อแม่ของเธอก็คิดว่าเขาคือเชนเนอร์ การเจอกันครั้งก่อนนั้นน่าอับอายมากพอแล้ว และเธอไม่ต้องการโกหกพ่อแม่ของเธออีก

เมื่อพ่อแม่ของเซรีนนำเกี๊ยวออกมา เธอก็ไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว

"ฮ่ะ? เซรีนออกไปไหน?”

“ใช่ เธอเพิ่งอยู่ที่นี่เมื่อกี้นี้เอง ที่รัก? เซรีน?”

…

เซรีนสวมเสื้อแจ็คเก็ตยาวสีดำลงไปชั้นล่าง

ตามที่คาดไว้ Audi สีดำของวิลสันจอดอยู่ที่ชั้นล่าง

ชายหนุ่มสวมเสื้อกันลมสีดำในขณะที่ยืนอยู่ท่ามกลางค่ำคืนที่หนาวเหน็บ เขาคีบบุหรี่ที่จุดไว้ระหว่างนิ้วเรียวยาวของเขา เขาดูสง่างาม

เซรีนอึ้งไปชั่วขณะ

ไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยเห็นผู้ชายที่หล่อเหลามาก่อนเนื่องจากมีผู้ชายที่มีเสน่ห์มากมายในขณะที่เธอยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย นอร์ท ซิตี้ เมดิเคิล ผู้ชายเหล่านี้เป็นคนที่น่าสนใจที่สุดในโรงเรียน ในชั้นเรียน หรือรุ่นพี่บางคน ที่เป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล อย่างไรก็ตาม ท่าทางของพวกเขาแตกต่างจากของวิลสันมาก แม้ว่าพวกเขาจะแตกต่างกันอย่างไร เซรีนก็ไม่สามารถคิดขึ้นมาได้ด้วยการอธิบายจากอารมณ์ชั่ววูบ

บางที…นี่อาจเป็นเสน่ห์ของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ที่เชอร์ลีย์บอกกับเธอ?

เซรีนเกาหัวของเธอในขณะที่ยืนอยู่ห่างจากเขาเล็กน้อย เธอถามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ว่า “คุณ ... คุณมาทำอะไรในเมืองเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์?”

ชายคนนี้ที่เพิ่งส่งข้อความ WeChat ถึงเธอเมื่อวินาทีก่อนจะพาตัวเขาเข้ามาในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ในวินาทีต่อไปได้อย่างไร?

เขาวาปมาเหรอ?

วิลสันเลิกคิ้วของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับการเปิดประโยคของเธอ เขาใช้นิ้วเขี่ยขี้เถ้าบุหรี่ออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกลาง ๆ ว่า “คุณแวะมาที่เคลียร์ ริเวอร์ทาวน์ได้ แต่ผมทำไม่ได้งั้นเหรอ?”

เซรีนพูดไม่ออก

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอหมายถึง

“อาจารย์ คุณมาเยี่ยมญาติคนนั้นของคุณหรือเปล่า?”

วิลสันตอบว่า “มานี้”

ยัยเด็กแสบคนนี้กลัวเขากินเธอหรือเปล่า เลยยืนอยู่ห่างจากเขามากขนาดนั้น?

เขาน่ากลัวขนาดนั้นจริง ๆ และไม่ต่างอะไรกับสัตว์ประหลาดในสายตาของเธองั้นเหรอ?

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอ เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว และเมื่อเธออยู่ใกล้เขา เธอก็สำลักกลิ่นบุหรี่ที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา เธอไอ “แค๊ก แค๊ก”

วิลสันขมวดคิ้วลึกขึ้นในขณะที่พูดว่า “ทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้เหรอ?”

เซรีนพึมพำ “พ่อของฉันไม่เคยสูบบุหรี่ และนอกจากนี้... การหายใจในควันบุหรี่เป็นวิธีหนึ่งที่จะทำให้ตายเร็วขึ้น”

วิลสันฉีกยิ้มบาง ๆ ในขณะที่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เร่าร้อน ด้วยการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของมือที่ถือบุหรี่ เขาโยนมันไปข้าง ๆ เท้าของเขาก่อนที่จะดับมันด้วยรองเท้าหนังของเขา

เซรีนลดใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอลงในขณะที่เธอจ้องมองไปที่รองเท้าหนังสีดำมันวาวที่กำลังเข้ามาใกล้ปลายรองเท้าของเธอมากขึ้น เธอต้องการที่จะถอยหลังตามสัญชาตญาณ อย่างไรก็ตาม แขนเรียวยาวของชายหนุ่มเร็วกว่าเธอในขณะที่เขากอดเอวเธอไว้

เซรีนตกใจ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็พบกับสายตาล้ำลึกที่มีเสน่ห์ของวิลสัน

เซรีนถูกปล่อยให้พูดไม่ออก

ทำไมเขาถึงพยายามทำตัวสบายใจ และใจเย็นใต้อพาร์ทเมนต์ของเธอท่ามกลางลมหนาวด้วย?

วิลสันลดใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาลง และถามในขณะที่จับจ้องใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ “คำอวยพรปีใหม่นั้นมีอะไรหรือเปล่า?”

“ฉันแค่ส่งไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่อยากส่งให้เพื่อนร่วมงานของฉัน…ฮุ!”

เขากดริมฝีปากของเขาเข้ากับเธอ นั่นทำให้เธอหยุดหายใจ