บทที่ 335 สุขสันต์วันปีใหม่

เซรีนกดใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเข้ากับแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในขณะที่เขย่าเธออย่างรุนแรง

นั่นไม่ใช่การล่วงละเมิดทางเพศในที่ทำงาน

วิลสันรู้สึกได้ว่าเธอกำลังส่ายหัว ในขณะที่ในที่สุดเขาก็สามารถผ่อนคลายหัวใจที่ร้อนรนของเขาได้แล้ว

เขาบังคับน้ำเสียงเย็นชาในขณะที่ถามเธอว่า “แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงกอดผมล่ะ?”

เซรีนเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า หายใจเข้าลึก ๆ ในขณะที่รวบรวมความกล้าก่อนจะพูดว่า “คุณขับรถมานาน และไกลจากเมืองมาที่นี่ในวันปีใหม่ คุณจะกลับไปจริง ๆ เหรอ หลังจากคุยกับฉันแค่ไม่กี่คำ? นั่นจะไม่เป็นการสิ้นเปลืองน้ำมันเหรอ…”

เปลืองน้ำมันงั้นเหรอ?

วิลสันไม่สามารถกลั้นหัวเราะของเขาได้ สมองยัยเด็กแสบคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?

ดูเหมือนการสิ้นเปลืองน้ำมันกลายเป็นเรื่องสำคัญกว่าเขาในตอนนี้?

อย่างไรก็ตาม แขนเรียวทั้งสองข้างของเธอก็กำลังกอดเอวของเขาไว้แน่น เขาไม่ได้มีใจที่จะดึงแขนเธอออกไปในครั้งนี้

เมื่อสังเกตเห็นความเงียบของเขา เซรีนจึงพูดว่า “คุณถามฉันว่าฉันอยากอยู่กับคุณไหม และฉันรู้สึกว่าคำถามของคุณเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป และฉันก็... ฉันต้องการเวลาคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง”

วิลสันยิ้มก่อนจะดึงแขนเธอออกไป และขึ้นรถของเขาทันที

เซรีนอึ้งในขณะที่เธอยืนอยู่นอกรถของเขา จากนั้นวิลสันก็ลดหน้าต่างลงแล้วจ้องมองเธอด้วยท่าทางจริงจังพร้อมกับพูดว่า “งั้นก็เริ่มคิดตั้งแต่วินาทีนี้ คิดว่าผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่คุณสามารถเดทด้วยได้ พิจารณาอย่างจริงจัง”

เซรีนพยักหน้าอย่างประหม่าก่อนที่วิลสันจะถอยรถออกจากถนนแคบ ๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นยัยเด็กแสบยังคงยืนอยู่ที่นั่นอย่างตกตะลึง เขาก็ขับรถกลับมา และก็เรียกเธอ “เซรีน”

"ฮ่ะ?"

“ตอนนี้ผมจะทำให้มันชัดเจนสำหรับคุณ ผมไม่เคยอยากเป็นอาจารย์แบบที่คุณต้องการให้ผมเป็น คุณต้องการให้ผมเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณหรือไม่ คุณเข้าใจไหม?"

เซรีนตั้งใจจะตอบกลับไปว่า ‘ถ้าเขามาเป็นอาจารย์ของเธอ เขาก็จะมีส่วนร่วมกับชีวิตของเธอด้วยเช่นกัน’

อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์ที่เธออยู่ในขณะนี้ และเนื่องจากการแสดงออกของ วิลสันดูขมขื่น เธอจึงกลั้นลิ้นของเธอไว้ และไม่ต้องการยั่วยุเขา

นอกจากนี้ เธอไม่ใช่คนโง่ แม้ว่าเธอจะไม่เคยคิดว่าวิลสันจะเป็นคนที่อาจจะคบได้สำหรับเธอในตอนนั้น แต่เขาก็เริ่มทำให้เธอหวั่นไหว เขาทำลายกำแพงของเธอลง และพูดความในใจของเขา ดังนั้นทำไมเธอจะไม่พิจารณาว่าเขาเป็นผู้ชายที่น่าทึ่งขนาดนี้

เซรีนตอบเพียงว่า “ฉันเข้าใจแล้ว”

วิลสันขมวดคิ้วในขณะที่เขารู้สึกว่าคำตอบของเธอดูน่าเบื่อไปหน่อย เขาพูดว่า “ผมไม่ได้ยินคุณ”

เซรีนตะโกน “ฉันเข้าใจ!”

เธอไม่สามารถควบคุมระดับเสียงของเธอได้ หลังจากที่เซรีนนึกขึ้นได้ว่าพ่อแม่ของเธอาจจะได้ยินเธอจริง ๆ เธอก็ปิดปากของเธออย่างลนลาน

จากนั้นทำให้อารมณ์ของวิลสันดีขึ้นเล็กน้อย เขายิ้ม และพูดว่า “ผมต้องไปแล้ว”

หลังจากออดี้สีดำคันนั้นจากไป เซรีนก็ยืนอยู่ตรงจุดเดิมพร้อมกับโบกมือให้รถที่กำลังจากไป เธอพึมพำกับตัวเอง “ขับรถดี ๆ นะ”

เมื่อวิลสันสังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นมองดูเขาจากไปผ่านกระจกมองหลัง อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ทันใดนั้น ภาพเงากลม ๆ เล็ก ๆ นั้นก็รีบวิ่งตามเขามา วิลสันหยุดรถของเขา

เซรีนหอบขณะที่เธอวิ่งมา หมอกสีขาวสามารถมองเห็นได้จากการหายใจหนัก ๆ ของเธอ จากนั้นวิลสันก็ลดหน้าต่างของเขาลง และมองไปที่เธอ เซรีนโผล่ศีรษะของเธอผ่านหน้าต่าง และพูดว่า “ฉันเกือบลืมที่จะอวยพรคุณก่อนหน้านี้ งั้น…สุขสันต์วันปีใหม่นะ”

เซรีนคิดว่าเธอควรจะอวยพรเขาเป็นการส่วนตัวเนื่องจากเขาขับรถมาที่นี่

จากนั้นทำให้วิลสันจำได้ว่าทำไมเขาถึงมาที่เคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ ตั้งแต่แรก

เขาขยิบตาให้เธอด้วยดวงตาสีเข้มของเขา มีความรู้สึกยินดีเล็กน้อยที่ส่วนลึกของดวงตาของเขา รู้สึกเหมือนว่ามีดวงดาวทั้งกาแล๊คซี่ตกอยู่ในตาของเขาในขณะที่เขาพูดว่า “คำอวยพรปีใหม่นั้นไม่ใช่ข้อความกลุ่ม”

เซรีนไม่เคยเห็นวิลสันทำตัวจีบอย่างอบอุ่นขนาดนี้มาก่อน... เขาก็ดูน่ารักเหมือนกัน

เซรีนหลงเสน่ห์เขา

หลังจากที่ออดี้สีดำออกจากระยะของเธอ เธอก็ยังคงยืนอยู่ที่นั่นอย่างใจลอย เธอปลื้มมากจริง ๆ

เซรีนจับหน้าผากของเธอในขณะที่เธอพูด “อา…เธอเป็นเด็กสาวที่ติดกับอยู่ในคนแก่…”